CMB BD

De basis

De basis
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het begint op school. Letterlijk. Hoe we sociaal-economisch ervoor staan, in alle opzichten, van inkomensniveau tot de mate van criminaliteit tot aan diversificatie en hoeveel kunst en cultuur in de publieke ruimte aanwezig is, begint bij onderwijs. Het is de basis, ons fundament. Er wordt constant een heleboel geklaagd over de kwaliteit van het onderwijs op Aruba. Klassen zijn verouderd, er is niet genoeg materiaal, er zijn teveel dropouts, bursalen gaan slecht voorbereid weg en komen terug zonder bul, maar wel met een grote schuld. Kortom, er is het een en ander mis.

 

Er wordt ook van alles aan gedaan, daar niet van, maar grotendeels blijft het bij opknappen van schoolgebouwen. Nu het weer campagnetijd is beloven politieke partijen electronische schoolborden in elke klas. Wie kan zich nog die ene campagnebelofte herinneren van tablets en laptops voor ieder kind? Juist. Die van de electronische schoolborden is ook niet nieuw. Alweer wat jaren geleden kondigde minister Hooyboer-Winklaar een pilot-project aan met e-schoolborden van Samsung. Nooit meer wat van gehoord. Maar wat als al die borden wel waren aangekomen en geinstalleerd? En alle leerlingen inderdaad een gratis device in hun handen hadden gekregen? Zou de kwaliteit van het geboden onderwijs en de onderwijsresultaten ook echt veel beter zijn geworden? De vraag stellen is hem beantwoorden. Tot op zekere hoogte gaat die vraag ook op voor het opknappen van schoolgebouwen, al spreekt het voor zich dat een adequate leeromgeving van cruciaal belang is. Het probleem ligt echter in het fundament. En dat fundament ligt diep want het gaat feitelijk om hoe vroeger gezagsdragers van buitenaf onze bevolking zagen en hoe wij die perceptie hebben overgenomen en tot de dag van vandaag in zekere zin niet hebben losgelaten. Heb je je ooit afgevraagd waarom op Aruba zoveel scholen zijn voor lager middelbaar onderwijs en maar één havo-vwo? Of waarom het altijd zo moeilijk is geweest om je kind op een bepaalde basisschool ingeschreven te krijgen?

 

Aruba was lang geleden – maar nog niet zo lang dat mensen het zich niet meer herinneren – al een klassenmaatschappij waarin al generaties lang harde lijnen waren getrokken tussen districten en achternamen. Was je een dubbeltje geboren, dan werd je nooit een kwartje. Families van stand konden de kroost laten inschrijven op Mon Plaisir. Als je familie uit Campo was kon het slimme kind alsnog niet naar Nederland toe om te gaan studeren want dat was weggelegd voor kinderen van gezinnen uit Klip. Heel oneerlijk allemaal, maar zo waren de kaarten nu eenmaal geschud en zo draaide het leven op deze Parel van de Caribische Zee om haar as. In de jaren ’50 en ’60 werden tal van middelbare scholen op het eiland gebouwd. De meesten waren mavo’s en slechts één was een havo-vwo. Gezagsdragers hadden kennelijk het besluit genomen dat hoger onderwijs voor het grootste deel van de bevolking toch te hoog gegrepen zou zijn. Voor hen was er genoeg werk op de velden, in de bediening of als het echt meezit achter de typmachine. Het was een andere tijd. Inmiddels zijn dingen heel anders, zou je zeggen. Hoe is het dan mogelijk dat we nog altijd zo goed als precies dezelfde infrastructuur hebben. Precies dezelfde verhouding van opleidingsniveaus, met als enige toevoeging EPI, De Schakel en een of twee speciale schoolsoorten. Maar nog altijd dezelfde verhouding van een ruime keus aan lager voortgezet onderwijs tegenover een hoge drempel naar de enige school die wellicht naar hoger onderwijs zou kunnen leiden. Waarom hebben we op zijn minst niet meer havo’s? Meer keus, meer concurrentie en misschien zelfs meer een cultuur van ambitie bij ons, juist omdat er meer mogelijk is? Zou het kunnen dat de lat binnen het basisonderwijs net als vroeger niet omhoog hoeft omdat de meeste kinderen uiteindelijk toch in de mavo of EPI belanden? Leven wij anno 2017 – zij het bewust of niet – nog altijd in de door het oude koloniale stelsel opgelegde mentaliteit van dat we toch niet meer kunnen dan dit? Hoe is het mogelijk dat wij ons staatkundig en politiek succesvol hebben vrijgevochten maar in ons onderwijs, ons fundament, daar toch niet in zijn geslaagd. Laptops, tablets, e-borden en alle andere cosmetische snuisterijen in de wereld zijn niet de oplossing voor onze achterstand in onderwijs. Een complete herschikking en toegewijde investering in de inhoud van ons onderwijs daarentegen wel. Net zoveel geld en expertise in onderwijs als in ons toerisme. Maar de vruchten daarvan zie je pas over 20 jaar. Geen politicus die zich daaraan waagt.

Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 20-04-2017

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

2 Comments

  1. Ravi

    Laten we niet vergeten dat het geld wat bestemd was voor een nieuwe Havo/Vwo school in Noord, uiteindelijk geinvesteerd is in de aanleg van de Tram in Oranjestad. De prioriteiten van deze (en alle voorgaande) regeringen zijn gericht op het korte termijn. Lange termijn denken doet men niet aan hier.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.