Dios, que dilema!

Top Ads
Top Ads

Dat PDVSA eindelijk een zet maakt naar de overname van de raffinaderij in San Nicolaas is op zich geen verrassing. Ook niet dat zij het via haar dochteronderneming Citgo doet. De goede verstaander kan ook wel zien dat het moederbedrijf en het buurland zelf niet al te stabiel zijn. Rijke en arme Venezolanen zijn druk doende het zinkende schip te verlaten voor nde absolute chaos uitbreekt. Een overname via Houston is dus opportuun. Het brengt echter wel de vraag met zich mee hoelang Citgo zelf in handen van PDVSA zal blijven. Eerder dit jaar was ze al kort in de etalage gezet. Valt de Venezolaanse connectie en het kennelijke doel om ruwe olie van daar te raffineren weg onder een nieuwe eigenaar, dan verdwijnt wellicht ook de nut van een specifiek voor die olie gebouwde faciliteit binnen het portfolio van Citgo en staat de raffinaderij weer op de tocht. Er kleeft dus zeker wel een risico aan het bod van de Venezolanen.

Toen ik premier Eman gisteren over het bod van Citgo interviewde, ging het echter vooral over de plannen die de regering al had voor de raffinaderij. Voor hem was het een dilemma tussen het kiezen voor de makkelijke weg van heropening en de daarbij horende inkomsten die weer binnen zouden komen en de moeilijke weg van ontmanteling dat op de lange duur wel voor een betere toekomst p’ariba zou zorgen. Er zullen vast nog wel andere belangen in het spel zijn. Ondernemers die staan te springen om de boel schoon te maken of nieuwe industrieën neer te zetten in wat feitelijk ‘Aruba’s last open frontier’ zou worden. Hoteliers die geen uitzicht willen op rokende schoorstenen. De regering heeft altijd beargumenteerd dat de raffinaderij een echte economische ontwikkeling van San Nicolas altijd in de weg heeft gestaan en daar zit ook wel wat in, ook al zou er zonder een raffinaderij om te beginnen nooit een San Nicolas zijn geweest. Nu staat er een nieuw plan voor het ontwikkelen van een culturele hoofdstad daar. Er zijn incentieven voor bedrijven die zich willen vestigen. Er zijn gebouwen gerenoveerd. Het loopt allemaal nu nog te langzaam, maar veel van de projecten voor San Nicolas staan ook pas voor 2016 gepland. Komt PDVSA net nu aankloppen. Je kon Eman bijna horen zuchten tijdens het interview. Bijna, want hij weet zelf ook heel goed wat de voordelen van heropening zijn op korte termijn, ook voor zijn regering die dan weer 200 miljoen florin extra ruimte in haar begroting krijgt. Een middenweg waarbij Citgo de raffinaderij op een meer milieubewuste manier opereert en grote stukken land aan Aruba teruggeeft zou Eman wel mooi vinden. Wie niet. Maar het feit is echter dat oliemaatschappijen naar San Nicolas gaan omdat hier op Aruba geen milieuwetten zijn en de raffinaderij haar werk nog gewoon op de oude manier doet, namelijk ‘quick and dirty’.

Kiest de regering voor heropening, dan worden een aantal gedurfde en op termijn zelfs transformatieve plannen – met name voor San Nicolas – waarschijnlijk keihard geschrapt. Volgens die redenering kan je jezelf dan ook meteen afvragen; als San Nicolas niet los kan van de raffinaderij en dus voor echte ontwikkeling onaantrekkelijk blijft, heeft de aanleg van Green Corridor nog zin? Feit blijft echter dat Aruba het geld nu hard nodig heeft. Deels ook door de staatsschuld waar deze zelfde regering zich in heeft verslikt. Bovendien is de druk vanuit de oppositie om te gaan voor heropening groot en geniet het steun van een groot deel van de bevolking. Dat de regering in town hall meetings en de media constant heeft gezegd juist voor heropening te zijn, maar nu alsnog die keutel lijkt in te trekken helpt ook niet echt. Mocht het eindelijk zover komen dat Citgo inderdaad van interesse naar bod overgaat en de regering besluit om niet akkoord te gaan, dan gaat dat geheid leiden tot flinke protesten. Eman zal dan wel met een hele goede uitleg moeten komen om de rust te kunnen bewaren. Gaat de regering wel mee in een heropening dan is er winst weliswaar op korte termijn, maar zijn Aruba en het Koninkrijk (wellicht vandaar ook de reis naar Nederland voor overleg met Koenders) nog meer gebonden aan een instabiel regime van een land dat op instorten staat. Dus wie weet is die winst ook maar van korte duur. Daarnaast vallen de huidige plannen voor een leefbaar en bruisend San Nicolas voor de lange termijn in het water. Dat Mike Eman zijn verhaal van een groen Aruba – die in de praktijk toch al niet helemaal klopte – dan minder goed kan verkopen in het buitenland is tot daar aan toe. Maar ja, als we op zijn minst rudimentaire milieuwetgeving en handhaving zouden hebben gehad – je weet wel, zoals echt groene landen betaamt -, dan had de regering nu waarschijnlijk ook niet voor dit dilemma gestaan.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 13-08-2015.)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.