Rotjaar

Rotjaar
Top Ads
Top Ads

11140258_10152788738475998_1644609221797929591_n

Ik kan me qua nieuws eigenlijk niet echt een uitschietend positief moment voor de geest halen voor 2015. Bijna al het nieuws confronteerde ons met hoe slecht het eigenlijk gaat, van groeiende criminaliteit met vuurwapens tot kinderen die bedorven eten kregen voorgeschoteld in een geimproviseerde bootcamp en de moord op Mitch Henriquez en alle ellende daaromheen. Economisch wilde het maar niet meer vlotten en de sfeer op straat en online was vaak grimmig. Zelfs het weer zat niet mee, met al die hete maanden vol Sahara-stof. Het was gewoon een rotjaar. Ik ben best wel een nuchter persoon, maar inmiddels wil ik best geloven in het oude Arubaanse bijgeloof van aña nobo, bida nobo. 2015 in de fik en weg ermee. Op naar iets nieuws, ook al is het misschien tegen beter weten in.

Toch maar even een laatste terugblik in die put. Politiek gezien was 2015 relatief rustig. Het grootste nieuws was de aanstelling van het Caft. Dat heeft natuurlijk geleid tot frictie op allerlei fronten, maar het College lijkt vooralnog voor een meer relaxte aanpak te kiezen door niet meteen bij Den Haag aan te dringen op maatregelen, maar juist extra tijd te geven voor het maken van aanpassingen op de begroting. Voor de rest is het vooral een tussenjaar geweest. Het is nog te ver voor de verkiezingen, dus was het een kwestie van het stuur blijven vasthouden. Bij de regering was beeldvorming een prioriteit, zoals altijd. Zo werd er veel gebakken lucht over duurzaamheid in de ether geslingerd zonder verder echte stappen te nemen. De regering en met name premier Mike Eman bespeelden meerdere fronten met verschillende verhalen. Zo toonde Eman zich strijdbaar ten opzichte van Nederland in New York en Den Haag, met een brief aan Mark Rutte samen met de toen nog aan de macht zijnde premiers van Curacao en St. Maarten en een vurige toespraak waarin hij hardop vroeg wat Aruba Nederland nou had misdaan. Allemaal nadat het Caft al aan het werk was gezet, maar goed, er werd toch even gegromd.

Naar de eigen bevolking toe, die meer en meer begon te morren, toonde zijn regering zich gevoelig voor de groeiende kritiek door belastingen en arbeidshervormingen opeens af te blazen. Men is zo voorzichtig geworden dat zelfs een accijns dat de bevolking goedkoper uit zo komen dan de huidige kentekenbelasting (om maar niet te spreken over niet meer in de rij staan voor een nieuwe plaat, nu een sticker) onverkoopbaar is gebleken. En de manier alleen al waarop de keutel met de naam 1613X zonder enig weerwoord vrijwel meteen werd ingetrokken na dreigementen van de vakbonden was opmerkelijk. De voelsprieten van de regering hebben dus toch de spanning op straat kunnen oppikken. De rellen van 27 augustus waren een uitspatting – met name van de oppositie – die bijna volledig uit de hand liep, maar het echte ongenoegen ligt breder en gaat dieper. Het gaat economisch gewoon niet lekker en opeens moeten we ook nog een betalen voor een parkeerplek in Oranjestad. Bovendien blijft het hedging-fiasco maar steeds nadreunen met elk bericht dat de prijs voor een vat olie weer is gedaald. AVP lijkt zich – ondanks dat de oppositie dit jaar amper momentum heeft kunnen maken ondanks al de crisis – nu al zorgen te maken over 2017. Het ziet er dus naar uit dat we in ieder geval in het komende jaar en wellicht tot de verkiezingen van 2017 weinig tot geen impopulaire maatregelen zullen zien. Lijkt me in ieder geval een uitdaging voor de minister van Financiën, een vreemde eend want een vakminister in een politieke kabinet, en het Cft, pardon, Caft.

Ik haal de komende verkiezingen er nu al bij want, vergis je niet, die worden misschien de belangrijkste van onze geschiedenis. De komende regering zal namelijk zitten wanneer er wordt geboord naar gas en zal beslissingen moeten maken over de eventuele (en stiekem best waarschijnlijke) gasbaten. Beslissingen die grote gevolgen zullen hebben voor komende generaties. Veel, heel veel geld ook.

2016 wordt al cruciaal genoeg. Het ziet er steeds meer naar uit dat de raffinaderij toch open gaat. Het begint er ook een beetje naar uit te zien dat de namen Rincon en Carvajal vaker gaan klinken en misschien grote gevolgen met zich zouden kunnen meedragen. Maar voor wat betreft Citgo wordt de vraag niet eens hoe en of het een duurzamere operatie wordt. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er op dit moment een dealbreaker bestaat voor de regering die de hoop op heropening maar blijft verkopen en zich teleurstelling kan veroorloven. Het gaat erom dat het weer open gaat en dat mensen op zijn minst weer even het idee krijgen dat het economisch beter gaat. Een heropening zal wellicht ook een nieuwe impuls geven aan de economie, maar hoe groot en voor hoe lang? En hoe staat het dan met de plannen voor de economische en toeristische ontwikkeling van San Nicolas? 2016 werd al aangekondigd als het jaar waarin p’ariba di brug ‘aan de beurt zou komen’. Het hotel van Bahia Principe lijkt met de mogelijke komst van Citgo nu al van de baan, wat gevolgen zou kunnen hebben voor de speculatie van vastgoed in Colony die al een tijdje aan de gang is.

Ook spannend voor 2016: de aanstelling van een nieuwe gouverneur. Wie zijn de kandidaten? Wie zal het worden? Een vrouw? Iemand die toch close is met de regeringspartij? Zal de keus leiden tot spanningen? Maar nu eerst een plakje ham, een ayaca of twee en een pan de jamon onder genot van gaitamuziek. We hebben dit jaar alles wat van buiten komt – en met name Venezolanen – zo hard verguisd dit jaar dat het toch voor zich spreekt om onze eigen tradities met de feestdagen te omarmen, niet? Geintje. Fijne Kerst en een gelukkig, nieuw, ander en vooral gezond 2016.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 24-12-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.