CMB BD

Conchi

Conchi
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het was een doodgewone dinsdag, maar we gingen op pad alsof het weekend was. We reden naar de noordkust en stopten bij Rancho Daimari. Daar gingen we langs de palmbomen en de geur van paardenmest het park in, via alweer een informele ingang waar eigenlijk slechts één officiële zou mogen zijn. Ik had mijn jaarkaart in de auto achtergelaten dus dat kwam deze keer goed uit. We liepen over de rotsen langs het grote witte strand en de wilde golven op weg naar Conchi. We waren best laat in de dag vertrokken en de harde wind kon maar weinig doen aan de hitte van de hoogstaande zon.

 

Vroeger, toen ik als kind op vakantie ging naar Aruba, gingen we met onze vader via deze weg naar de Natural Pool. De weg leek toen lang en onherbergzaam. Eerst over rotsen en daarna via oneindig lijkende duinen naar misschien wel de allermooiste plek op het eiland, Boca Keto, met die grote onneembare rots in het midden en een mini-strandje van alleen maar perfect gladde, zwarte stenen. Daarna weer omhoog om dan in een soort van Lord Of The Rings-achtig landschap terecht te komen, met een pad dat zou leiden naar het mythische Conchi. Eenmaal wanneer we daar arriveerden was meteen duidelijk dat het al die moeite meer dan waard was. Conchi was een vreemde oase met het helderste, kalmste water omheind door rotsen met daarachter de grote wilde zee. Om de tien minuten liet die zee haar kracht voelen door golven met enorme kracht over die omheining de poel in te jagen en iedereen in een vloed van wit schuim mee te voeren. Conchi was in die tijd anders dan te voet nauwelijks bereikbaar en dus waren wij de enigen daar. Zoiets vergeet je nooit meer. Het vormt je. Mij gaf het een anker, een connectie met de plek waar mijn roots lagen in een tijd dat ik daar compleet van verstoken was.

 

Hoe anders was de weg naar Conchi en ons verblijf daar deze keer. Ik heb zoveel aangespoeld plastic afval zien liggen en moeten proberen uit te leggen hoe het daar was gekomen. Aan de rots van Boca Keto hing een klimtouw, dus ook daar konden mensen nu komen en het strandje van zwarte stenen was zo goed als weg. Eenmaal bij Conchi was het en bleef het druk. De ene na de andere groep Amerikanen kwam en sprong het water in onder begeleiding van een soms verveeld ogende tourguide. Met tientallen tegelijk kwamen ze over de glibberige en scherpe rotsen. Je herkende de accenten meteen. Boston, New Jersey, Brooklyn. Met hun go-pro’s en mobieltjes in watervaste zakjes namen ze selfies en filmden ze de vissen onderwater tot een golf over de rotsen naar binnen kwam en hun overrompelde. Opeens waren ze met hun tere, bleke lijven ver weg van hun relatief veilige levens met hun SUV’s, pijnstillers, gemanicuurde tuinen en razendsnelle internet en stonden ze oog in oog met de grote, wilde natuur die hen maar moest tolereren. Dat hier kennelijk nooit doden zijn gevallen is voor mij het grootste wonder.

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

2 Comments

  1. Johan Sjiem Fat

    Amigo

    Ik lees je columns altijd met plezier en wil graag op je mailing list.

    Welk email adres van je kan ik gebruiken als ik je wil mailen ?

    Ik kom vaak stukken tegen in de new york times, de new yorker & the guardian, die ik met vrienden wil delen.

    Saludos

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.