CMB BD

Een toekomst voor onze ouderen

Een toekomst voor onze ouderen
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Al sinds ik negen jaar geleden hier naartoe ben gekomen en voor de krant ben gaan schrijven is een onderwerp steevast terug blijven komen; vergrijzing. Steeds meer Arubanen worden ouder, gaan met pensioen, krijgen kwaaltjes, moeten verzorgd worden. Dat zou een aantal nieuwe uitdagingen met zich meebrengen, met name voor de arbeidsmarkt en ons zorgstelsel. Maar natuurlijk ook op sociaal gebied. Ouderen zijn nog altijd toonaangevend op Aruba. De meest populaire Arubaan, al een paar maanden, is een gepensioneerde mevrouw die niet op haar mondje gevallen is en het woord ‘zelos’ in de tijdsgeest heeft geslingerd. Zelf zie ik mij ouders ook ouder worden. Allebei zijn ze inmiddels goed en wel in de 70 en Godzijdank nog gezond, heel actief, goed bij de pinken en onafhankelijk. Ze zijn goed verzorgd en beschikken over voldoende middelen om te doen wat ze willen op hun oude dag. Maar ik heb gemerkt dat zij toch de uitzondering vormen op de norm. We zijn wat jaren verder sinds het CBS begon te waarschuwen voor de gevolgen van vergrijzing en eigenlijk hebben we op een aantal zaken na niet genoeg gedaan om hun groeiende aantallen goed op te vangen. Bejaardenhuizen kunnen de vraag niet aan en wat je daarbinnen ziet is vaker dan niet schandalig. Mensen krijgen nauwelijks begeleiding of activiteiten en zitten daar letterlijk te wachten op hun bordje eten, of de dood. Om het even welke het eerst komt. Het is net als een creche, maar dan zonder spelletjes en de ouders (of in dit geval de kinderen) zijn jou vergeten op te halen. Je hebt een bed en je kunt er douchen. En er wordt gekookt. Verder moet je je maar zien te vermaken met elkaar. Deze plekken zijn zo verstoken van liefde dat ik mezelf liever op tijd van kant maak dan dat ik daar op mijn oude dag zou willen belanden.

 

Zit je nog niet in een bejaardentehuis dan heb je hier op Aruba bar weinig plekken om elkaar tegen te komen als ouderen. Je hebt een Centro Kibrahacha en losse activiteiten her en der, maar het casino is overal. Casino’s zijn de meest verdrietige plekken op Aruba. Meerdere keren per dag zitten met name ouderen achter hun best wel dure bingokaarten en na de bingo zitten een hoop van hun nog wat langer achter een slotmachine. Terwijl ze daar eigenlijk helemaal niet eens mogen zitten want volgens de wet mogen lokalen maar een keer per maand daar naar binnen. Toegegeven, de wet is archaisch als de pest want op zich moet iedereen weten wat hij of zij doet, maar het feit dat het absoluut niet wordt gehandhaafd en dat casinocontroleurs nooit – maar dan ook echt helemaal nooit – achter hun bureau zitten. Dat gedogen en stilzwijgen, terwijl ouderen hun pensioenen en in sommige gevallen meer dan dat daar achterlaten is ronduit pervers. Binnen die casino’s worden ouderen weliswaar gepampered, maar dat is een kleine prijs om ze binnen de muren en achter de slots te houden. Gokverslaving onder ouderen is een veel groter probleem dan we durven uit te spreken en de invloed van hotels en de eigenaren van de casino’s op de politiek is te groot. Hun maakt het kennelijk niet uit dat zij een kankergezwel hebben gevormd binnen onze maatschappij. Zolang oma’s pensioen en spaarcentjes maar binnen blijven rollen op de offshore-rekening. The house always wins.

 

Goede zorg voor onze ouderen is veel meer dan bejaardenhuizen, adequate gezondheidszorg en een pensioenfonds waar ze van op aan kunnen. Welzijn is juist op deze leeftijd ontzettend belangrijk. Onze ouderen zoeken elkaar op. Hun generatiegenoten, vrienden, familie. Hun muziek, verhalen van vroeger en de mogelijkheid om op hun manier plezier te kunnen maken zijn van essentieel belang. Elke vrijdagavond naar Djispie’s om te dansen bijvoorbeeld. Maar dat soort activiteiten zijn nog altijd schaars. Terwijl de infrastructuur en de middelen er weldegelijk zijn om tot dicht bij hun voordeur een fijne ambiente naar hun toe te brengen. Met een andere kijk en een beetje verbeelding en inlevingsvermogen kom je al heel ver. Gloednieuwe MFA’s en oude Centronan di Bario liggen nu weg te kwijnen. Maak daar plaats en investeer in het organiseren van activiteiten in de bario’s. Cursussen in tuinieren, haken en werken met computers. Yoga, tai chi en sportieve activiteiten. Leesclubs, kookclubs, noem maar op.  Organiseer bijvoorbeeld gezellige, betaalbare bingo’s op die plekken en hou de casino’s uit de portemonnees van onze oudjes. En ga de bejaardenhuizen in en zorg ervoor dat zij niet alleen aan basisvoorwaarden voldoen maar ook een volwaardig activiteitenprogramma hebben. Deze zaken zijn minstens zo belangrijk als welke aanpassing dan ook van de pensioenleeftijd en welke toeslag dan ook. Stop met alleen maar geld gooien naar onze ouderen en begin verdomme nou echt goed voor ze te zorgen. Niet alleen omdat ook wij ooit oud zullen worden maar omdat het gewoon juist is om te doen.

Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 19-04-2018

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.