CMB BD

Fat Camp

Fat Camp
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Je kunt erover in ontkenning blijven, tegen jezelf liegen dat het wel meevalt en ondertussen elke spiegel vermijden en elke goed bedoelde raad negeren, maar op gegeven moment moet je het wel voelen. Je bent te dik. Je eet ongezond en je beweegt niet. Je slaapt slecht, je voelt je hart extra hard kloppen wanneer je opstaat en hoewel je aan de ene kant – ook tegen jezelf – blijft roepen dat het meevalt, sla je doodsangsten uit bij het geringste rare gevoel in je borst. Je weet dat het niet goed gaat, maar er zijn duizenden redenen om te zeggen dat het niet zo is. Toegeven dat het waar is zou al de grootste nederlaag zijn. Totdat je een keer naar de dokter durft te gaan en hij het gewoon heel droog tegen je zegt; afvallen of doodgaan. En nog komt het niet bij je binnen. Want ongezond eten is lekker en verdooft wat je dwarszit en, nogmaals, switchen is toegeven. Je bent een volwassen persoon. Je hebt genoeg van de wereld gezien om fatsoenlijk te kunnen redeneren. En toch gedraag je je als een irritant, verwend kind. Een, irritant, verwend, aan suiker en mobile games verslaafd moddervet klein gedrocht dat nu al geen lang leven meer beschoren is.

 

Hoewel dit verhaal voor mijzelf persoonlijk ook enigszins herkenbaar is, wil ik het nu vooral gebruiken als metafoor voor hoe Aruba er als land voor staat. Het gaat al heel lang niet goed met onze openbare financiën. Veel langer dan acht jaar, hoewel de laatste vier een lange vreetkick zijn geweest. Feit is dat we met z’n allen gewend zijn geraakt aan voorzieningen die in grotere, rijkere landen volkomen belachelijk zouden worden verklaard. Het ambtenarenapparaat is sinds de invoering van de Status Aparte uitgedijd tot een log monster, volgestouwd met mensen die los van een politieke affiliatie of een familieband daar niets te zoeken hebben. Ambtenarenvakbonden hebben bovendien door de jaren heen ervoor gezorgd dat voorzieningen voor deze groep voorbij het betamelijke zijn geraakt.

 

Ambtenaren kunnen niet ontslagen worden en genieten van de meest idiote extra’s. Politici en bevolking hebben zich afhankelijk van elkaar gemaakt en dat zorgt voor de ergste dikmaker van allemaal; een passieve houding. De vorige regering deelde liever snoep uit onder de bevolking en liet daar vooral veel foto’s van maken. Dat deden zij niet zomaar. Zij wisten donders goed dat onpopulaire maatregelen zouden leiden tot onrust. De huidige regering kan niet anders en nog lopen ze op eieren. Alles is politiek. Met de meest zorgvuldig gekozen worden wordt gepraat over het efficiënter maken van de ambtenarij, maar er hoeft maar de suggestie te komen van dat docenten in een stichting moeten en er breekt bijna oorlog uit. Nu wil de regering ambtenaren naar huis sturen die niet functioneren, procedures tegen zich hebben lopen en al jaren in de overtolligheidspoule zitten. Dit gaat ongetwijfeld ook voor de nodige ophef zorgen want politieke achtervolging loert om de hoek. Gaat de regering dan ook consequent zijn en partijgenoten in die overtolligheidspoule ook zonder pardon wegsnijden?

Afvallen doet pijn. Maar het is net als de dokter of de trainer die tegen je zegt: “No pain, no gain”. Uiteindelijk hangt het af van hoe je daarop reageert en hoe graag jij wilt. Je kunt altijd zeggen dat dat je een second opinion wil. Je kunt ook uit boosheid je gym-abonnement opzeggen. Maar wat anders wil je dan horen? Getallen liegen niet en het is anderszijds ook goed dat de minister van Financiën zelf een aantal van die getallen kenbaar heeft gemaakt. Maar daarmee kom je er nog niet. Je moet ook actie ondernemen. Nogmaals: ffvallen doet pijn en zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Of noem het in dit geval maar gapende gaten van honderden miljoenen. Bovendien gaat het dit keer om leven of dood. Het heeft te lang geduurd en de schade is al te groot.

Tot zover dan de verantwoordelijkheid van de regering. Want uiteindelijk moeten we allemaal verantwoordelijkheid nemen voor onszelf en lang en hard in die spiegel staren. Waarom zijn wij zo onbeschaamd, onrealistisch verwend geraakt? Waarom leven zo veel van ons ver boven onze middelen en hoe is het zover gekomen dat onze collectieve mindset zo contraproductief, gepolitiseerd is geworden en denken wij dat de regering ons de meest idiote premies, ontheffingen, gratis gezondheidszorg en zelfs een stuk land verschuldigd is?  Omdat het de gewoonte is? Omdat het zonder eigenlijk niet gaat, want zelf kunnen we of willen we blijkbaar niks? Ik hoor het al: “Het leven is al moeilijk genoeg en de politici zijn slim en ze graaien en dus graaien wij ook. Ik moet toch ook leven? Ik heb dingen te betalen bij Island Finance. Wie ben jij om te oordelen? Dit is zoals het gaat op Aruba en ik hoef echt niet de eerste zijn die het veranderd. Laat dat voor een volgende generatie. Dit is hoe ik zorg voor mijn familie. De partijsticker voor op de auto en de vlag staan al opgeborgen voor wanneer het zover is. Blijf dus  van mijn rechten af. Regel je begroting maar op een andere manier. Jij bent zo slim, jij hebt gestudeerd dus je zult ook wel weten hoe je dat moet doen. Maar, nogmaals, blijf met je gore poten van mijn rechten af. Ik lever niets in. Doe je het toch dan ga ik protesteren, leg ik het werk neer. Desnoods switch ik naar de andere partij. Maar het zijn mijn rechten en daar blijf je vanaf. Jij bent politicus voor een paar jaar. Ik ben ambtenaar voor het leven. Ik stem je net zo hard weg” En zie, deze uit de kluiten gewassen kinderen worden vertroeteld. Of ze nou groen zijn of geel. Niemand wordt naar huis gestuurd want het feest gaat voor hen gewoon door. De kleinste hint van dat iets zal moeten veranderen en dat zij iets zullen moeten inleveren pareren zij meteen door te grommen in sociale media en naar die grommen wordt ook angstig geluisterd. Net als een moeder van een te dik kind. “Hij is onhandelbaar als hij niet zijn zin krijgt.” Tijd dus voor harde discipline. Volwassen worden, eindelijk. Niet meer zeuren. Ook niet over hoe we zo ver weg van huis zijn geraakt. Daar is geen tijd meer voor. Iedereen met de schouders eronder. Iedereen levert in. De houding moet worden: 6 procent BBO? Is dat wel genoeg? No pain, no gain.

Aangepaste versie. gepubliceerd in Amigoe op 15-03-2018

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.