CMB BD

#SANNICOLASISTHEFUTURE

#SANNICOLASISTHEFUTURE
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het is vroeg in de ochtend wanneer ik bij mijn neef aanklop. Deze afspraak staat al een paar weken en, zoals het weleens wordt gezegd, we hebben er zin an. Hop, de auto in en p’ariba. We gaan golfen. Achter de gevangenis, ver weg van wat je toeristische ontwikkeling zou kunnen noemen, vind je Aruba Golf Club. Het is een zogeheten ‘desert golf course’ met negen holes en al sinds de jaren ’40 van de vorige eeuw worden daar ballen geslagen onder de hete zon. Het clubhuis ziet er ietwat vervallen uit, maar alles is netjes en alles werkt. Dat komt dankzij de twee beheerders die het meer voor de eer in goede staat houden dan voor wat dan ook. Spelen daar is niet makkelijk. Je hebt al vroeg in de ochtend te maken met moordende hitte en felle wind. Sla je je bal goed, dan is de kans groot dat het via een steen compleet de andere kant opschiet. Het gras is meer onkruid en de green is vergruisde pek waar je al heel makkelijk de bal te hard overheen slaat. Soms – vandaag toevallig niet – staan er ezels of geiten op de baan. Een dresscode is er niet. Mijn neef en ik lopen erbij alsof we de tuin gaan schoonmaken in onze korte broeken en t-shirts, en de golfclubs zijn een allegaartje die hij door de jaren heen tweedehands of voor nop op de kop heeft getikt. Kortom, het is te gek.

Laat Divi en Tierra del Sol maar lekker voor de accountants, advocaten en captains of industry, met hun dure poloshirts en sigaren. Echte mannen spelen hier, slaan ballen totaal mis, drinken een biertje of drie teveel en niemand die vreemd opkijkt als je misschien iets te lang blijft hangen bij een hole om slap te ouwehoeren. Eigenlijk zou ik niet hierover mogen schrijven. Want dit is één, slechts eentje maar, van de onweerstaanbare geheimen die San Nicolas heeft. De oude charme uit de tijd van Lago waart hier nog ongestoord rond. Natuurlijk word ik er een beetje weemoedig van, want iets zegt mij dat die oude charme gedoemd is om te verdwijnen. Ik vrees nu al dat een of andere malloot het koopt om condo’s voor rijke Venezolanen te gaan bouwen. Sorry, maar dat noem ik geen vooruitgang, al lijkt het onvermijdelijk. Want San Nicolas heeft de toekomst. Daar is er nog ruimte voor bouw en economische ontwikkeling. En het is meer dan terecht dat p’ariba di brug eindelijk na jaren voorgelogen te zijn geweest door de politiek, aan de beurt is. De vraag is echter of de fouten die de andere kant van het eiland van haar karakter hebben beroofd uit naam van welvaart hier zullen herhaald. Terwijl het echt anders kan.

San Nicolas heeft nameljk de kans om, juist door bewust te kiezen voor rust, kwaliteit en authenticiteit in plaats van lelijke malls, grote kasten van hotels en de sfeer van een tweederangs Miami, booming te worden. Veel aantrekkelijker en op de lange termijn zelfs economisch rendabeler dan Oranjestad en Noord. P’ariba di brug kan voor Aruba worden wat de Franse kant is voor St. Maarten; de plek waar het nog ongerept mooi is, waar je nog echt kan chillen in een authentieke sfeer. Daar is beleid voor nodig en vaak ook de durf om een voet op de rem te zetten waar anderen juist gas zouden willen geven voor een snelle winst. Nu al kan je zien dat het zowel de goede als de verkeerde kant op gaat. De ontwikkeling rond Rodgers Beach is zorgelijk. Met name de vergunningen voor watersportbedrijven zullen een grote, vooral negatieve impact hebben op het gebied. Maar de keuze om de binnenstad van San Nicolas een cultureel accent te geven is juist, al moet bij de uitvoering de lokale bevolking betrokken worden en goed gekeken worden naar hoe de omgeving wordt ontwikkeld. Maar juist daar kan je nu wederzijds wantrouwen proeven. Locals zijn na generaties lang genegeerd, gediscrimineerd en voorgelogen te zijn geweest skeptisch geworden. En dat is zacht uitgedrukt. Aan de andere kant willen regering en investeerders hun agenda in andermans thuis doordrukken zonder overleg, want tijd is geld.

“De mensen van San Nicolas kunnen het zelf niet eens met elkaar eens zijn.”
“De mensen van San Nicolas waarderen niks.”
Op gegeven moment beginnen deze argumenten steeds meer als smoesjes te klinken. Bevoogdend haast. Nee, laten wij als mensen van p’abou maar naar San Nicolas gaan om de boel te redden.

Het westen is al volgebouwd. De groei ligt in het oosten. Daar is op zich niks mis mee. Dat rijke families opeens panden gaan opkopen voor nieuwe projecten, daar is op zich niks mee. Die panden hebben toch lang leeggestaan en ook de mensen van p’ariba hebben er niets mee kunnen doen. Sterker nog, best wat mensen van San Nicolas hebben het stadje verlaten na de sluiting van de raffinaderij. Veel panden staan dus leeg en de woonprijzen liggen gunstiger dan op de rest van het eiland. Het is dus aanlokkelijk, onvermijdelijk zelfs dat er nieuwe mensen komen, nu de rest van het eiland praktisch vol is. Maar er zijn ook een hoop mensen gebleven. Diehards, mensen die hun thuis voor geen goud zouden willen verlaten, of die het misschien wel zouden willen maar niet kunnen en maar het beste ervan maken. Zij vormen het kloppend hart van San Nicolas en zijn de link naar wat San Nicolas zo ontzettend tof maakt. De mensen die de beste BBQ-maaltijden en roti, mauby en seamoss op het eiland maken en verkopen, soundsystems als Mikes Disco, Katarak Sound en African Choice, oude verhalenvertellers, zeep- en stroopmakers, muzikanten. Deze mensen, die cultuur, die link naar het Aruba van toen, het Aruba die wij juist nu weer willen zijn, zijn de nog onontgonnen schat van het eiland en de sleutel naar de toekomst. Die mensen moeten volwaardige partners worden in de onontkoombare ontwikkeling van San Nicolas.

Want het gevaar dat we nu lopen is dat wat nu gebeurt niet zozeer een revitalisatie wordt, maar een overname en dat juist de lokale bevolking zichzelf er niet in zal herkennen, de vruchten ervan niet zal plukken en zelfs uit haar eigen wijken weggedrukt zal worden door stijgende huur- en koopprijzen. Activiteiten als Aruba Art Fair brengen positieve aandacht naar San Nicolas met veel activiteit en prachtige murals – onder meer van lokale grootheid Bobby Farrell -, en het is ook fijn dat creatieven van p’abou dingen komen doen. Maar vooralsnog is er nauwelijks echte participatie van locals. Dat ligt aan beide kanten overigens en moet een aandachtspunt worden voor volgende edities. Blijf praten, bouw wederzijds vertrouwen op. Het is fantastisch dat San Nicolas hip wordt. Graag zelfs, maar niet zonder degenen die generaties lang juist op die injectie hebben zitten wachten.

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.