CMB BD

Abajo Cadenas

Abajo Cadenas
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Heel veel Venezuela op mijn tijdlijn in de afgelopen week. Grote protesten in Caracas en het hele land en meldingen van buitensporig geweld tegen demonstranten. Foto’s van busjes traangas waarvan de houdbaarheidsdatum allang is verlopen, maar ook van politieagenten die in plaats van op de meute inslaan de wapenstokken thuis hebben gelaten om mee te doen. Tegen dit soort beelden kan geen Pepsi-reclame tegenop. Het lijkt erop dat na meerdere mislukte pogingen de balans aarzelend de kant van de oppositie op lijkt te gaan. Toen het hooggerechtshof eerder het parlement naar huis had gestuurd bleek de verontwaardiging over de hele wereld enorm. Dat dit besluit snel werd ingetrokken mocht niet baten. Washington, met een president die nu niets liever lijkt te willen dan zijn approval ratings opkrikken met het beproefde paardenmiddel van troepen ergens – waar dan ook – in te zetten, is opeens ook wakker en bij de les. De hele wereld kijkt nu mee en dat is een prima katalysator voor de bevolking om nogmaals massaal de straat op te gaan.

 

Nicolas Maduro lijkt eindelijk zijn hand definitief te hebben overspeeld. In de stad San Felix werd hij in zijn jeep door een boze menigte met eieren bekogeld. Het incident was live op alle tv-zenders te zien nog net voordat de uitzending abrupt werd gestaakt. Met mobiele telefoons geschoten beelden verschenen al gauw op sociale media en blogs en zijn ontluisterender. Je ziet een regen van eieren over de auto gaan en je hoort mensen termen als ‘maldito’ roepen. Het deed mij terugdenken aan het najaar van 1989. Ik was 14 jaar oud en op het journaal was te zien hoe in Roemenië secretaris-generaal Nicolai Ceausescu vanaf zijn balkon het afkeurende gejoel van zijn volk aanhoorde. Diezelfde kerst nog werden hij en zijn vrouw geëxecuteerd. Na Maduro’s eigen balkonscènen in San Felix zouden vijf mensen zijn gearresteerd. Maduro zelf verklaarde dat ‘een groepje mensen een hinderlaag wilden opzetten’, maar dat het volk dat hem liefhad dit had voorkomen. Het cliché op volle sterkte van een dictator op zijn retour.

 

Gisteren spoelde een groep Venezolanen aan op het strand van Santo Largo. Dit keer was de politie – en de daaraan gelieerde pers – er op tijd bij. Foto’s van compleet afgematte mannen op hun knieën met hun handen achter hun nek. Ze hadden alles achtergelaten voor dit. Bakken met geld betaald, wellicht aan criminelen, om de overtocht te kunnen maken. Voorheen was vliegen naar Aruba nog te doen, maar nu niet meer. Nu vliegen ze terug. Velen voor hen – we hebben geen idee hoeveel maar kijk maar om je heen en je hoort en ziet het – was het echter wel gelukt. Vorige week hoorde ik het verhaal over een vrouw die ook met de boot naar het eiland werd gebracht. Dit keer was de dropping niet bij een strand, maar – zo werd mij verteld – ter hoogte van de vuurtoren van Westpunt. De passagiers moesten het laatste stuk naar de kant toe zwemmen. De vrouw durfde eerst het water niet in en dus werd ze erin geduwd. Terwijl ze zich naar de rotsen toe haastte voelde ze iets tegen haar been aan schuren. Het bleek een haai. Als een gek spartelde de vrouw zich door de golven heen die haar uiteindelijk hard op de rotsen smeten die haar armen en benen openhaalden. Ze kroop omhoog naar het droge en liep door totdat iemand haar bloedend langs de weg vond en haar hulp bood. Ze dook maandenlang onder bij haar redder en ze werden verliefd op elkaar. Hoe het verder met haar is afgelopen is mij niet helemaal duidelijk. Ik vraag me af hoeveel anderen de rotsen niet eens hebben gehaald en hoeveel meer zullen volgen.

 

De komende tijd, naar gelang de situatie in Venezuela verergert, zullen meer mensen deze kant op komen. Onze relatie met Venezuela is al gecompliceerd genoeg. Investeringen met fout Venezolaans geld heeft ons door de economische crisis heen gesleept en een flink deel van ons vastgoed en bedrijven is in handen van enchufados. Tegelijkertijd willen we rijke anti-Chavistas die naar Florida zijn gevlucht naar Aruba lokken. Voor zowel de PSUV als de oppositie is de upgrader in San Nicolas van enorm belang, zij het voor het in stand proberen te houden van een geldstroom naar het regime of de wederopbouw van Venezuela eenmaal wanneer dat regime is weggejaagd. En dan hebben we al deze arme vluchtelingen die naar het eiland al stiekem zijn toegestroomd en in de komende tijd alleen maar meer zullen worden. Hoe wij als land en als bevolking mee omgaan is uiteindelijk een morele keuze. Onze rug keren naar deze mensen kan echter niet meer, hoe graag onze xenofobische inslag daar ook om zou roepen. We hebben veel last gehad van raspacupos, inbrekers en overvallers uit Venezuela. Mijn eigen moeder, wiens voorouders aan het begin van de vorige eeuw net als zovelen ook uit Venezuela waren gekomen en aan de opbouw van dit land hebben bijgedragen, werd ook door zo’n gast hardhandig beroofd. We hebben ze op stranden, in parken en langs de weg zien slapen. Ze zijn overal. We kunnen erom blijven klagen en ze haten tot we een ons wegen, of we kunnen doen wat dit land van immigranten altijd al heeft gedaan, namelijk naar slimme oplossingen zoeken. Een financiële ondergrens, een humaan maar tijdelijk welkom, een bijdrage aan de wederopbouw nadat Venezuela van haar lange nachtmerrie is ontwaakt. Aruba kan dit aan, maar dan moet er wel flink geïnvesteerd worden in het politieapparaat, de herinvoering van de walradar en het bestrijden van de smokkel van benzine en wapens met speedboten. Ook moeten betere checks komen voor waar geld vandaan komt en tegen het gebruik van lokale stromannen door enchufados. Want wanneer Chavismo voorbij is, en dat zal vroeg of laat gebeuren, dan wil Aruba niet aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan.

Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 13-04-2017

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.