Stille epidemie

Stille epidemie
Top Ads
Top Ads

ominous-clouds-mask-a-setting-sun-sisse-brimberg

Er heerst een stille epidemie op Aruba. Een die door schaamte en gebrek aan steun, educatie, faciliteiten en beleid veel meer slachtoffers maakt dan nodig. Het discrimineert niet. Jong, oud, hoog- en laag opgeleid, iedereen die met druk of trauma te maken heeft kan het krijgen. Mensen van wie je het niet zou verwachten hebben psychische stoornissen, en angst en depressie zijn maar het begin. Docenten, wegwerkers, politieagenten die dag in dag uit tijdens lange, zware shifts een loodzwaar beroep naar eer en geweten moeten uitvoeren. Artsen die de ene na de andere patiënt moeten afwerken, casinomedewerkers die hele dag onder scherp toezicht staan tussen het constante gerinkel van slotmachines en het verdriet van gokverslaafden die hun pensioen wegspelen. Jongeren die iets verschrikkelijks hebben meegemaakt of gewoon in hun groeipijnen zo zwaar in de knoop raken dat ze er niet meer alleen uitkomen. Vaders en moeders die door werkdruk, pestende collega’s, de hypotheek en de druk om goed voor de dag te komen en de familie niet te beschamen niet meer kunnen slapen van het constante malen en wanneer de kinderen slapen grijpen naar een fles, een joint of wat harders om zichzelf te kunnen verdoven. En dan hoor je van de zoveelste zelfmoord. Een moeder die zichzelf opknoopt in de tuin, een jongen die van een nog in aanbouw zijnde hotelgebouw naar beneden springt. Een meisje die met vergif op gaat slapen. In Nederland, een Arubaans meisje dat voor een trein springt en een vriend van mij van wie ik dit weekend afscheid zal moet nemen omdat hij zichzelf vorige week van het leven beroofde. Wie weet begon zijn lijdensweg hier al, op een plek waar dit soort gezondheidsproblemen zwaar taboe zijn, de druk om ‘het goed te hebben’ slopend kan zijn en psychische hulpverlening schaars en ontoereikend is.

Want feitelijk zijn er maar twee of drie psychiaters op het hele eiland, is PAAZ geen volwaardige behandelplaats voor de lange termijn en wordt een bezoek aan een psycholoog niet gedekt door AZV, tenzij je ambtenaar bent. Als je kijkt naar de verschillende psychologenpraktijken die in de afgelopen jaren zijn geopend, dan kan je wel afleiden dat er weldegelijk een vraag is. Dan is het de plicht van de zorgverzekeraar om daar ook in te voorzien, toch? Voor ernstige misdaden waarbij is gebleken dat een ernstige mentale aandoening zoals schizofrenie een rol speelde is er ook geen zorg in de vorm van TBS. De dader wordt weggestopt in KIA en krijgt met een beetje mazzel af en toe bezoek van diezelfde psychiater. Dit allemaal geeft blijk van een haast misdadige onachtzaamheid naar wat er speelt in de gemeenschap. Het lijkt alsof beleidsmakers zich niet eraan willen wagen, terwijl er juist zoveel winst valt te behalen. Zoveel leed kan worden voorkomen en zelfs opgelost door meer faciliteiten en capaciteit beschikbaar te maken en de drempel te verlagen. Goede mentale zorg kan zelfs flink bijdragen tot minder verslaafden. Want waarom denk je dat veel van die double trouble chollers zijn begonnen met gebruiken?

Psychische en psychiatrische aandoeningen kunnen wanneer ze niet met zorg, geduld en begrip worden behandeld verwoestende gevolgen hebben voor hele gezinnen. Op een eiland waar iedereen elkaar kent en er een cultuur heerst van schaamte, trots en schone schijn ten koste van alles, is het effect alleen maar heftiger. Want het laatste wat je wil op Aruba is met het stigma van ‘gekte’ geassocieerd worden. We wonen toch op One Happy Island? Alleen chollers en moordenaars worden gek, niet? Mensen zouden eens moeten weten dat je een keer naar PAAZ bent geweest, om wat voor reden dan ook. En eenmaal wanneer je dat label op je geplakt krijgt, dan kom je er nooit meer vanaf. Laten we beginnen met een open en eerlijk gesprek over die stigma’s, en over mentale zorg op Aruba en haar tekortkomingen. Iedereen heeft weleens een keer hulp nodig. Soms is het duister gewoon te diep om er alleen doorheen te gaan. Niemand zou zich daarvoor moeten schamen of zonder goede hulp blijven. We hebben teveel naasten aan deze ellende onnodig kwijtgeraakt. Het is tijd om te praten er samen wat aan te doen.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 05-11-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

