CMB BD

We moeten vooruit

We moeten vooruit
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Ok, dus het onverwachte gebeurde alsnog. Het nachtmerriescenario. ‘The Purge’, maar dan in het echt. Ik was gaan slapen nog voor de definitieve uitslag bekend was. Dat Trump al vanaf het begin vooraaan stond was al een stomp in je maag, ook al had Clinton gewonnen daarna. Wanneer de data binnenkomt, dat is wanneer het pas echt pijn doet. Praktisch de helft van alle vrouwen stemden voor hem. Massa’s Democraten bleven thuis. 15.000 man stemden voor Harambe, de doodgeschoten gorilla. De kater de volgende dagen was zuur. De KKK kondigt een overwinningsparade aan. Berichten van schietpartijen en meer racistische uitspattingen op scholen en op straat. Nee, het is ons land niet, maar wacht tot een recessie komt, de toeristen wegblijven en we visa’s nodig zullen hebben om te gaan shoppen in Dolphin Mall en naar concerten in Miami te gaan. Wacht tot latente PVV-stemmers in Nederland zich nog verder gesterkt voelen om Geert Wilders dan toch het Torentje in te krijgen.

 

Het is kennelijk de tijdsgeest. Plat en populistisch discours, geschreeuw van viswijven in het Arubaanse parlement is van alle tijden. Maar tegenwoordig mag het iets verder. Wanneer het opeens over echtgenoten gaat en weer met klappen wordt gedreigd, dan weet je dat er meer speelt dan alleen maar simpelheid en volstrekte ongeschiktheid voor de post van Statenlid. Of van politieagent voor hetzelfde geld. Emotioneel handelen in de politiek is dom, gevaarlijk, maar ook van alle tijden. Maar in 2016 is het op Aruba beleid. Een gevolmachtigd minister aanstellen eigenlijk alleen maar als boomlange middelvinger naar Plasterk moet fungeren is een zwakke zet als je niet weet hoe je de – ongetwijfeld aanstaande – strijd gaat winnen. De post willens en wetens accepteren is minstens zo bizar. Maar goed, dit zijn mannen die er prat op gaan dat ‘politiek geen exacte wetenschap is’. En in het tijdperk van Trump gaat die stelling keihard op, dus wie weet – laten we maar hopen, we kunnen niet anders – krijgen ze nog gelijk ook.

 

2016 is al een ongelofelijk pijnlijk jaar voor zovelen van ons. Helden gaan dood, vrienden worden ziek en moeten dealen met vaak incompetente zorg. Lafheid, botheid en agressie worden beloond. Wat recht is wordt gewoon krom gebogen, zelfs door het Hof wanneer het Gerecht vrijspraak heeft gegeven voor wat niet meer is dan een tragisch ongeval. Maar kennelijk hebben ze bij het OM wel ballen genoeg om vrouwen met een aandoening te vervolgen.

 

Het zijn en worden rare, moeilijke tijden. Het is alsof we met z’n allen een collectieve angststoornis hebben opgelopen waar vooralsnog geen megadosis benzo’s of yoga tegen opgewassen zijn. Maar we moeten vooruit. We moeten elke dag opstaan. En we moeten ons engageren, of we nou willen of niet. Ik ben geen politicus, maar als ik een ding van de Amerikaanse verkiezingen en van Brexit heb geleerd is dat als je niet actief leest, niet actief meedoet en je laat intimideren door alle (mis-)informatie die in een niet aflatende keiharde stroom naar je toe wordt gesmeten met als enige doel jouw zintuigen te overweldigen, dat je dan echt wordt genaaid. Er is geen plaats meer voor apathie, of voor angst. Politiek, hoe dom en smerig het is en bevolkt door beschadigde ego’s, onbekwame zielen en slijmjurken aan alle kanten, is een zaak van leven en dood voor ons allemaal. Je hoeft echt niet op een kandatenlijst. Het parlement of het kabinet is niet de plek waar je een ander dient behalve jezelf, de partij en een leider. Laat je niet anders wijsmaken. Het is op straat waar wij samen een verschil maken. Doe goede dingen in je omgeving. Groot of klein, maakt niet uit. Wees je eigen leider, jouw eigen partij. Laten we samen een coalitie vormen van gelijkgestemden, met een programma van vernieuwing, vooruitgang en kansen voor ons allemaal. Laat ze daar in de Staten, op het Bestuurskantoor, in de partijhuizen, het Binnenhof, Brussel en het Witte Huis maar stikken in hun eigen gal. Blijf wakker, blijf betrokken, wees actief, heb lief. Hou ze in de gaten, maar hou ook je neus dicht voor de stank. Wie weet halen we 2017 dan alsnog.

Aangepaste versie. Origineel gepost op 11-11-2016

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

  1. Edwino Rasmijn

    Samenhangend met de zware regenval op Aruba, ben ik heel toevallig in aanraking gekomen met uw laatste publicaties, en daar ben ik erg blij om.

    Ik ben het volledig eens met u “dat als je niet actief leest, niet actief meedoet en je laat intimideren……….., dat je dan echt genaaid wordt.” Dat hebben de kiezers van de winnaar van de Amerikaanse verkiezingen bewezen. Naast deze verkiezingen en Brexit, zou ik ook de uitverkiezing tot president van de ploert in de Filipijnen willen noemen.

    Om u enigszins een idee te geven van wat ons te wachten staat,verwijs ik hierbij naar een interview met David Frum, een
    conservatieve republikein, die niet gestemd heeft op de “winnaar” van de verkiezingen. Het gesprek begint na twee minuten en eindigt na vijftien minuten: http://www.newyorker.com/podcast/the-new-yorker-radio-hour/episode-57-zadie-smith-and-conservatives-strike-back Er zijn nu al aanduidingen in de richting waar de toekomstige regering naar toe will zwaaien. Behalve voorbijzien en kleinering van de pers door de winnaar, heeft de aanstaande procureur-generaal, zonder gevraagd te worden, beweerd dat de financiéle crisis van 2008 veroorzaakt is geworden door de vakbonden. M.a.w. wij komen voor jullie en wij zullen jullie verder afbreken.

    Echter, wat ik het meeste vrees, is een volgende “crash” van de aandelenmarkten, die op dit moment jubelen om de terugkeer van “supply-side economics” (oftewel “voodoo-economics”). De belastingverlagingen (belangrijk onderdeel van “supply-side economics”) van de jaren 1920 onder Warren Harding en Calvin Coolidge hebben uiteindelijk bijgedragen aan de “crash” van 1929. Zo ook hebben de belastingverlagingen van de jaren 1980 onder Ronald Reagan bijgedragen tot de “mini-crash” van 1987. Evenzo hebben de belastingverlagingen van de jaren 2000 onder George Bush bijgedragen tot the financiéle crisis (zeg maar “crash”) van 2008.

    Er zijn verschillende andere aanleidingen tot een toekomstige “crash”, maar de meest zwaartillende vind ik de financiéle conditie van China. Het volgende artikel in de Barron’s van 7 November, 2016 geeft een duidelijker beeld hiervan: http://www.barrons.com/articles/chinas-debt-addiction-could-lead-to-a-financial-crisis-1478322658
    Gezien de precaire financiéle toestand van China en US, en vele andere landen, is de verwachte toekomstige economisch en financieel beleid van de V.S. een “disaster in the making”.

    Uit zelfbehoud ben ik zowel investeerder en handelaar (voor eigen rekening) in aandelen, geplaatst op de aandelenmarkten.
    Deze “hobby” vereist veel aandacht en kritisch denken

    Met plezier,

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.