Steen in mijn maag

Steen in mijn maag
Top Ads
Top Ads

Sinds de openbaringen rond filmstudiobaas Harvey Weinstein in de media verschenen is iets heel bijzonders aan de hand. Over de hele beschaafde wereld is nu een gesprek gaande over seksuele intimidatie en wat het met slachtoffers doet. Het overgrote deel van verhalen komt van vrouwen en elke keer dat de hashtag #metoo op mijn tijdlijn verschijnt, voel ik een steen in mijn maag. Des te meer wanneer het dan ook nog eens een vriendin of een kennis betreft. Hun moed om deze verhalen te vertellen is iets waar veruit de meesten van ons nooit in de buurt van zullen komen.

 

Harvey Weinstein was een machtig figuur in een omgeving die de meesten van ons nooit van dichtbij zullen kennen, maar de verhalen die nu over hem circuleren kunnen overal van toepassing zijn en in allerlei gradaties. Wat de meeste van deze verhalen gemeen hebben is de scheve machtsverhouding. Mannen kunnen ook het slachtoffer zijn, maar meestal zijn wij degenen die fysiek sterker zijn, meer macht hebben, beter verdienen, ‘de baas’ zijn. Dat is wereldwijd het geval, maar woon je in deze regionen dan heb je als vrouw extra pech vanwege de machocultuur die zelfs een al dan niet ‘speels bedoelde’ openlijk fysieke en psychologische dominantie van man boven vrouw promoot. In onze cultuur worden vrouwen al van kinds af aan geseksualiseerd en zijn genderrollen traditioneel gedefinieerd; de man is stoer en assertief, de vrouw aanlokkelijk, lief en op zoek naar haar prins. Onze popcultuur is ervan doordrenkt, van liedjes over ‘macho crioyo’ tot reclame tot missverkiezingen en fotoshoots met kinderen in bikini en make-up. Helpt dit allemaal grensoverschrijdend gedrag in de hand? Het werkt het in ieder geval niet tegen. Sterker nog, je zou zelfs kunnen beargumenteren dat door die cultuur vaak andere vrouwen degenen zijn die net zo hard roepen dat het slachtoffer het er zelf naar heeft gemaakt vanwege haar kleding, of misschien omdat ze kort iets met de dader heeft had.

 

In de afgelopen dagen heb ik van verschillende vrouwen verhalen gehoord over seksuele intimidatie op de werkvloer. Uit onderzoek is gebleken dat 37 procent van werknemers in aanraking is geweest met ongewenste intimiteiten. Meer dan een derde. In Nederland is dat 27 procent trouwens. Ook een hoog percentage, maar hier is het dus een stuk hoger. En dan hoeft het echt niet alleen maar grote Weinstein-achtige gevallen te zijn. Vaak zijn het de ogenschijnlijk kleine dingen die maar steeds blijven gebeuren. Soms is zijn het dingen die een keer worden gezegd en grote consequenties hebben. Het gebeurt overal; in de bouw, een schoonmaakbedrijf, maar ook in de vergaderzaal van een gerenommeerde instelling. Van simpele maar stelselmatige pesterijen die de zin om naar werk te gaan totaal wegnemen tot aan vrouwen die belemmerd worden in hun carrière omdat ze de baas of een client van het bedrijf afwijzen of omdat over hen wordt geroddeld dat ze ‘makkelijk’ zijn en met de baas het bed zouden delen. Vrouwen die door hun baas naar een potentiële klant worden gestuurd, niet om deze gewoon op zakelijk vlak te overtuigen, maar om hun ‘charmes’ in te zetten. Opmerkingen als, ‘je moet wel tegen een grap kunnen, dushi.’

 

Sommige van de verhalen die je leest en hoort geven je te denken over je eigen gedrag. Dan voel je ineens een steen in je maag over die ene keer waarop je misschien iets te lang naar een vrouw hebt zitten staren waardoor ze zichtbaar ongemakkelijk werd. Of toen je een grappig bedoelde opmerking maakte of whatsapp stuurde die achteraf gezien gewoon niet OK was. Of misschien die ene keer dat je iets zag gebeuren, maar niets zei omdat het je zaken toch niet zijn. Durf je als man in de spiegel te kijken en zonder pardon te achterhalen hoe vaak jij de sterkste was in een intieme situatie en hoe jij met die positie om bent gegaan? Hoe je de ander liet voelen, bewust of niet? Ik ga niet schijnheilig doen. Ik heb daar zelf ook over na moeten denken de afgelopen dagen.

 

En ik zeg niet dat mensen niet meer met elkaar mogen flirten of dushi noemen of zelfs geen foute grappen meer mogen maken. Het gaat erom dat je naar elkaar omkijkt als mens in plaats van als object. Als gelijke, in plaats van iemand bij wie je je macht mag botvieren. Want juist dan maak je ruimte voor meer van wat leuk en mooi kan zijn tussen mensen. Maar laat dit gesprek eerst vooral doorgaan nu, hoe ongemakkelijk het ook wordt.

 

Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 19-10-2017

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.