Magic Mike

Top Ads
Top Ads

Afgelopen zaterdag schoot de kogel geruisloos door de kerk. Dat er een deal zou komen was min of meer verwacht. Good cop/ bad cop-duo Van Zwol en Plasterk waren allebei op het eiland samen met het koninklijk echtpaar. Plasterk had op de laatste Rijksministerraad al laten weten dat er gepraat zou worden. En gepraat werd er, op kantoor, tijdens Sail Aruba, tijdens diners, voor en na Soldaat van Oranje. Bij Nederland zat de druk duidelijk op de ketel. Later zou ik van meerdere mensen vernemen dat ook de koning himself actief betrokken was. Hij zou zelfs een latere vlucht hebben genomen om er maar zeker van te zijn dat de Nederlandse delegatie met een resultaat naar huis terug zou vliegen. Maar er was kennelijk ook tijd om te chillen. Zo werd Van Zwol gezien in Urataka Center waar hij gezellig met locals in gesprek en op de foto ging. En het begon in Panama. Rutte, zo zei Mike Eman toen ik hem dinsdag interviewde, wilde persé een afgesproken oplossing, niet een opgelegde. Als je kijkt naar wat er allemaal het afgelopen jaar is gebeurd is dat een beetje lastig te geloven, maar aan de andere kant zou Rutte in Den Haag bekend staan als iemand die steeds direct consensus zoekt maakt met coalitiegenoot PvdA, vaak tot irritatie van de eigen VVD-fractie. Als je de Nederlandse pers moet geloven, ontstond de ‘bed, bad en brood’-crisis ook omdat Halbe Zijlstra en de rest van de VVD-fractie demonstratief dwars waren gaan liggen. Dus wie weet heeft bully Rutte alsnog een zachte kant.

Dat Aruba onder extern financieel toezicht zou komen was onvermijdelijk. Nederland had te lang en te hard erop aangedrongen om het zomaar los te laten en zelfs met het tonen van de liefste puppy-ogen had Aruba het nooit kunnen afwenden. We mochten kiezen, linksom of rechtsom, goedschiks of kwaadschiks. Het werd goedschiks en wat uiteindelijk werd beklonken is een uitzonderlijk staaltje politiek handjeklap. Nederland krijgt haar zin en de Arubaanse bewindvoerders krijgen nu niet de schande van een Algemene Maatregel van Rijksbestuur over zich heen. Het Arubaanse parlement mag zelfs erover stemmen en het idee van een eigen begrotingskamer wordt gehonnoreerd. Ook is Nederland bereid in te tekenen voor Arubaanse staatsobligaties, mocht het moment daar komen. Maar Nederland houdt in alles het laatste woord. Caft mag wel een Arubaanse wet worden, Arubanen mogen het pas wijzigen of schrappen na overleg met de Rijksministerraad. Gaat niet gebeuren dus. Diezelfde Rijksministerraad, waarin de Caribische vertegenwoordiging sterk in de minderheid is en zal blijven, heeft het laatste woord over wie in het Caft zitting zal nemen. Komt het Caft niet – of niet op tijd – tot stand, dan kan Nederland nog altijd teruggrijpen naar een Algemene Maatregel. Het mes gaat dus voorlopig weer terug in de broekzak, maar blijft binnen handbereik. Pas wanneer de begroting in balans is – let op: er wordt geen jaar genoemd – gaat het Caft op in een nieuwe, ‘eigen’ Begrotingskamer voor Aruba. Hoe dat precies eruit gaat zien, dat zien we dan wel. En oh ja, de afspraken met het Cft en hun aanbevelingen voor de begroting van 2015 blijven geldig. Dus reken maar dat die solidariteitstaks er komt. Nederland betaalt voor de kosten van het College, Aruba betaalt voor de hulptroepen bij het versterken van de belasting- en douanediensten zodat er meer en effectiever kan worden geind. Voor beiden geldt: Jij hebt het probleem? Jij betaalt. Wel zo zakelijk.

Noem het een zure appel, een bittere pil, het einde van onze autonomie of juist het moment dat ‘Jesus took the wheel’, maar de waarheid is dat er voor Mike Eman niets anders meer viel te redden dan het eigen gezicht en dat van de partij, en dat is gelukt. Wonderwel zelfs. Vriend en vijand moet het hem nageven. Niemand had dit resultaat verwacht. De man die zichzelf nog geen jaar geleden bijna volledig buitenspel had gezet met een potsierlijke hongerstaking, lijkt nu weer helemaal terug te zijn als belangrijke speler in het Koninkrijk. En ik had hem nog politiek doodverklaard, weet je nog? Misschien had het een en ander ook te maken met het feit dat Nederland Magic Mike hard nodig heeft om te lobbyen in de regio voor die niet-permamente zetel in de Veiligheidsraad van de VN. Minister Koenders had er in ieder geval de mond vol van toen hij eergisteren hier was. En wie weet had het met een wel erg grote knipoog uitgelekte dreigement van minister Oduber om op te stappen ook druk gezet op Nederland. Maar ja, dat is speculatief. Hoe dan ook, een betere deal viel niet te maken voor deze regering. De ultieme vernedering van Mike Eman viel uit en afgelopen maandag leek het gemor en gescheld van de oppositie meer daarmee te maken dan met wat dan ook.

Wat nu rest is afspraken nakomen, te beginnen met het op tijd klaar zijn met alle voorbereidingen op het Caft. Ben je AVP-er, dan is het biertjes met Mike in Cas di Partido, want gezichtsverlies voor hem en een wel erg opzichtige smet voor de partij zijn – tegen alle verwachtingen in – alsnog uitgebleven. Voor de rest is er nu eindelijk de wetenschap dat er op zijn minst duidelijkheid is over wat er te gebeuren staat, of je het nou eens bent met externe toezicht of niet. En of het nou zeer doet of niet. Bedrijven kunnen in ieder geval weer voorzichtig beginnen met vooruitrekenen en wie komt er zelfs langzaamaan weer iets meer vetrouwen en schot in de economie. De Staten en de ministeries hebben nu ook eindelijk de kans om zich te richten op beleidszaken die nodige aandacht vereisen.

(Aangepaste versie, Oorspronkelijk gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 07-05-2015)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.