CMB BD

Dubbele knoop

Dubbele knoop
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het is loeiheet wanneer ik Santa Cruz binnenrijd. Er was zojuist een brute overval gepleegd op het hulpbestuurskantoor en premier Mike Eman is daar om polshoogte te nemen. Sinds afgelopen vrijdag, toen bekend werd dat gevolmachtigd minister Alfonso Boekhoudt werd voorgedragen voor de post van gouverneur, is Eman – los van op een kerkdienst – niet in het openbaar gespot. Zelfs de officiële heropening van de raffinaderij, waar die griezel in zijn rode shirt de failliete Bolivariaanse revolutie en de ferry aan ons probeerde te verkopen (het leek wel een scene uit een slechte film over de nazi’s), liet Mike aan zich voorbijgaan. Hij zag de bui al hangen natuurlijk. De aanwezige journalisten waren vooral gekomen om hem aan de tand te voelen over de eerste keer dat een Arubaanse regering de benoeming van een gouverneur door de vingers ziet glippen. Daar had Eman duidelijk geen zin in. Bovendien was Boekhoudt zelf op het eiland en daar moest op zijn minst een hartig gesprek mee worden gevoerd. In de dagen die volgen is de stilte hermetisch rondom de kwestie. Geen woord, geen persbericht over het feit dat notabene een lid van het eigen kabinet kandidaat-gouverneur is geworden.
Maar goed, de premier komt op me af en vraagt of alles goed met me gaat en of ik ‘alles onder controle heb’ (vraagt hij mij steevast elke keer, om een of andere reden). Normaal gesproken maakt hij altijd tijd voor een interview, zelfs wanneer het eigenlijk niet uitkomt, wat hem ook siert. Maar deze keer niet.
“We moeten echt een keer over Boekhoudt praten, Minpres.” Ik had kort daarvoor de aanbiedingsbrief van Plasterk aan de Rijksministerraad waarin hij hij doodleuk in zijn eentje Boekhoudt voordraagt in handen gekregen. Hier moet Eman wel op reageren, denk ik. Maar hij stapt al naar de auto. “Ja, morgen. Ik bel je wel. Of stuur me maar een mail.” En weg is hij. Dat blijft hij ook. Twee mails en verschillende telefoontjes met zijn naasten met het verzoek een reactie te krijgen op de brief van Plasterk blijven onbeantwoord. Ik zit met een ijspak op mijn rug bij de chiropraktor wanneer een bron mij belt. “Je hebt het niet van mij maar ze laten Boekhoudt naar Aruba komen om zijn oude post bij APA te vervullen.” Op dat moment heeft NoticiaCla – die tot nu toe ook spot-on is geweest in de verslaggeving rond de zaak – gepubliceerd dat de koning zijn krabbel inmiddels heeft gezet onder de kandidatuur van Boekhoudt. Maar vooralsnog is er geen enkele andere publicatie die dit heeft gemeld. Het einde van dit verhaal laat zich dus nog even raden.
Wat wel duidelijk mag zijn is de woede die nu heerst op het Bestuurskantoor. Daar voelen mensen zich verraden. Door Nederland die de keus van het kabinet maar niet wilde honoreren en op eigen houtje de knoop heeft doorgehakt, maar zeker ook door Boekhoudt. Die had als gevmin, zo heb ik vernomen, op aandringen van Aruba in eerste instantie bij Nederland aangegeven niet blij te zijn met hoe de procedure verliep. Maar toen hij opeens de post aangeboden kreeg van Nederland – kennelijk buiten medeweten van Aruba -, ging hij erop in. Voordat Boekhoudt gevolmachtigd minister werd waren er andere kandidaten voor die post, aldus een andere bron. De toenmalig directeur van APA had een ernstig ziek kind en zou deze in Nederland willen laten behandelen. “Omdat we nog bezig waren met de formatie en mensen aan het polsen waren, was er nog geen beslissing en hij wist het. Hij vroeg de MinPres om hulp hierover en Mike gaf hem dit.” De bron zegt dat veel mensen op het Bestuurskantoor zich nu ‘besodemieterd’ voelen. Maar zeg eens eerlijk, wat zou jij hebben gedaan als je in Boekhoudt’s schoenen stond? Vergeet niet dat hij uiteindelijk geen politicus is. Partijloyaliteit is geen factor hier. Kwestie van integriteit? Is de gunst die hem kennelijk werd gedaan invorderbaar? Is het Gouverneurschap een baan die je gewoonweg niet kunt weigeren? Ik zou er wel slapeloze nachten over hebben.

 

Wat mij zorgen baart over deze kwestie is dat er gelijkenissen zijn met de crisis van 2014. Dezelfde koppigheid aan beide kanten met Aruba die vasthoudt aan haar kandidatenlijst en Plasterk die zich weer dezelfde houding van autistische docent aanmeet. Zijn argument is dat Aruba er te lang over heeft gedaan. Feit is echter dat er allang een lijst met kandidaten was. Alleen was Nederland er gewoon niet mee eens. Bermudez zou te oud zijn, te lastig wellicht. Maar er echt goed over praten zat er niet in. Dat in al die maanden geen compromis gesloten kon worden is tekenend voor de relatie die kennelijk nog altijd verstoord is. Of dit uiteindelijk weer tot een crisis gaat leiden betwijfel ik vooralsnog. De vorige was al een traumatische ervaring voor de premier. De knoop is dubbel deze keer. Niet alleen een impasse met Nederland, maar ook met de kandidaat-gouverneur. Misschien is dat ook de reden waarom hij nu niemand wil spreken, om het niet nog erger te maken dan het al is. Maar dit zomaar loslaten is ook lastig, want wat Plasterk heeft gedaan en de implicaties ervan zijn onaccaptabel. Je zou er zo weer in hongerstaking voor gaan.

Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 13-10-2016

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.