Chips

Chips
Top Ads
Top Ads

(Deze keer een week laat vanwege een kapotte laptop, een ondergelopen appartement en ander leed, want 2016 is nou eenmaal zo’n jaar. Maar mosterd na de maaltijd is ook mosterd en dus lekker. En morgen is er weer een nieuwe column!)

Toen premier Mike Eman eerder deze week verruimingen in de bijstand, kinderbijslag en tariefverlagingen voor elektra en verdere verzachting van de aflossing van studieschuld aankondigde, hoorde ik in mijn omgeving al meteen dat het weer ‘brood en spelen’ was op het Bestuurskantoor. De campagne is weer van start gegaan en de regering strooit weer met meevallertjes om het boze gepeupel weer aan haar zijde te krijgen. Mijn eigen reactie was een van ‘OK, het zal wel weer, maar als je dit doet op grond van het geld dat nog binnen moet komen van de Citgo-deal, dan neem je wel een erg groot risico’. Want dat geld is er nog niet. De werkzaamheden zullen – naar wat ik van een ingewijde heb mogen begrijpen – waarschijnlijk pas rond maart of april beginnen en de situatie in Venezuela, waar nu opeens toch de financiering vandaan moet komen, als ook de olie die geupgrade moet worden is – om het maar zacht uit te drukken – een grote tyfusbende. PDVSA, het moederbedrijf waar Citgo – zo schreef Reuters in september – bij aanklopte voor 100 miljoen dollar om de raffinaderij in San Nicolas op te starten, lijkt af te stevenen op faillissement, met daar bovenop het ene na het andere verhaal van corruptie en het leegroven van kapitaal dat in de pers verschijnt.
Dat je het tekort van 0,5 procent in de begroting baseert op geld die je nog  van je compleet gestoorde choller-buurman moet krijgen, lijkt me al reden genoeg om vragen te gaan stellen. Maar nee. Laten we positief blijven. Wie weet staat het geld morgen op de rekening. Kijk maar niet naar Tiara en Insel Air die nu diep in de problemen zitten, omdat Venezuela de miljoenen die ze al een paar jaar tegoed hebben, maar niet kunnen of willen overmaken. Dat gebeurt niet met ons. Blijf positief. Stel geen negatieve vragen. Ga als de leden van de Staten maar de Mannequin Challenge doen tijdens de begrotingsbehandeling. Denk ook niet aan mogelijke aanleidingen voor het CAft om de Rijksministerraad een mailtje te sturen, die dan vervolgens weer een mailtje stuurt naar de gouverneur met het bericht om de pen toch maar in de la te houden wanneer de begroting ter ondertekening op zijn bureautafel verschijnt. Misschien heeft Otmar Oduber zijn vertrek uit het kabinet dit keer wel goed getimed, net op tijd voordat de pleuris weer uitbreekt. Misschien ruikt het kabinet zelf ook wel onraad en hebben ze alvast Yrausquin (je weet wel, die van ‘pistool tegen ons hoofd’) naar Den Haag gestuurd om in die Rijksministerraad te zitten, hopelijk nog op tijd. Maar wanneer je je nog niet bestaande chips gaat cashen door weer flink in te zetten op koopkracht onder het mom van het ‘verdelen van de winst’, dan hou ik mijn hart vast (en mijn lever, want op dit punt kan alleen een fikse hoeveelheid alcohol mijn zorgen in bedwang krijgen).
De columnist van Bon Dia Aruba merkte scherp op dat hiermee misschien een poging wordt gedaan om het volk aan de zijde van de regering te trekken voor wanneer er weer een begrotingscrisis is. Laat mij daaraan toevoegen dat dit soort activatie van het electoraat ook gunstig kan uitpakken in een verkiezingsjaar, al geef ik meteen toe dat het wel heel erg cynisch van mij is om dit te zeggen,  zeker wanneer je naar Mike Eman zelf kijkt. Hij was immers degene die jaren terug ervoor koos om extra koopkracht te geven aan de economisch zwakste groepen. En hoewel het beleid van ‘groeien en daarna pas snoeien’ om allerlei redenen niet voor het brede economische herstel heeft gezorgd dat wellicht beoogd was en er nog steeds op veel plekken chronische armoede heerst, hebben mensen erdoor wel iets beter het hoofd boven water kunnen houden, al gingen zij er ook niet op vooruit (niemand overigens). Ik ken zelf geen armoede. De mensen om mij heen die ‘brood en spelen’ en ‘verkiezingsstunt’ roepen evenmin. Eman als klein kind wel. En wat je ook verder van hem mag vinden, hij ging wel lange tijd elke zaterdag de wijken in om te gaan klussen terwijl jij en ik onze happy hour-katers uitsliepen. Ik wil dus nog wel naar de redenering van de minister-president luisteren over hoe hij dit op de lange termijn ziet. Helemaal na mijn lange, vrij intense gesprek gisteren met Rocky Kelly – zo’n beetje zijn grootste tegenpool – op de tribune van het parlement.
Kelly spreekt terecht van grote armoede en uitzichtloosheid onder een groot deel van de bevolking. Ik denk ook wel dat hij die pijn voor hen oprecht voelt. Maar Rocky Kelly kiest voor de weg van geweld, heeft het constant over actie voeren. “Mensen vragen mij wanneer we weer met een actie gaan komen.” Hij zegt materiële schade te willen zonder slachtoffers, maar wanneer ik hem vraag hoe hij zoiets kan garanderen, wijst hij op zijn ‘militaire ervaring’. Rocky Kelly wil geen redelijkheid. Bij strijd horen offers. Een naspel voorziet hij niet. Hoe hij van brandende banden naar minder armoede wil, kan hij niet uitleggen. “Over tien jaar zul je begrijpen waarom ik dit doe.” Het is dezelfde drang naar een historisch nalatenschap die ik bij politici ook herken. Een monument voor jezelf en jouw heilige strijd. Of je nou Betico, Mike of Rocky heet, het blijft een dingetje. Dat ik mij niet aan een of andere kant voeg is een ding, maar ik ben heel duidelijk over waar ik niet voor sta. Een begrotingscrisis overleven we wel met z’n allen, een halfbakken revolutie wellicht niet.

 

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.