Back to school

Back to school
Top Ads
Top Ads
Foto: James Randall Oduber
Foto: James Randall Oduber

Ik heb warme herinneringen aan Colegio Arubano. Die plek heeft een hele grote impact op mijn ontwikkeling als persoon gehad, ongetwijfeld net als op die van vele anderen. Voormalige klas- en schoolgenoten zie ik nog heel vaak in het wild en de omgang nu is niet heel anders dan toen. Er is gewoon iets dat voor altijd bindt. Colegio is een wereld op zich en we delen allemaal tot op zekere hoogte dezelfde herinneringen. Discussiëren, keten en vaak ook hard aanpoten tijdens de les, uitwaaien, pastechi’s en domino tijdens de pauzes, schuilen in de airco van het Colarin-hok, naar Vrouwtje aan de overkant tijdens vrije lesuren, de ondraaglijkheid van wiskunde en economie tijdens de laatste lesuren in een te hete klaslokaal. Colegio was onze speeltuin, onze beproeving, de hele wereld op dat stukje terrein aan de Vondellaan. Toegegeven, in de eerste helft van de jaren ’90 van de vorige eeuw waren Aruba, de wereld en dus Colegio totaal verschillend van nu. Geen mobieltjes, geen internet en eerlijk gezegd kan ik mij niet veel crises herinneren. Ja, een docent die een verhouding bleek te hebben met een leerling, misschien een of twee zwangere leerlingen, een vechtpartij zo af en toe. Met carnaval was Co-Co-Co-Co-Co-Coleeeegiooooo de vaste leverancier van Youth Queens en Reina’s en straalde de school naar de buitenwacht toe het ideaal van mooi, slim en met een waanzinnig creatieve en luidruchtige achterban. In de vijf jaren dat ik er heb gezeten waren er twee rectoren, Hoevertsz en Kolfin. Beiden dwongen moeiteloos respect af bij de leerlingen. Het waren echt andere tijden. Toch zijn er tot de dag van vandaag enkele constante factoren geweest die de tand des tijds doorstonden en Colegio maakten wat het is. Eén daarvan is Alfredo Capello.

Eén jaar kreeg ik les van hem. Het was ook het enige jaar waarin ik consistent voldoendes haalde voor wiskunde. Capello’s verschijning, nerdy, ietwat slungelig en toch mateloos energiek en zelfverzekerd. De krullebol, de wilde blik achter zijn bril en die donderende stem. Je kan niet om hem heen. Hij was de trekker van zoveel initiatieven, van carnaval tot schoolreizen. Ik kan me eigenlijk geen andere docent voor de geest halen die zo gepassioneerd en prettig vergroeid lijkt met zijn vak en zijn school. Zie je Capello lang na zijn vertrek morgen nog op straat, dan krijg je waarschijnlijk nog de neiging om te vragen of de CP dit keer moeilijk gaat worden. Die man is de vleesgeworden manifestatie van wat goed is aan Colegio Arubano. Betrokken, toegankelijk, kritisch en scherp. Liefde voor het vak en voor de school. Hij behandelt leerlingen als volwaardige, capabele personen en is geliefd gebleven onder ex-alumni, ook vanwege kleine maar niet onbelangrijke gestes zoals het scannen en posten van oude klassefoto’s op Facebook. Ik denk dat daarom de reacties van leerlingen en ex-leerlingen op zijn aangekondigde vertrek zo heftig zijn geweest.

In de versie van deze column dat afgelopen donderdag in de Amigoe verscheen schreef ik dat Capello veel beter had verdiend dan dit afscheid. Intussen is duidelijk geworden dat hij en de school elkaar alsnog hebben gevonden. Hij rondt de komende maand af en er worden afscheidsevenementen georganiseerd voor hem. Mij werd gewezen op een feitelijke onjuistheid, namelijk het vermeende verbod op domino in de pauze. Daar is gelukkig geen sprake van. Leerlingen en rector zouden zelfs weer on speaking terms met elkaar zijn, nadat zij hem op de dag van protest op de hitler-groet hadden getrakteerd. Dat zij daarna het kantoor van de rector probeerden binnen te dringen was volgens in ieder geval één docent niets meer dan een potje keten. Dat de leerlingen hun mobieltjes niet op school mogen opladen klopt, maar dat is echt alleen maar vanwege de elektrakosten. Show’s over, niets aan het handje dus. Toch blijft er iets aan me knagen, namelijk het idee dat Colegio al een paar jaar maar niet haar draai kan vinden. Er is weer een nieuwe rector aangetrokken. Slagingspercentages zijn zacht uitgedrukt niet consistent. De aansluiting van mavo naar havo blijft problematisch en de inmenging van de regering in deze kwestie helpt ook niet bepaald. Je mist de rust en de regelmaat die goed onderwijs nodig heeft. Dan maken bepaalde maatregelen naar docenten en leerlingen toe weinig uit, als de omgeving en de voorwaarden waarbinnen zij moeten werken niet worden aangepakt. Dan kan ik me ook wel voorstellen dat iemand, zeker na het geven van zijn beste jaren aan de school, dan toch maar besluit om ermee te kappen.

(Aangepaste versie, origineel gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 10-09-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.