CMB BD

Het verdriet van Aruba

Het verdriet van Aruba
Top Ads
Top Ads
Top Ads

‘Pedofiel’ is een van de meest beladen termen die je kan gebruiken. Binnen onze samenleving staat het voor het meest slechte wat een volwassen mens kan doen, namelijk het fysiek en emotioneel vernietigen van een kind omwille van een seksuele impuls. Het is het kwaad in haar meest geconcentreerde vorm en niet iets wat je te pas en te onpas roept. Des te confronterender is het dus wanneer het op muren van publieke gebouwen en op straatmeubilair wordt beklad. “Aruba is pro-pedofiel”, in lelijke zwarte letters op een van de blauwe paarden, op het toeristische landmark van I Love Aruba voor het Bestuurskantoor en op de muur van VNO. Het woord al is ongemakkelijk om naar te kijken. Mijn eerste reactie was ook: “Moet dat nou?” Richie Danies, een jongen van eenvoudige komaf en gescheiden vader van twee kinderen die door een familielid seksueel zijn misbruikt, heeft alle aandacht op zich weten te krijgen met deze acties die duidelijk erop zijn gericht om de Arubaanse gewoonte van wegkijken en doodzwijgen aan de kaak te stellen. De reacties waren heftig, maar bleven steken op het aspect van vandalisme wat natuurlijk – we blijven liever wegkijken – een makkelijker onderwerp blijft dan de harde waarheid achter Danies’ noodkreet, namelijk dat seksueel misbruik van kinderen nog altijd inadequaat door de autoriteiten wordt aangepakt. De man die Danies’ kroost zou hebben misbruikt werd gisteren na een jaar vrij rond te hebben gelopen gearresteerd. Het OM kreeg pas vorige week het onderzoeksrapport van de Jeugd en Zedenpolitie. Nu blijft de indruk hangen dat Juancho Tromp plots achter tralies is gezet om rellen (of op zijn minst meer kladincidenten) te voorkomen.

Een aantal dingen zijn weer eens heel duidelijk geworden in de afgelopen paar weken. Allereerst dat er sinds het Unicef-rapport van 2013 en het vernietigende boek ‘Boa, Aruba in de wurggreep’ van Rita Zecher een jaar daarvoor niets is veranderd. Er is nog steeds geen goed vangnet, laat staan bescherming voor kinderen op dit eiland. Sterker nog, er lijkt een vacuüm te zijn voor wat betreft zorginstanties en justitie, waardoor ouders als Richie en zijn ex geen enkele andere uitweg zien dan dit soort acties en het opzoeken van populaire raadgevers op sociale media die, laten we eerlijk zijn, ook niet de professionele bagage hebben om hen goed te begeleiden. Nu heeft Danies op Facebook audio laten plaatsen van hoe zijn kinderen hem over het misbruik hebben verteld. Hartverscheurend om naar te luisteren maar ook schadelijk voor de kinderen zelf ondanks alle oprechte bedoelingen, want eenmaal gepost verdwijnt dat document nooit meer. Er is een reden waarom professionals dit soort zaken met discretie behandelen. Het kind heeft een lang leven voor zich en heeft het recht te vergeten en te weten dat er geen enkel fysiek of anderzijds tastbaar spoor van een pijnlijk verleden ergens schuilt. Maar vanuit de instituties, plekken waar wij belastinggeld en donaties aan geven om assistentie te bieden was het al deze tijd oorverdovend stil. En de politiek? De verantwoordelijke ministers van Sociale Zaken, Justitie, Gezin en Algemene Zaken zeiden geen woord, zelfs niet toen het gerucht in de ether werd geslingerd dat Tromp een beschermeling zou zijn van de minister van Infrastructuur. Nou vooruit, vanuit het Bestuurskantoor en de aanhang op Facebook werd er vooral geklaagd over vandalisme. Statenleden van de regeringspartij bleven ook stil , maar de oppositie en hun aanhang daarentegen maakten er een politieke hype van, compleet met aantijgingen – die dan weer vlug werden ingetrokken – van vermeend misbruik door een Statenlid van AVP. Ik probeer voor mezelf nog uit te maken wat nou smeriger is, laf stil blijven of politiek momentum proberen te halen uit het leed van kinderen. En tussen dat alles is er een inmiddels onhoudbare bosbrand binnen de samenleving ontstaan. Trial by social media met foto’s van Tromp en een eis voor bloed aan de paal vanuit burgers die inmiddels vooral niet willen doen overkomen dat ze niet bezorgd zijn. De roep om bijvoorbeeld een minimumstraf voor kindermisbruik lijkt zelfs secundair te zijn geworden in alle chaos. Dat is dus de wildernis dat Aruba heet. En in die wildernis, al dat geschreeuw over en weer, gaan de belangen van de slachtoffers verloren. Want ook zij hebben recht op een eerlijke rechtsprocedure voor Tromp, waarin met alle feiten op tafel en zonder druk van een angry mob, voor het gerecht wordt bewezen wat hij nou wel of niet heeft gedaan. En in dat opzicht hebben wij als land – ja, wij allemaal – deze koters ernstig tekortgedaan. Des te pijnlijker wordt het ook wanneer over een paar dagen een ander onderwerp onze collectieve verontwaardiging op Facebook triggert. Tot dan hebben we in ieder geval netjes weggekeken van waar het nu echt om zou moeten gaan, juist datgene wat de graffiti op dat paard en de I Love Aruba Sign ons mee probeert te confronteren, namelijk onze cultuur van schaamte, angst en stilte. Want het zijn juist die drie die (machts-)misbruik faciliteren. Maar nee, we hebben een ‘dushi bida’. Blijf vooral wegkijken.

