CMB BD

Surf’s up!

Surf’s up!
Top Ads
Top Ads
Top Ads

We kregen een aai over de bol van Matthew. Een goede plensbui, een lichtshow en genoeg deining om de surfers heel gelukkig te maken en mensen naar het strand te laten trekken om kiekjes te schieten. Geen ondergelopen straten of huizen. Matthew, nu categorie 5, was mild. Zijn staart had misschien iets meer venijn. Kortom, we hebben ontzettend veel geluk gehad. In de dagen vooraf zou je bijna gaan geloven dat Kerst in aantocht was. Iedereen was op straat. We gingen massaal naar de pompstation en de buurtsuper om te bunkeren voor het eind van de wereld (ik ook. Heb nu vier gallonflessen water in de keuken staan en ik weet niet wat ik ermee moet). Ik heb me toch een paar gniffelende Chinezen gezien.

We hebben ook met z’n allen weer-apps zitten downloaden en lopen afgeven op de Meteorologische Dienst. Daar ging uiteindelijk ook de meeste aandacht naar uit, want het wantrouwen jegens Meteo en Marck Oduber is diep. Ergens is dat ook een beetje terecht want vaak krijg je het gevoel dat ze daar echt de hele dag lopen te gamen achter hun computers daar bij Meteo. Maar goed, Marck – die aangenaam scherp en droog bleef terwijl hij herhaaldelijk de meest oerdomme vragen moest opvangen – kreeg uiteindelijk gelijk en snoerde menigeen de mond.

Kijkend naar de persconferenties – en de vele foto’s van de premier en de minister van Infrastructuur bij duikers die werden schoongemaakt – viel op te maken dat er inderdaad een rampenplan is. Clustervergaderingen, protocollen, het staat er allemaal op en het werd ook met gewichtigheid gebracht. De boodschap luidde: Er is geen reden voor paniek. Alles is geregeld en op zijn plek. Daar waar er structureel gaten zijn, zoals het niet optimale aantal verpleegkundigen en artsen en het nog altijd ontbreken van genoeg waterpompen, is slim aangepakt door samen te werken met onder meer de privé-sector. Goed verhaal, maar wat als we een frontale aanvaring met Matthew hadden gehad? Hoe zou de daadwerkelijke uitvoering van dat rampenplan zijn gelopen?

Een jaar geleden interviewde ik Jaime Donata, toen nog directeur van het Bureau Rampenbestrijding. Hij vertelde mij dat sinds de staart van Ivan Aruba trof in 2004, burgers en hulpdiensten eigenlijk niets hadden geleerd over hoe zij zich beter konden voorbereiden op een grote calamiteit. In onder andere Playa Abou en Santa Cruz, waar Ivan veel waterschade aanrichtte werden bijeenkomsten georganiseerd om de bewoners preventieve maatregelen bij te brengen. Er kwamen nauwelijks mensen opdagen volgens Donata. Ooit was een SMS-dienst voor calamiteiten in het leven geroepen waar burgers zich op konden abonneren. Het respons was erbarmelijk: nog geen 450 abonnees.

Donata vertelde mij in augustus vorig jaar ook over een gebrek aan initiatief bij overheidsdiensten. Eigenlijk moet het zo zijn dan elk departement een persoon moet trainen en aanwijzen die bij calamiteiten weet wat gedaan moet worden en de boel organiseert. De praktijk volgens Donata was echter dat diensten niks deden en bleven wachten tot Bureau Rampenbestrijding een multidisciplinaire oefening organiseerde. Dat was een jaar geleden. Sinds Donata met pensioen is gegaan (en kort geleden toch weer werd gevraagd om op het Rampenbureau enige tijd te komen helpen) is er weinig naar buiten gekomen rond het Bureau Rampenbestrijding.

De eerste versie van deze column verscheen afgelopen donderdag in Amigoe en daarin stelde ik onterecht dat een heleboel niet op zijn plek zat voor wat betreft reampenbestrijding. Tijd nu om dat recht te trekken en duidelijk aan te geven dat er bij de overheidsdiensten weldegelijk mensen lopen die goed weten waar ze mee bezig zijn en hart hebben voor de zaak. In het kader van een artikel bezocht ik het Bureau Rampenbestrijding en daar bleek dat in ieder geval sinds mei van dit jaar er wekelijks contact is tussen de departementen. Specifiek contact over of iedereen zijn aandeel binnen het sinds kort van kracht zijnde rampenplan op de rit heeft. Twee maanden geleden had de Ministerraad het specifieke rampenplan voor orkanen (jawel, die bestaat ook) goedgekeurd. Er staat dus een plan en er gebeuren dingen, waar een jaar geleden het Bureau nog te maken kreeg met een vaak apathische houding. Dat het plan nu staat is al het resultaat van vijf jaar knokken, aldus Donata die sindskort uit zijn pensioen terug is gekomen om waarnemend hoofd Rino Hermans bij te staan. Maar dan heb je ook wat. Ik krijg een hele schema te zien met het aantal documenten die zijn gemaakt en die ook samen een geheel vormen. Daartussen ook de voorpagina van het onlangs uitgelekte noodplan voor Venezolaanse vluchtelingen. Hermans staat erop dat het blijft bij een max van 500 personen. Mocht daar überhaupt één bijkomen dan wordt er aan meerdere bellen getrokken. Maar uiteindelijk, alle planning, afspraken en goede bedoelingen ten spijt, ligt het aan individuele spelers en de burgers om een rampenplan te laten werken. “Eigenlijk doen wij niet anders dan de tafel dekken voor de beslissingmakers”, zegt Hermans. En hoewel men ver is, zijn niet alle schaakstukken op hun juiste plek. Zo is er kennelijk nog altijd geen calamiteitenzender. Ooit was Canal 90 soort van aangewezen, maar het werd nooit echt duidelijk of zij ook alle criteria daarvoor – waaronder een backup-systeem zodat het onder alle omstandigheden on air kan blijven – op orde hadden. Vorig jaar zei Donata dat gewerkt zou worden aan een systeem waarbij de overheid ten alle tijden de uitzending bij vier radiozenders zou kunnen onderbreken om zo officiële mededelingen te doen. Niks van gehoord. Maar hey, er waren Facebook-livefilmpjes en dat is beter dan niets, toch?

Laten we dankbaar zijn dat Matthew een welhaast plezierige ervaring is gebleken voor surfers, kroelers en mensen die naar de wilde golven langs Malmok zijn gaan kijken. Even was het buiten eindelijk weer eens lekker fris. Dit soort kroel-weer was ook goed voor het gemoed, na een lange tijd met zoveel negatieve opvliegers onder een moordend hete zon. Wie weet dat we over negen maanden een babygolf krijgen, met jongetjes die de naam Matthew krijgen. Haïti en Jamaica en wellicht Florida hebben een stuk minder geluk dan wij en dat is echt zachtjes uitgedrukt. Ik wil echt geen gezeur horen als er geld voor hun ingezameld zal moeten worden. En laten we de afgelopen dagen alsjeblieft ook als een wake-up call zien. Hier op Aruba zien we problemen waar ze niet zijn, of juist geen probleem totdat het zich voordoet. De informatievoorziening is – zeker als je kijkt naar social media – alleen maar diffuser geworden. Er is een rampenplan en er lopen eindbazen als Rino en Jaime rond, maar uiteindelijk ligt het aan ons allemaal om het te laten werken.

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.