CMB BD

Hooters

Hooters
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Ik kom niet vaak snel terug op onderwerpen, maar deze hele #metoo beweging lijkt maar niet te willen verdwijnen in de ruis van de nieuwscyclus. Elke week hoor je weer van een andere Hollywood big shot die zijn handjes niet voor zichzelf kan houden, al is dat in het geval van komiek Louis CK misschien juist niet meer aan te raden. Maar zoals ik een paar weken geleden al zei, het hoeven echt geen grootschalig ver-van-mijn-bed verhalen te zijn dat zich in dure hotels en chique kantoorgebouwen in LA, New York of Londen plaatsvinden. het gebeurt overal. Zeker ook hier. En juist hier, waar de progressieve moraal van gelijkheid tussen de seksen anno 2017 nog altijd niet helemaal – in sommige gevallen zelfs nog lang niet – de norm is zoals in de grote steden in Europa en de VS, zijn de verhalen belangrijk. Maar ze worden over het algemeen niet verteld.

 

Voor Caribisch Netwerk heb ik de afgelopen maand geprobeerd om verhalen van slachtoffers van seksuele intimidatie te verzamelen voor een verhaal. Ik schakelde de hulp in van een professional in het veld die met regelmatig direct met slachtoffers te maken heeft. Al pratende met deze – overigens zeer bevlogen – professional kwam ik op de insteek van mijn verhaal. Hier in rechtsstaat Aruba hebben vrouwen – die in het publieke leven bovendien absoluut een meer dan zichtbare rol spelen – de middelen om een klacht in te dienen. Op paper althans, zoals zoveel dingen op dit eiland alleen op papier leven. Maar in hoeverre hebben ze dan ook echt de gelegenheid om dit te doen, zonder dat ze de kans lopen door hun werkomgeving of zelfs door de gemeenschap met de nek te worden aangekeken? Nou, niet zo heel veel. Veel vrouwen, zo heb ik begrepen, blijven stil. De cijfers zijn al hoog. Ik noem maar weer eens het onderzoek van Karin Bosman dat aangeeft dat 37 procent van werknemers op Aruba in aanraking is geweest met ongewenste intimiteiten. Niet dat er geen succesverhalen zijn. Zo was er laatst nog die ene keer toen een hotel een manager ontsloeg nadat hij een stagiaire had betast. De stagiaire klopte aan bij HR en de juiste sequentie van stappen volgde. Maar wat bleek uit de gesprekken met de deskundige was dat dit eerder de uitzondering was dan de regel. Bovendien was de stagiaire niet van hier. Zij was blijkbaar opgevoed met het idee dat wanneer een man zonder jouw akkoord aan je gaat zitten, je weldegelijk iets daaraan kan doen. Zover zijn een hoop lokale vrouwen en meisjes helaas nog niet, zo blijkt. De professional zou een aantal slachtoffers vragen of zij bereid zouden zijn om mij hun verhaal op te laten tekenen. Niet totaal onverwacht bleven de getuigenissen echter uit. Niemand wilde praten en dat is ergens ook wel volkomen begrijpelijk, om zoveel redenen.

 

Ik ging dus weer lekker verder met andere zaken. Want dat is nou eenmaal een luxe die ik als kerel heb. Maak ik ook graag gebruik van. Op de agenda stond al de formatie. Aruba krijgt eindelijk voor het eerst een vrouwelijke premier. Dat moet toch wel een indicatie zijn van dat er respect is voor vrouwen? Echte respect? Niet alleen dat hypocriet traditionele van alle eer aan de moeders en tegelijkertijd hen tot in hun geslachtsdeel vervloeken en hen alle kansen – zelfs die op een gelijke salaris – ontkennen en hen gebieden hun mond te houden wanneer de man weer eens iets doet wat niet door de beugel kan. Echte respect. Een vrouw aan het roer, Het idee van vrouwelijke autoriteit en capabiliteit en daar comfortabel mee zijn. Je zou denken van dat we al ver zijn, net als dat een hoop mensen dachten dat racisme haar haar tijd wel heeft gehad toen Obama president van de VS werd in 2008. We weten inmiddels beter. Een paar dagen geleden verscheen op mijn tijdlijn een advertentie van eettent Hooters met daarin de vacature voor een manager en een assistant manager. Naast dat sollicitanten tussen de 30 en 40 moesten zijn en horeca-ervaring moesten hebben, was de expliciete vereiste dat alleen mannen voor deze posities in aanmerking konden komen. Voor de absolute duidelijkheid werd een man afgebeeld in de advertentie. Een man die er bovendien uitzag alsof hij er niet voor terug zou deinzen om een Hootersgirl een corrigerende tik te geven in de bijkeuken als ze een dag eens wat minder zin toonde om kwijlende Venezolanen te bedienen.

 

Zo’n advertentie is gewoon weer het zoveelste bewijs dat vrouwen het nog altijd gewoon kut hebben hier op Aruba. Ze zijn notabene ruim in een numerieke meerderheid en toch worden ze in het openbaar als een marginale minderheid gediscrimineerd. Dat het alsnog wordt weggehaald wanneer vrouwen hun ongenoegen tonen erover en terecht opmerken dat het tegen de wet is, neemt niet weg dat dit gewoon gebeurt en dat, ja, de volgende manager van een restaurant met een verouderd seksistisch concept volledig volgens de wens van de eigenaar, een piemel heeft.

 

Ik herhaal het maar weer. Ik ben zelf geen heilig boontje. Iedereen is seksistisch. Mannen, vrouwen, zelfs opa’s als George Bush. De clou is om die onzin gewoon voor jezelf te houden. Er zijn omgangsvormen. Je gaat niet jezelf bevredigen waar een ander bijstaat zonder dat die iemand daar heel specifiek OK mee is. En in het openbare leven behandel je elkaar gewoon normaal, als volwaardig mens. Staat namelijk ook in de wet. Het liefst doe ook nog een beetje normaal en aardig. Wie weet scoor je dan ook nog eens.

 

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.