6 Comments

  1. Eta Curiel-Croes

    Allemaal waar wat er staat en helemaal mee eens dat er eens goed over gepraat moet worden en dat er ook acties ondernomen moeten worden. Pesterijen worden nu aangepakt maar er moet nog veel meer gebeuren. De sociale controle op gezondheid en de welzijn van je buren is beter dan de controle op mooie kleren of een mooi huis. Mensen gaan naar de kerk en niet omdat ze gelovig zijn maar om gezien te worden en om te roddelen over anderen. Terwijl de kerk een plek is waar je de noodkreet van anderen moet kunnen zien en voelen. We zijn allemaal slechte mensen geworden en denken alleen aan ons zelf, we zijn egoïstisch geworden, we respecteren elkaar niet. Helemaal niet in je politieke kleur. De politici moet ook ophouden met vooral de minder bedeelden op te stoken, ze een minderwaardig gevoel aan te praten in plaats van langs te gaan en vragen wat kunnen wij voor je doen. Er moet nog heel veel gebeuren op Aruba om dit probleem op te pakken. Mensen die het al moeilijk hebben ga je niet opjutten omdat je bezig bent meer stemmen te krijgen. Je geeft ze alleen een minderwaardigheidscomplex waardoor ze zichzelf wat aandoen.

    Reply
  2. Fons Poppe

    Zorgvuldig verwoorde oprechte zorg! Een stap die het enige goede vervolg verdient, nemelijk erkenning door het AZV

    Reply
  3. Frank Zuidhof

    Hulde voor het artikel. Dat er op Aruba verhoudingsgewijs in alle bevolkings- en in alle leeftijdsgroepen, ongeacht afkomst, status etc. veel verborgen psychisch en/of verslavingsgerelateerd leed aanwezig is, is alom bekend. Niet dat dat in Nederland niet het geval is, maar er is een snellere screening, er zijn meer en bredere behandelmogelijkheden, er is meer samenwerking en er bestaat tevens meer acceptatie van psychisch leed.
    Zover ik dat vanuit Nederland kan overzien (hoewel ik met enige regelmaat op vakantie annex familiebezoek in Aruba ben) lijken vooral ook de behandelmogelijkheden op Aruba (zowel klinisch-, dag als ambulant) bij jeugdigen en jongvolwassenen tekort te schieten. Juist deze groep komt gemakkelijk in de knel en heeft zo nodig snel inzetbare, adequate professionele psychische zorg hard nodig om verdere ontsporing en verdieping van psychisch leed te voorkomen. In het artikel wordt terecht een lans gebroken om psychisch leed bespreekbaar en toegankelijk te maken. Bevolking, professionals en beleidsmakers staan voor de uitdaging een vernieuwde adequate geestelijke gezondheid te realiseren om de kwaliteit van leven en dus ook van Aruba te waarborgen. Mooi Aruba, zorg dat het kalf niet verdrinkt eer men de put dempt, zo zegt men dat in Nederland. Ga eilandbreed aan de slag.
    Frank Zuidhof,
    forensisch GZ-psycholoog

    Reply
  4. Abi

    Van hartelijk bedankt. Wie je ook bent om dit te schrijven. Dit zijn mijn gedachten precies. Ik wist nooit hoe ik het in woorden moest zetten. Danki❤️

    Reply
  5. RENFRED SPROCK

    Het valt op dat psychiaters bezig zijn propaganda voor hun/haar beroep te doen alsof iedereen weleens een psyciater nodig heeft. Een heel mooi verhaal om iedereen te doen geloven dat zij een psychiater nodig hebben en zodoende klant te maken. Gewoon voldoende rust en geregeld wat uitgaan en af en toe eens een buitenlands vakantie en niemand heeft psychiater als regel nodig.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.