CMB BD

Weerloos

Weerloos
Top Ads
Top Ads
Top Ads

In een vorig leven was ik muziekjournalist. Ik interviewde bands en festivals en concerten waren mijn werk- en hangplek. Dat was lang geleden en heel ver weg, maar toch komen de aanslagen in Parijs van afgelopen vrijdag akelig dichtbij. Ik zag een foto op Facebook die naar verluidt werd gemaakt voor het concert van Eagles of Death Metal (feestband bij uitstek overigens) was begonnen. Een zaal volgepakt met ontspannnen, lachende mensen. Jong en oud, handen omhoog, klaar voor een leuke tijd met z’n allen. Of die foto nou echt die avond was gemaakt (er kwam zoveel onwaarachtige content uit na de aanslagen) maakt niet uit, het raakte mij diep. Voor hetzelfde geld had ikzelf of een naaste van mij daar ook toevallig tussen kunnen staan in Le Bataclan. Of in Paradiso bij een andere band. Had het de aanslagplegers wat uitgemaakt? Dit zijn mijn soort mensen, doorgaans ook wars van politiek en religie. Als er een groep is die niks te maken heeft met de bombardementen die hun regering ver weg uitvoert is, dan zij het wel. De aanslagen in Parijs waren een aanslag op een manier van leven en normen en waarden die mij hebben gevormd en heel dierbaar zijn.

Vrijheid, tolerantie, de kunsten, samen zijn, samen genieten. Kennelijk zijn die waarden pervers in de ogen van IS. Ik word nog misselijk van de verhalen die ik las en hoorde van overlevenden. En ik voel angst voor mijn familie en vrienden daar aan de overkant van de oceaan en ook precies die woede die de aanslagplegers van mij willen uitlokken. Maar ik voel ook de noodzaak om duidelijk te maken dat IS ver weg staat van hoe islam door de overgrote meerderheid van moslims wereldwijd wordt beleden. IS doodt zelfs meer moslims in Syrië dan wie dan ook (nou ja, misschien tot het moment dat de Fransen en Russen intensiever gingen bombarderen). Dan zie ik op sociale media hoe Arubanen in paniek schieten over moslims op het eiland en de moskee die ze eerder dit jaar wilden bouwen in Morgenster. Alsof daarmee automatisch terroristen op het eiland komen. Allereerst waren en zijn er allang moskeeën op het eiland. Achter een van die medical universities, boven een bouwmarkt. Niemand die er last van heeft gehad na 9/11. Moeten we ons zorgen maken? Jazeker, maar blinde xenofobie verziekt de sfeeren werkt de vijand juist in de hand.

Op Aruba hebben we vrijheid van religie en scheiding van kerk en staat. Iedereen kan hier in naam van zijn of haar god in de weer en men vindt het allemaal best. Er zijn meer dan genoeg kerken, vaak ook midden in woonwijken en vaak ook dubieus als het gaat om de contributies waar kerkgangers min of meer voor onder druk worden gezet om te betalen. De Scientologyboot (zelf noem ik het de Tom Cruise) meert hier ook sinds jaar en dag aan en niemand gaf een kik toen zij hun propagandaboekjes in onze scholen en wijken wilden verspreiden. Nu wordt een oud filmpje van een mufti getoond die het jammer vindt dat de moskee in Morgenster niet wordt gebouwd en iedereen schiet opeens in een kramp.

Aan de andere kant zeg ik niet dat er niets aan de hand is. Sinds Parijs waarschuwen instanties voor mogelijke terroristische activiteiten in de regio. In St. Maarten zijn Syriërs met valse documenten op de luchthaven aangehouden en op de Franse kant gelden dezelfde state of emergency-maatregelen als in Frankrijk. Trinidad heeft Syrië-gangers. Een Arubaanse kwam vorig jaar in het nieuws omdat ze in België meisjes voor de jihad zou hebben geronseld. Nederland heeft na vrijdag ‘zichtbare en onzichtbare’ veiligheidsmaatregelen genomen. Ik vraag me af of dat voor het hele Koninkrijk geldt. Ik heb aan lokale autoriteiten gevraagd of Aruba risico loopt en of er overleg is met Nederland en lokale stakeholders als Ahata en of de controle bij douane en immigratie misschien is verscherpt. Tot nu toe heb ik geen antwoord gekregen. Dat kan niets, maar ook een hoop zeggen.

Dat we waakzaam moeten zijn is echter meer dan duidelijk. Alles van waarde is weerloos en dus de moeite waard om te beschermen, of het nou de vrijheid is om naar een concert te gaan en je ongedwongen en veilig te voelen, of ons toerisme en de veiligheid van onze burgers. Of de vrijheid van eenieder hier om zijn of haar geloof te belijden zonder gediscrimineerd te worden. Het is een lastig en wellicht ook ongemakkelijk evenwicht die we met z’n allen moeten zien te vinden. In die discussie mis ik tot nu toe de stem van onze gedragsdragers en politieke leiders.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 19-11-2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.