CMB BD

#gate

#gate
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Opeens dook deze week het nieuws op dat Setar een miljoenenclaim heeft ingediend tegen voormalig product manager Egbert Koolman, zijn ex-vrouw Debby, zijn minnares en tal van bedrijven in de VS met wie Koolman contracten had gesloten voor het verschaffen van mobiele telefoons tegen te hoge bedragen. Van deze bedrijven zou Koolman, via tal van offshore constructies – opgezet door het Panamese trustkantoor Mossack-Fonseca – miljoenen dollars hebben ontvangen voor het maken van deze contracten. Dit zou al met al zo’n tien jaar hebben geduurd. Tien hele jaren kon Koolman ongestoord zijn gang gaan, tot vorig jaar toen de Panama Papers werden gepubliceerd. Iedereen wilde weten of er ook Arubanen op de lijst stonden en wat bleek, naast wat jonge telgen uit de Mansur- en Cybul clans die kennelijk een sportvisbedrijf ingeschreven hadden in St. Petersburg (daar valt namelijk heel goed op blue marlin te vissen), kwam de namen van de Koolmans (toen nog getrouwd) op de proppen. Zelf had ik toentertijd begrepen dat mevrouw Koolman werkte bij de Centrale Bank (zij is pas vorige maand ontslagen. Vorige. Maand. Kreeg bovendien een gouden handdruk van 150.000 florin. Dat lijkt mij minstens zo noemenswaardig als de jarenlange fraude, maar soit) Dat was het enige echt opmerkelijke aan het verhaal op dat moment. Op een post van mij erover op de Facebook-pagina van Den Cayente tipte iemand in de comments nog dat een werknemer van Setar op de lijst stond. Het ging straal langs mij voorbij. Van die dingen.

 

Toch opvallend is hoe nu de zaak boven water is gekomen de schok niet zozeer is over de vermeende handelingen van Koolman, maar over hoe Setar dit 10 jaar lang had laten gebeuren. Je mag gerust stellen dat als er geen Panama Papers waren geweest, Koolman en zijn mensen wellicht zonder probleem door hadden kunnen gaan met de boel te flessen. Daar valt zeker wat op aan te merken op zich, maar als je kijkt naar hoe in de afgelopen jaren gevallen naar voren zijn gekomen waarbij werknemers van Directie Onderwijs en Astec jarenlang, stelselmatig zo goed als direct onder de neus van de baas zichzelf ongeoorloofd verrijkten, dan is het misschien een goed idee om het verhaal wat breder te trekken. Want kennelijk is gebrek aan structurele checks binnen organisaties op het eiland dus echt een ding. Vergis je niet, dat Koolman via allerlei postbusbedrijfjes geld wegsluisde komt omdat hij daar alle gelegenheid toe kreeg. Goede trouw. Gebrek aan rekenschap. “Het is een goede jongen. Ik heb betere dingen te doen dan in zijn nek te lopen ademen.” Toch wel een typisch Arubaanse eigenschap. Dit keer kwam het een grote organisatie, een mooi staatsbedrijf met een rijke bedrijfscultuur, duur te staan.

 

Ook typisch Arubaans – inmiddels geworden – is de golf van blinde woede en paranoia op sociale media. Alles is een #gate. Opeens was niet een werknemer, maar heel Setar een tot op het bot corrupte bende die de boel stelselmatig naaide. Dat bekoelde ook best snel nadat een persconferentie werd gehouden en DOW de Franse Pas compleet vernaggelde waardoor iedereen zijn of haar ADHD facebook-verontwaardiging daarop kon loslaten. Maar even dacht ik: rustig ademhalen, mensen. En dit zeg ik niet eens omdat Setar sitesponsor is van Den Cayente. Ja, er is duidelijk jarenlang niet nagekeken naar wat Koolman allemaal zou hebben uitgevreten. Dat is eigenlijk ook best bizar, als je bedenkt dat Koolman kennelijk de enige was die mobieltjes – niet een onbelangrijk deel van je core business dacht ik zo – inkocht. Dat hij slim genoeg was om zijn straatje binnen Setar schoon te houden neemt niet weg dat er misschien toch het een en ander aan vaste interne controleprocessen miste. Daar moet van te leren zijn. Een andere inschattingsfout was dat Setar besloot om de aangifte stil te houden. Een paar jaar geleden had dat misschien nog gekund, maar tegenwoordig komen zulke verhalen uiteindelijk toch altijd aan het licht, dit keer via Miami Herald. Maar dit allemaal maakt Setar echter nog geen boeman. Slordig? Misschien wel, ja. Maar ze grepen in en als ze geen aangifte hadden gedaan, dan was het pas echt kwalijk geweest.

 

Volgens Miami Herald zou Koolman zelf relatief weinig hebben gespendeerd. Een renovatie hier, een pickup voor zoonlief daar. Hoeveel mevrouw Koolman, die naar verluidt zou hebben verklaard dat ze niet helemaal op de hoogte was van wat haar man allemaal uitspookte en het ook niet eens was met wat ze wel wist (maar volgens de Herald wel naar Panama was gevlogen om de account te proberen te sluiten en lekker een concertje van Marc Anthony mee te pikken), is niet duidelijk. Waar is de rest van die tientallen miljoenen dan? Wie heeft toegang tot die rekening? Handelde Egbert Koolman alleen binnen Setar? Wie tekende af op de aankopen? Stelde niemand vragen over de prijzen? Dat zijn de vragen die Setar voor zichzelf zal moeten beantwoorden.

Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 23-03-2017

 

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.