CMB BD

Square One

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Tussen alle dreigementen door, over en weer op de radio en sociale media, tussen aanhangers van de regering en de oppositie heeft zich deze week een klein drama afgespeeld dat beide kanten evenzeer aangaat. Op Curaçao troffen de premiers van de vier landen binnen het Koninkrijk elkaar voor de reguliere Koninkrijksconferentie. Afspraken die tijdens de IPKO tussen de parlementariërs van de landen waren gemaakt zouden hier verzilverd worden met handtekeningen namens de regeringen. Naar het schijnt hadden de Caribische premiers al bij aanvang door dat hun kroonjuweel, de geschillenregeling, alsnog gevaar liep. Nederland zou niet tekenen. Asjes en Eman gingen er hard op in, maar Plasterk bleef onbewogen.

En daar sta je dan. Vaste Kamercommissie-voorzitter Jeroen Recourt mag er nog streng wat van zeggen, maar toch kan ik mij voorstellen dat de kater groot was. Back to square one? En waar is square one als de parlementen – je weet wel, de hoogste organen – al hun wens uitdrukkelijk kenbaar hebben gemaakt? De hopeloosheid druipt ervan af. Weer dat glazen plafond waar wij als ‘de Antillen’ onze kop tegen mogen stoten. Nou vooruit, als pleister op de wond helpt Nederland met de aanleg van de ferry-dienst tussen de ABC-eilanden. Opvallend trouwens ook hoe media in Nederland, die normaal gesproken nauwelijks tot geen aandacht geven aan het Caribische deel van het Koninkrijk, er opeens wel aandacht aan schenken. Nederland wil met raad en daad bijstaan…en coordineren. Ik kan me voorstellen dat daar tussendoor ook een leuk zakcentje bij wordt inbegrepen. VOC-mentaliteit is namelijk van alle tijden. Niet dat we geen baat zullen hebben bij zo’n ferrydienst, integendeel. Maar was het al niet de afspraak na de laatste IPKO dat dat sowieso op de todo-lijst komt? Zou het niet gewoon worden uitgevoerd, naar wens van de parlementen van de Koninkrijkspartners? Nu wordt het gebracht alsof Nederland het aan ons schenkt door haar gewicht erachter te zetten. Hier op Aruba klagen we dat de Staten in de praktijk aan de regering ondergeschikt zijn. Blijkt dat het gewoon overal het geval is. Ben je Staten- of Kamerlid, het is de regering die uiteindelijk bepaalt. En wel de regering van één land, om precies te zijn. Tot zover het gelijkheidsbeginsel binnen het Koninkrijk Der Nederlanden. Bij een geschil blijft Mama Hulanda het laatste woord houden. Punt uit. Waar heb je dan een IPKO voor, mag je je dan afvragen.

Los van dat alle Caribische Rijkspartners erachter stonden was de geschillenregeling nou net een onderwerp waar iedereen hier op Aruba het over eens kon zijn. Geel, groen, rood, het maakt voor de verandering eens een keer niet uit. Toch hebben het er niet over. We vinden elkaar niet, want al onze aandacht gaat naar oude vetes en dom getreiter op straat waar zelfs op het gemiddelde schoolplein de neus voor wordt opgehaald. Serieus, wat voor concreet resultaat haal je nou uit acties zoals van afgelopen zondag en de dreigementen over en weer die daar nog steeds op volgen? Hoogstens worden partijachterbannen weer eens wakkergeschud, maar wat dan nog? Het duurt nog anderhalf jaar voor we gaan stemmen. Het slaat allemaal totaal nergens op. Dom, asociaal en te oud om te vechten wil weer eens met elkaar op de vuist. De rest is inmiddels te apathisch geworden om de onderwerpen die er écht toe doen – zoals de geschillenregeling – op te pakken.

En natuurlijk moet je ook kijken naar wat er allemaal op St. Maarten en Curaçao nu aan de gang is. Schotte, Corallo, noem maar op. Maar hier op Aruba hebben wij onze zaakjes ook zeker niet op orde. In ieder geval niet genoeg om enigszins geloofwaardig over te komen. En dat heeft niet eens meer te maken met wie nou wel of niet in de regering zit, maar met simpelweg al de manier waarop wij de laatste jaren met elkaar omgaan op dit eiland. De basis is weg. Het respect, de trots, het medeleven, de eenheid, de volharding in hard werk en samenwerking. Allemaal weg. Klinkt heel ouderwets, ‘de basis’. maar als dat al weg is, hoe wil je dan nog als land serieus en vooral sterk overkomen? Of als inwoner zaken als slagvaardig beleid en consequente uitvoering verwachten? Van welke partij dan ook?

Laat ze elkaar maar lekker de kop inslaan daar op Aruba, zal het in Den Haag klinken. “Zo krijgen ze niks gedaan. Niet eens een eigen lid voor het CAFT kunnen ze op tijd aandragen. Want alles is politiek overgevoelig. Over alles gaan ze weken, zo niet maandenlang in een kramp liggen. Nergens een volwassen besluit, een handreiking van de ene naar de andere kant, laat staan een compromis. En zij willen een geschillenregeling? Laat me niet lachen…”

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 18-06-2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

  1. Margitta Rasmijn

    Wag the dog.
    Pelicula di 1997
    Protagonisa door di Dustin Hoffman, Anne Heche, Robert de Niro, Willie Nelson

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.