Puber van 30

Puber van 30
Top Ads
Top Ads

We zijn jarig. Feest overal. Lekker eten, de padvinders gaan weer eens de straat op en de krant staat weer vol advertenties waarin bedrijven iedereen feliciteren. Het leukst zijn de culturele manifestaties en vooral ook het feit dat iedereen meedoet. Overal gaat de vlag omhoog, doen mensen t-shirts aan en rijden auto’s met vlaggetjes rond. Het is ook een feest dat de jongere generaties hebben omarmd. Ook zij vinden hun plek op de culturele manifestaties en ontwerpen hippe shirts voor de gelegenheid. Dertig jaar is een volwassen leeftijd voor een persoon, al weet ik nog wel dat ik zelf nog erg onvolwassen was toen. Maar voor een land is het nog piepjong. Feitelijk zijn we een puber van 30.

Ons verhaal is uniek. We hebben, amper een paar generaties geleden, Arubaan moeten leren worden. De Hollandse fraters in de jaren ’50 van de vorige eeuw vroegen aan lokale componisten om meer liedjes in Papiamento te schrijven. Liedjes die vaderlandsliefde en identiteit uitdragen. Zo kwam ‘Aruba Dushi Tera’ tot stand. Decennia later bedachten politici dat we een vlag, een volkslied en een schild nodig hadden om ons te definiëren en autonomer te maken. Toen de Status Aparte uiteindelijk kwam, hadden we opeens onze eigen gloednieuwe munt- en papiergeld en postzegels, instituties, telecombedrijf, noem maar op. Het toffe van dit alles – en wellicht ook de reden waarom we onze nationale dagen zo vurig vieren – is dat een groot deel van ons nog gewoon ooggetuige was van dit alles. Het staat niet in stoffige oude boeken, maar leeft nog gewoon in de mensen die het leefden en het maar al te graag vertellen. Het is belangrijk om die verhalen op een correcte, neutrale manier op te tekenen en te bewaren. Zoals elk jaar is er weer gedoe over wie wat nou precies heeft gedaan om de Status Aparte voor elkaar te krijgen. Dat is het resultaat van jarenlang niet willen kiezen voor een echt neutrale geschiedschrijving. Het kan nog, de documenten, foto’s, films zijn er en een aantal van de betrokkenen zijn nog in leven. Het is een unieke kans die we niet mogen laten schieten.

Aruba is jong, maar groeit snel. Zo snel dat we in de afgelopen decennia geen tijd en ruimte hebben gemaakt om bijvoorbeeld precies die staatssymbolen en erfgoed die die we vieren goed te beschermen. De kleur van de vlag had bijvoorbeeld allang geregeld kunnen en moeten worden. Ons Nationaal Archief is nog altijd niet gedigitaliseerd. Tot voor kort had ons volkslied geen masteropname. Nu wel, natuurlijk met de nodige controverse en ironisch genoeg ook met financiële hulp van dezelfde mensen die kort geleden nog zonder fatsoenlijke reden een historisch pand in Noord met de grond gelijk hebben gemaakt. Maar ja, nationbuilding takes baby steps. Natuurlijk hebben we fouten gemaakt. Wanneer een puber na lang aandringen zijn eerste auto krijgt op zijn achttiende is de kans groot dat hij of zij ergens tegen aanrijdt. Het wordt pas zorgelijk wanneer diezelfde puber na jaren nog steeds als een gek rijdt.

Ook mooi: Je merkt dat er al een schifting is naar hoe wij naar onszelf kijken. We doen steeds minder krampachtig over onze identiteit. Jouw achternaam, buurt en politieke affiliatie zijn niet relevant meer. Arubaan zijn is een gevoel. Jezelf identificeren met warmte, natuur, jouw taal en waarden als samenwerking, grenzeloosheid en hard werk. Langzaamaan leren we dat de verworvenheden niet vanzelfsprekend zijn, puur omdat er hard voor werd gevochten. Je moet eraan blijven werken, ervoor blijven vechten, maar ook eerlijk en kritisch ernaar blijven kijken. Trots leren mengen met loutering en relativering. En op een dag, ooit, merk je opeens dat je volwassen bent.

Aangepaste versie. Origineel gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 17-03-2016

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.