CMB BD

Carlitos

Carlitos
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Nieuwe week, Nieuwe hetze. Dit keer sprongen mensen op Facebook massaal op de bres voor Aruba’s nationale knuffelbeer Carlos Duvall. Iemand had het in haar hoofd gehaald om iets naars over de enige echte koning van Starbucks – aka La Leyenda – te zeggen. Iets in de trant van dat hij het verkeer tegenover het Bestuurskantoor, waar hij altijd staat, opstopt en of hij wel ingeschreven staat bij de KvK of belasting betaalt. Carlitos zelf kreeg het te kwaad, huilde live op Facebook en de rapen waren gaar. Al heel snel werd de persoon in kwestie geïdentificeerd en ‘ge-out’ en onderging zij de Arubaanse online versie van een publieke vierendeling, met een extra portie pek en veren als bonus. En toen deed ik mijn telefoon uit, zweerde ik plechtig dat ik dit keer echt zou gaan detoxen van sociale media en weer een goed, fatsoenlijk functionerend mens zou worden. Dat duurde, net als de vorige keer, pak ‘m beet tien minuten. Misschien zelfs korter. Laten we zeggen dat ik een broodje at en daarna weer naar profielen en meningen ging loeren. 

Ja, wat die vrouw plaatste was gewoon naargeestig. Niet oké. En ook al zou het niet tegen ons aller Carlitos zijn geweest maar een krantenverkoper, een collectant of zo’n kind in een veel te groot taekwondopak, dan nog was het een ongepaste, horkerige rotopmerking. Maar wat dan nog? Het is maar een mening. Het geeft niemand het recht om die persoon zo goed als kapot te maken, tot aan het punt dat ze de komende week – tot de volgende hetze zich aandoet – er goed aan doet thuis te blijven. Want iedereen, ja zelfs jij, heeft weleens iets gedacht, gezegd of geplaatst dat ontzettend gemeen is. Wie weet zelfs iets dat veel kwalijker was dan wat deze vrouw zelfs in haar meest van de pot gerukte oprisping van domme boosheid in haar telefoon zou kunnen typen. Ik kom er eerlijk voor uit; ik ben bijzonder onaardig als chauffeur en als het mij niet snel genoeg gaat of wanneer iemand zonder reden tegen mij toetert, dan spreek ik mij heel graag daarover uit in de meest ranzige en politiek incorrecte bewoordingen, waar ik vaker wel dan niet moeders, oma’s en lelijke koters te pas en te onpas erbij haal. Ik ben er niet trots op en ik probeer te minderen, maar ik relativeer het ook. Hier zit ik dan, een veel te gestreste man van middelbare leeftijd in een auto met een lelijke deuk achterop en zonder airco, te vloeken als een compleet losgeslagen idioot. Ik heb geen getint glas, dus mensen kunnen mij ook nog eens gewoon zien. Als iemand twee seconden van mijn vloeksalvo zou kunnen horen, dan was ik de sponsoren van de website, een groot aantal van jullie als lezers en een paar vrienden in een klap kwijtgeraakt. Maar gelukkig voor ons allemaal ben ik alleen in mijn auto. En jij ook. Maar gelukkig kan ik me tenminste nog een beetje schamen voor mezelf. En mezelf uitlachen en mensen laten oversteken en voor laten gaan om het toch een beetje goed te maken. En als ik Carlitos dan ook nog eens tegenkom dan krijgt hij een boks en een florin en krijg ik een kus op mijn voorhoofd van hem. En is alles even weer helemaal goed in de wereld. 

Alleen jij weet hoe inktzwart jouw geest echt kan zijn. Wees blij dat niemand ernaar vraagt. En stop met oordelen. Want wie weet had die vrouw op dat moment gewoon een hele slechte bui. Zo een die we allemaal weleens hebben. Zo een die je domme dingen laat plaatsen op Facebook. Dingen waarvan je later spijt hebt en die je als je weer even – en hopelijk ook om je eigen domme gedrag – hebt gelachen, weer weghaalt. Wie weet wist deze vrouw niet eens wat velen van ons dus wel weten, namelijk de reden waarom Carlitos überhaupt elke dag daar staat en geen gewone baan heeft. Misschien is die vrouw inderdaad gewoon zuur. En dan nog zeg ik; so what? Elk smurfendorp heeft een haatsmurf nodig. Zulke mensen hebben ook hun functie binnen onze maatschappij. Het moge duidelijk zijn, Carlitos is bijzonder en dat hij daar onverstoord midden op de weg staat en waarschijnlijk nooit een cent belasting heeft betaald en dat hopelijk ook nooit zal hoeven te doen is bewijs dat wij hier op dit eiland een menselijke maat aanhouden. Het is een groot goed en minstens zo belangrijk is het dat hij weet dat hij zo geliefd is. Maar die menselijke maat moeten we ook aan elkaar gunnen. Het is de bedoeling dat die liefde overloopt. Ik denk en hoop dat Carlitos zelf ook niet blij zou zijn geweest over de manier hoe deze vrouw door zoveel mensen na haar post werd bejegend. Verplaats je dus even, loop even tien minuten weg van je nep preekstoel. Haal diep adem. Heb lief.  

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.