CMB BD

Pikachu

Pikachu
Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het is s’avonds in Oranjestad. Normaal gesproken is het er doodstil en hoor je alleen het geschreeuw over een versterker van een of andere Spaanstige sekteleider en zijn gevolg van malloten die zo gek zijn om hem tien procent van hun al schamele maandsalaris te geven. Verder is Playa normaal gesproken een spookstad. Of beter gezegd, net zo bizar en verlaten als een pretpark na sluitingstijd, net voordat de schoonmaakploeg aan het werk gaat. Maar sinds een paar weken zie je kleine groepjes jongeren (en volwassenen!) s’avonds rondlopen in de stad. In de donkere straten zie je het schermlicht van hun iPhones en Androids in hun gezichten zien schijnen. En als je goed luistert, dan hoor je de electronische tjirp die klinkt wanneer een Pokémon in hun nabijheid verschijnt.

Oranjestad leeft opeens weer een beetje en het is interessant om te zien hoe juist jongeren opeens zichtbaar zijn geworden en eropuit gaan. In mijn tijd – je weet wel, de middeleeuwen, toen kabeltv net haar intrede had gedaan en mobieltjes nog lang niet voor iedereen verkrijgbaar. Internet bestond hier niet eens – zag je pubers constant in de stad. verschillende generaties hebben verschillende interesses en manieren van dingen doen. Zelf ben ik ook veel meer bezig met mijn mobiel en laptop dan met mijn handen, voeten en ogen dan pak hem beet vijftien jaar geleden en dat vind ik eerlijk gezegd best verschrikkelijk. Daarom vind ik Pokémon Go zo geweldig. Het dwingt je om eropuit te gaan, weliswaar wel met je ogen geplakt aan je mobieltje, maar het is een begin. Het slimme is dat je – indien je echt al die tijd zo contactgestoord bent geweest – van daaruit vanzelf in situaties terechtkomt waarin je niet anders kunt dan even rondkijken en wie weet, een praatje doen. Want het idee van Pokémon Go is juist om mensen samen te brengen in zogeheten Pokégyms, zoals bijvoorbeeld bij het standbeeld in Wilhelminapark. Rij daar eens een keer langs na de schemering en je ziet mensen het park binnenlopen, zitten bij het standbeeld en met elkaar ouwehoeren.

Pokémon Go is een wereldwijd fenomeen, de belofte van augmented reality die eindelijk wordt waargemaakt. Dit voelt aan als zo’n moment waarna dingen permanent net iets anders zullen zijn, net als toen Google haar intrede deed en Napster een rage werd. En het toffe is dat dit keer het effect is dat mensen, in plaats van nog vaster vergroeien aan hun sedentaire bestaan achter een scherm, juist de buitenlucht kiezen en de parken, straten en het sociale gedrag dat ze ooit achterlieten weer teruggrijpen. Het schermpje blijft weliswaar, maar dat is een constante die we al lang geleden hebben geaccepteerd.

Natuurlijk blijft Aruba niet achter en zijn hier ook pokéstops bij de vleet overal op het eiland. Maar nog interessanter, bedrijven proberen nu te kapitaliseren op Pokémon Go. Winkels starten acties om powerpacks voor mobieltjes te verkopen (op Pokémon jagen vreet namelijk aan batterijleven) en zelfs fruit- en smoothiesverkopers proberen er een slaatje uit te slaan. Je kunt namelijk met ‘lures’ Pokémon naar je winkel of eettent lokken en die lokken op hun beurt spelers en dus potentiële klanten naar jouw voordeur. Het concept is al te belachelijk om op te schrijven, maar het bestaat echt en belangrijker nog, het werkt. En op deze manier zou het zomaar kunnen dat het echte omslagpunt in de economische wederopstanding van Playa niet dankzij de miljoenen kostende renovatie van Caya Betico Croes of de komst van Zara kwam (de tram kunnen we inmiddels wel afstrepen, dacht ik zo), maar dankzij Pikachu en andere niet bestaande beestjes afkomstig van een tekenfilm uit de jaren ’90.

Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 28-07-2016

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.