Onze verontwaardiging op Facebook, of zelfs de mijne in deze column is geen snars waard. Het gaat niet om likes of reacties of zelfs om het invoeren van minimumstraffen waar zo om wordt gepleit. Als die er komen dan zou het mooi zijn, maar meer dan een pleister op de wond wordt het niet. Daarmee kopen wij ons niet af. We moeten een open gesprek starten over seksueel misbruik, incest en kinderprostitutie en ons eerlijk afvragen waarom in het zo vaak voorkomt hier op Aruba. We moeten het nog altijd sterke machocultuur, de seksualisering van jonge meisjes en het stelselmatig de schuld neerleggen bij slachtoffers aan de kaak stellen. We moeten investeren in structurele zorg en een vast, helder en effectief protocol voor seksueel misbruik bij Justitie instanties waar niet van kan worden afgeweken op straffe van sancties. Kinderen moeten bij voorbaat worden geloofd door de politie tot het tegendeel is bewezen. Artsen moeten aangifte kunnen doen zonder dat ze het risico lopen op straf omdat ze beroepsgeheim zouden hebben geschonden. En zoals Danies in zij brief aan de premier aangeeft, er moeten profesionele begeleiding komen voor slachtoffers en hun families.

De stilte moet doorbroken worden, voor eens en altijd. We moeten leren staren naar het verdriet achter onze Happy Island-smile. Dat hardnekkige, kwade verdriet van verslaving, misbruik en onmacht dat onze families voor generaties heeft geplaagd. We moeten het onder het licht van de zon brengen en het met de waarheid, structureel beleid, compassie en liefde afbreken voor toekomstige generaties. Alleen dan maken wij ons vrij.

(Aangepaste versie. Origineel gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 14-04-2016)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

3 Comments

  1. John Baselmans

    Pedofilie Aruba

    We zien al regelmatig de berichten verschijnen die gaat over de actie die gevoerd wordt op Aruba tegen de pedofilie.

    De persoon of mensen die hier achter zitten hebben een werkelijk goed punt want pedofilie wordt beschermd door de top van vrijwel elk land. En waarom? Omdat de top geregeerd wordt door pedofielen en een club die pedofilie in hun ritualen goed praat. Nee, dan hebben we het niet over de Rooms Katholieke kerk, want de kerk is ook een aftreksel van de groep waar ik het over heb.

    Dat het in Aruba nu uit de hand loopt is omdat er aldaar momenteel een sterke heerschappij is van de vrijmetselarij. We zien overal op Aruba symbolen opduiken en men komt er openlijk voor uit dat men in deze vieze groep zit. Je MOET in deze vrijmetselarij zitten wil je weldegelijk iets te zeggen hebben op Aruba. Nu is dat een wereldwijde tendens en het is niet alleen op Aruba gaande. Doch de laatste jaren heeft Aruba wel een explosie doorgemaakt zowel politiek als in aanzicht. Veel is er veranderd en dat ten goede van de vrijmetselarij om die overal duidelijk neer te zetten. Zoals ik al even eerder schreef, overal zie je de symbolen verschijnen op dit eiland. Natuurlijk want de vrijmetselarij zit achter het “bouwen” en zijn veelal de architecten van een land/eiland.

    Dat nu ook juist op Aruba deze pedofilie naar boven komt is niet vreemd want er zijn vrijmetselarij leden die “onvoorzichtig” worden. Dat heb je als je denkt dat je de “heerser” bent van een land. En zo is het goed dat er kritische burgers zijn die met deze pedofilie naar buiten komen. Al hebben ze kennelijk geen idee dat ze tegen een zeer machtige groep aan het vechten zijn. Want je vecht niet alleen tegen de politiek maar een klasse hoger en dat zijn de momenteel heersers van dit eiland en dat beschermd door een rechterlijke macht en hun justitie.

    De mensen worden wakker maar laten we hopen dat ze beseffen wat er werkelijk achter deze pedofilie zit en het kinderen offeren.

    Reply
  2. Désirée Martis

    Hoewel ik de situatie op Aruba niet goed ken, is dit een column naar mijn hart. Omdat ik weet dat dit soort vreselijke misstanden bestaan, uiteraard niet alleen op Aruba en dat het taboe om er over te praten doorbroken moet worden om een eind (hopelijk) aan deze walgelijke praktijken te kunnen maken. Van kinderen blijf je AF!

    Reply
  3. J.R Croes

    Geeft deze persoon een award. Mooi beschreven hoe slecht het eraan toe gaat op de wat eens de “one happy island” was.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.