Voor de onschuld

Top Ads
Top Ads

Zomaar een headline die aan je voorbijschiet: Zo goed als driekwart van de 36 kinderen in Imeldahof is seksueel misbruikt. Wanneer je het zo leest, komt het groteske ervan nauwelijks aan. “Meestal binnen de eigen familie”, lees je dan. Als je erover probeert na te denken raak je murw. Overal ter wereld komt het voor, maar om een of andere reden – je hoeft echt geen journalist te zijn om te weten dat hier constant nieuwe verhalen bijkomen – lijkt het in deze regio een soort van aangenomen fenomeen te zijn dat gepaard gaat met terecht felle tegenstand, maar ook verlammende schaamte en de traditie van stilzwijgen. Ja, het gebeurt weleens. Ja, er moeten minimale straffen komen. Nee, we praten er niet over in dit huis. Tussen ons, laat je kind in ieder geval niet alleen in de buurt van die buurman of dat familielid, want je weet maar nooit. Diezelfde stilte gaat natuurlijk ook op voor slachtoffers en ik kan me niet anders voorstellen dat juist dat een nog meer verstikkende werking heeft naarmate die kinderen ouder worden. Bij Imeldahof spreekt men van aanhoudende gedragsproblemen bij de kids van wie het bekend is dat zij seksueel zijn misbruikt. Ik vraag me hoeveel kinderen op Aruba met hetzelfde of een soortgelijk probleem onder de radar vliegen en nooit worden bereikt, laat staan geholpen. In al die beschaafde stilte van One Happy Island groeit opnieuw een generatie op waarvan te veel al in de knop van hun bloei zijn gebroken. En als je van de statistieken moet uitgaan, dan zie je dat veel van diezelfde slachtoffers van nu de daders van morgen worden. Het kwaad lijkt iets te zijn dat continu doorgegeven moet worden.

Toen ik enkele jaren terug voor ArubAwe rechtbankverslaggever was heb een keer een tussenzitting meegemaakt van een strafzaak tegen een man die zijn eigen kind seksueel zou hebben misbruikt. Hij kwam vers uit KIA de lelijke geimproviseerde rechtszaal in Wayaca binnen in een schone spijkerbroek en een zwart poloshirt, gewassen, geschoren, de grijze haren netjes achterover gekamd en met een relaxte uitdrukking op zijn gezicht. De rechter keek wat ongemakkelijk toen deze man vriendelijk naar hem lachtte. Alles aan hem was normaal, terwijl het heel goed had gekund – hij was nog niet veroordeeld – dat hij door zijn daden alle menselijkheid had verloren. Of misschien wist hij niet beter. Op dat moment, toen het fenomeen in vlees en bloed een paar meter van me af stond, vroeg ik mij waar de zorg voor de daders bleef. Voor altijd in de bak wegstoppen geeft weliswaar een stukje genoegdoening aan de slachtoffers en een gevoel van geruststelling aan de samenleving, maar lost de kern van het probleem niet op. De zaak wordt schoongepoetst. Dat kwaad blijft vrij rondwaren, zelfs al zou de dader nooit vrijkomen. Op zo’n moment maak je in je hoofd hard dat TBS in dit deel van het Koninkrijk al heel lang hard nodig is.

Voor de slachtoffers is de zorg duidelijk ontoereikend. Dat ligt niet aan de professionals die zich – hoewel zwaar onderbezet, ik noem bijvoorbeeld één sociaal werker voor ik weet niet hoeveel scholen. Eéntje maar – helemaal uit de naad werken voor deze kinderen, maar aan de cultuur van stilzwijgen en oppervlakkig wegpoetsen op het eiland. Het komt wel in het nieuws en iedereen heeft er ook een mening over, maar tegelijkertijd durven we elkaar en onszelf niet bepaalde – zeer ongemakkelijke – vragen te stellen. Zo vraag ik mij in ieder geval soms af of dit soort misbruik ergens ook niet een traditionele grondslag heeft. Inteelt, en dus incest, was vroeger een begrip in deze regio. Denk bijvoorbeeld aan Saba, maar ook bij bepaalde families hier Aruba was dit het geval. Wanneer ik lees over een vader of opa die opgepakt wordt nadat hij jarenlang een of meerdere dochters of kleindochters heeft misbruikt, vraag ik mij soms af in hoeverre die persoon bij zichzelf en anderen argumenteert dat dit de norm is waarmee hij is opgegroeid. Vroeger hoorde je verhalen van mannen die naar plekken als Santa Marta gingen omdat daar voor een habbekrats minderjarige prostituees voor een week te huren waren. Ik vraag me af of dat nog een praktijk is en in hoeverre het ook, al dan niet stilzwijgend, wordt geaccepteerd. En wat van de normen en waarden die hier in het openbaar gelden? Ouders en scholen die moeite hebben met het idee van seksuele voorlichting, het kweken van bewustzijn en weerbaarheid bij jonge kinderen. Religie zal best een reden zijn, maar wat doe jij dan zelf voor jouw kind op dat vlak? Of laat je dat ook aan een hogere macht over? En wat van ouders die hun jonge dochters in make-up en bikini laten fotograferen? Als het geen seksualisering is van je kroost, is dat dan het ideaal waar je je vijfjarige naar wil laten streven? Hoe lang mag een meisje of een jongen een kind zijn hier op Aruba? We kunnen allemaal om het hardst blijven roepen om hogere, minimale straffen en wie weet komen die dan ook. Maar daarmee zijn we er nog niet. Het moeilijkste mist dan nog, namelijk de discussies die wij thuis en met elkaar op straat moeten beginnen te voeren over wat nou wel en niet acceptabel is in hoe wij nu en al generaties lang met onze kinderen en hun onschuld omgaan. Niets belet ons om daar ook nu mee te beginnen. Zaterdag houdt Imeldahof trouwens de hele dag haar ‘Child Fair’ op het eigen terrein naast de kerk van Noord. Je kan er vanalles doen en ze vragen slechts twee florin. Ga heen, trek die portemonnee open en geef minimaal tien als je kan.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 28-05-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

1 Comment

  1. Shakiro

    Ik ben een Arubanse kunstenaar die wonend is in Nederland voor het laatste 11 jaren. Ik heb hiermee persoonlijke ervaringen mee gehad durend mijn kinder jaren en het speeld een groot rol in mijn werk. Het was het bedoeling geweest om een expositsie te organiseren in Aruba met deze confronterende teema, maar was door bezuinegingen bij de mondrian niet gelukt.
    Ik denk dat op korte termijn niet een expositsie in Aruba plats zou vinden wat jammer is, mijn werk zou natuurlijk geen grote verandering brengen in het wet systhem maar wel helpen met het bewust wording van het probleem bij de publiec.
    Waar er slagtoffers zijn is er altijd een gevoel van urgentie en ik doe mijn best om mijn werk te delen via andere mediums maar gezien het inhoud is het niet iets dat even gezelig gedeeld word. Voor wie geinteresseerd is kan even kijken op mijn website http://www.shakiro.nl of een interviuew over mijn werk bekijken https://www.youtube.com/watch?v=NbNJ8hwr0So

    Veel succes

    Vriendelijke Groeten Shakiro Werleman

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.