All in

Top Ads
Top Ads

Ooit, toen onze ouders nog kinderen waren, was de magie van Aruba haar leegte. In zijn korte roman ‘Amor ontdekt Aruba’ omschrijft de Surinaamse auteur Albert Helman het eiland in de jaren ’50 van de vorige eeuw als een onontdekte, maar daardoor niet minder gepolijste  juweel. Oranjestad maakte indruk met fonkelnieuwe kerken en scholen en de laatste mode in de winkels. Het strand van Palm Beach had door haar oneindig wijdse minimalisme van strand, bries, kristalhelder water en palmenbos een mystiek dat allerlei dingen in het hoofdpersoon – een Amerikaanse jonge weduwe – losmaakte. Maar de Arubanen in het korte boekwerk waren toen al gebrand op meer toerisme. Konden maar meer toeristen de schatten van het eiland ontdekken. Dat gebeurde uiteindelijk ook. De pioniers in de beginjaren hadden alles om te winnen en een groot deel van de toeristen die kwamen waren rijk. Highrollers in de casino, jetset in de lobby en op expeditie op dit vreemde, lege, bloedhete, kurkdroge, maar buitengewoon charmante eiland aan het eind van de wereld. Wie hier kwam, zou het nooit meer vergeten. En voor de lokale bevolking was het een eer om er te mogen werken. Ook voor hen zorgde de leegte voor overzicht en rust. Helman schrijft over mensen die elegant, vriendelijk en verzorgd waren. Kortom, Aruba was een parel in de Caribische Zee,  waar de wind de zorgen uit je hoofd waaide en de zon en de zee troost en vernieuwing gaven aan lichaam en geest.

Ik weet, het is een holle nostalgie naar een tijd en een wereld die ik zelf nooit heb gekend, maar ik moest er toch aan denken toen ik hoorde over de kennelijk onvermijdelijk geworden overname van notabene het oudste hotel van de strip door RIU met als doel wederom een all-inclusive formule te starten. Eenderde van de strip behoort nu tot eenzelfde groep Spanjaarden. Aruba heeft in zestig jaar toerisme behoorlijk knappe koppen binnen de branche voortgebracht, maar blijkbaar heeft geen van hem in al die tijd eraan gedacht om met wetgeving of op zijn minst richtlijnen te komen die dit soort woekerpraktijken zou voorkomen. Dat Palm Beach nu weer een stuk homogener wordt is een ding – zie je het gebouw van Radisson al in het wit, net als de buren ernaast?-, maar het moge duidelijk zijn dat all-inclusive op Aruba nu geen uitzondering meer is. Kom maar op met dat massale buffetontbijt, ranzige ijscocktails in plastic bekertjes en o wee als je het hotelterrein verlaat en geld gaat uitgeven bij restaurants en winkels van de lokale bevolking. De boom van de jaren ’90 komt niet meer. Dan maar dit.

Ik kan me herinneren dat de minister van Toerisme nog zo hard riep dat all-inclusives niet bepaald gewenst zijn op Aruba. Bahia Principe zou een uitzondering worden aangezien het aan de oostzijde van het eilad gebouwd zou worden. Ik vermoed dat RIU handig gebruik zou kunnen hebben gemaakt van dat stukje respijt om even snel nu het nog kan een wel erg smakelijk bod te doen. Lijkt me nogal zuur voor minister Oduber dat dit toch pal onder zijn neus moest gebeuren. Tja, wie de deur openhoudt voor een uitzonderingsgeval, moet wellicht ook op de ramen letten. Het bod van RIU was zo smakelijk blijkbaar dat eigenaar Carlsson Group de lokale poenscheppers van Aruba Growth Fund bot aan de kant hebben gezet terwijl ze formeel nog met elkaar in gesprek waren over Radisson. Dat leidde natuurlijk tot een gang naar de rechter. Die mag nu beslissen of grof geld harder telt dan goede manieren. En of de minister van Toerisme nog meer gezichtsverlies lijdt. Of moest AGF maar gewoon met een beter bod komen? Het lijkt me hoe dan ook zo rattig, allemaal. Maar goed, ergens ben ik ook toch wel een beetje ouderwets. En het lijkt mij sowieso dat we al heel lang die oude kernwaarden van ons toerisme – service, vriendelijkheid, ruimte (vooral die o zo niet te onderschatten ruimte) – zijn vergeten. Je kan praten wat je wil over duurzaamheid en moratoria – om dan trouwens weer keihard te zeggen dat er nooit echt moratoria zijn geweest -, maar het zijn je acties die de waarheid vertellen. Alles lijkt gericht op maximalisatie. Meer kamers, meer mensen. En minder beleid, ondanks al dat gepraat. We roepen dat er een strandbeleid is, maar uitvoeren doen we niet. Richtlijnen voor kwaliteit vanuit de overheid blijven bij een cursus over wat je aan een toerist allemaal moet vertellen. Nuttig, maar de echte regels maken nog altijd de hotels. Misschien hebben we onze ziel aan de duivel verkocht voor even meer welvaart, maar zeker is dat we al heel lang geleden de macht over onze eigen lotsbestemming hebben  verloren. Als de Arubanen van de jaren ’50, zoals beschreven in het boek van Helman, dit van tevoren hadden geweten dan vraag ik me af of zij onze schatten nog zo enthousiast met de rest van de wereld hadden willen delen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 04-06-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.