CMB BD

Muertos de hambre

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het beeld is inmiddels zo stereotype geworden dat je met Halloween geheid een paar grapjassen verkleed als Venezolaan gaat tegenkomen. Petje met de vlag, gympen, sportkleding en een sleepkoffertje. Je kan er immers niet meer omheen: Lange rijen van mensen met kleine sleepkoffers voor de luchthaven. Hele gezinnen – met dezelfde sleepkoffers die in de moordende hitte Linear Park aflopen op weg terug. Met z’n allen tegelijk staan ze een kwartier lang in ATM-hokjes of rijden ze rond in kleine huurauto’s. In tot posada’s omgebouwde woningen en illegale hotels achter Chineze warenhuizen verblijven ze, en anders slapen ze gewoon aan het strand of op de parkeerplaats van de luchthaven. De instroom van Venezolaanse creditcardtappers was tot eerder dit jaar nog te overzien. Het zorgde hoogstens voor grote drukte bij de supermarkt en de flappentap. In eerste instantie viel er ook niet veel te klagen. Al die verkoop van toiletpapier, maandverband en lingerie zorgde voor geld in het laatje en de regering kon lekker blijven doorroepen dat ‘toerisme in een constante groei zit’. Maar nu blijkt dat steeds meer van deze mensen komen en ook langer dan bedoeld blijven. Middenstanders klagen dat deze groep met lage- en middeninkomens ook niet veel meer kopen. Het enige wat ze willen is dollars pinnen en wegwezen. De rijkere Venezolanen die wel geld besteden blijven inmiddels weg. Wat eerst nog een meevaller was die ons door een economisch zware tijd hielp, begint nu dus een punt van zorg te worden.

En er zijn al incidenten. Eerder deze week werd mijn moeder van haar tas beroofd op de parkeerplaats van Seaport Marketplace. Toen ze na haar gebruikelijke bingo naar haar auto liep hoorde ze voetstappen. Een relatief net geklede jongen stevende op haar af. Instinctief klemde Ma haar tas vast. De jongen sloeg haar op haar schouder en een worsteling volgde. Mijn moeder, klein van stuk maar taai en met het temperament van een staaf dynamiet bleef zo hard vasthouden aan haar tas dat de overvaller het kennelijk toch nodig vond om haar voor het ergste wat je een vrouw kan noemen uit te schelden. Mijn moeder heeft Venezolaanse roots en herkende zijn accent. Zij was geen moment bang en klaagde achteraf vooral over dat ze haar telefoonnummer en bankpas moest blokkeren, haar rijbewijs en AZV-pas moest vervangen en een nieuwe startslot voor haar auto moest aanschaffen. Ma voelde zich bovendien gefrustreerd door het feit dat dit zomaar kon gebeuren (want is die parkeerplaats niet beveiligd?) en dat de politie – zo werd haar door de agenten bij wie zij aangifte deed uitgelegd – de manschappen niet heeft om gericht controle te blijven uitvoeren. Vroeger kon je immers echt geen tien minuten je hangmat aan het strand of op een parkeerplaats hangen of er kwam wel een agent langs om te vragen waar je mee bezig was. Twee dagen later werd de tas alsnog teruggevonden. Alle sleutels en passen zaten er nog in, alleen het mobieltje van mijn moeder en een paar honderd dollar cash ontbraken. Dat scheelt tenminste. Mijn moeder kreeg te horen dat dit de vierde keer in korte tijd was dat daar een bingospeler op leeftijd werd beroofd. Ik probeer zelf nog de boel te relativeren voor zover dat kan – het gaat immers om mijn moeder – en xenofobe gedachtes een tegenargument te geven. Lokale jongens plegen immers ook overvallen, en hoe. Maar om een oud vrouwtje op zo’n manier van haar tas te kunnen beroven, daarvoor lijkt het mij dat je totaal geen binding moet hebben met de plek en de omstandigheden. Je bent er net, je gaat morgen weer weg en verder laat het je koud.

In december zijn er weer verkiezingen in Venezuela en men verwacht onrust. Er is een vrees dat steeds meer mensen het land zullen ontvluchten uit angst voor het finaal instorten van de economie en de mogelijk daaruitvloeinde chaos. Hier merken we het een en ander dus al en werkgeversvereniging Atia pleitte onlangs voor de invoering van een visumbeleid voor Venezolanen. Klinkt logisch, ware het niet dat Aruba daar helemaal niet zelf over gaat. Sterker nog, Nederland blijkbaar ook niet. Het is kennelijk een Europese aangelegenheid en het lijkt erop dat Nederland niet zo snel de gang naar Brussel gaat maken om het visumbeleid aan te scherpen. Terwijl je zou denken dat een land dat ambieert naar een niet-permanente zetel in de Veiligheidsraad van de VN daar wel werk van zou maken. Zelfs in de Tweede Kamer is men bezorgd. Minister Plasterk werd gevraagd wat hij gaat doen aan een mogelijke vluchtelingencrisis op de eilanden. Hij gaf als antwoord dat het in de gaten wordt gehouden en dat er scenario’s zijn indien het uit de hand loopt. Met andere woorden, we zijn de sjaak. Het moet dus eerst echt helemaal misgaan voor er wat gebeurt. Goed om te weten alvast. We kunnen eisen dat ze met cash het land binnenkomen en misschien nog controles op verblijf aanscherpen, maar verder staan we er nu dus alleen voor. Dat belooft nog wat.

(Aangepaste versie. Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 15-10-2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.