CMB BD

Stilzitten is geen optie

Stilzitten is geen optie
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Nadat ik van Rino Hermans van het Bureau Rampenbestrijding de laatste update had gekregen belde ik een kennis van me waarvan ik wist dat ze samen met een ploeg `naar de noordkust zouden gaan om tar balls op te ruimen. “Misschien is het beter om dat even niet te doen. De diensten willen de opruiming zo gecoördineerd mogelijk laten plaatsvinden om zo de kosten zo precies mogelijk in kaart te brengen en die op Petrotrin te verhalen.” “Iets doen is beter dan nu stil zitten. Maar hey, bedankt voor je belletje.” Later kreeg ik een berichtje van een maat van me die met hun mee was gegaan. “Ik dacht dat je ballen had, Ariën.” Die kwam hard aan. De inschrijving van vrijwilligers is geopend, maar de angst onder de bevolking blijkt groot te zijn. Dat valt te zien aan het erbarmelijk lage aantal mensen die zich als vrijwilliger hebben aangemeld. 67 mensen volgens de telling van eergisteren. Naast angst is er ook een gebrek aan gevoel van urgentie. Van die 67 aanmeldingen kunnen 54 toch liever in het weekend komen meedoen. Ja, we hebben ons werk en andere verplichtingen, maar waar is iedereen? Waar zijn al die Facebook-krijgers, alternatievelingen, mensen die voor in de rij staan om te klagen over hoe alle bomen worden weggekapt voor Green Corridor. En waar ben ik? Wat is mijn rol? De afgelopen dagen doe ik verslag, maar hoor ik niet ook gewoon met mogelijk gevaar voor eigen leven tar balls te zeven?

 

Vrienden van me waren al vanaf de eerste dag verwoed bezig met opruimen. Taki en Kala leven van de zee. vanuit Boca Pos halen ze schelpdieren en eetbaar zeewier die ze dan vervolgens aan gasten van hotels voorschotelen. Taki haalt bovendien zeezout vanaf de rotsen aan de noordkust. Sinds ik van hem een potje heb gekregen gooi ik niets anders over mijn gerechten. Dat is voorbij, vrees ik. “Alles is nu bedorven door die olie”, zegt Taki. “Het zeewier zit er helemaal onder en die chemicaliën trekken in het zeezout. Hiermee vergiftig je mensen. Dit is echt een hele grote ramp. Ik kan nu op zoek naar ander werk.” Ik sprak daarna met mijn viskameraad Yair, van wie ik af en toe op zijn fijne kreeftenboot de zee op mag om op mulato en tonijn te vissen. Verslagenheid alom. Ook sprak ik met marinebioloog Gian Nunes en hij zei tegen me dat de kleine aangekoekte stukjes fueloil inderdaad door vissen kunnen worden opgegeten, maar dat het nog te vroeg is om een uitspraak te doen. Wel moeten wij als consumenten onze hersens gebruiken, vindt hij. Ziet een vis er raar uit of smaakt het anders dan normaal, dan moet het van tafel. Een ding is zeker, voorlopig ga ik de zee niet op. Ik vraag me af hoe vissers die dit voor hun dagelijkse inkomen doen ermee omgaan.

 

Ondertussen maakt Kala elke dag een wanhopige oproep op Facebook. Voor extra handen, handschoenen, frituurscheppen om het zand mee te kunnen zeven. Voor chauffeurs die mensen van en naar het strand kunnen brengen en voor telefoonkaart waarmee gebeld en gecoördineerd kan worden. Alle beetjes helpen. Stilzitten is geen optie. Wie een grote mond op Facebook heeft moet het nu ook waarmaken. En wellicht is het ook gewoon beter om dan maar het strand op te gaan met een ploeg en rotsen te schrapen. Want bij Bushiribana, dat behoorlijk hard is getroffen en waar de mensen van Plastic Beach Party keihard staan te zwoegen is nog geen ploeg van DOW geweest. Premier Eman verklaarde ook dat hij nu constateert – nu pas -, dat Aruba niet goed genoeg voorbereid is op dit soort calamiteiten. Dat is – zeker ook van mijn kant – zeker geen kritiek naar de diensten toe. Met name het Bureau Rampenbestrijding heeft op zijn minst ervoor gezorgd dat er coördinatie is. Maar de omvang van de ramp is enorm en er missen handen. Stilzitten is geen optie.

Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 01-06-2017

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.