CMB BD

S#!% happens

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Het blijft de grote tegenstelling van deze tijd. Iedereen heeft de mond vol van milieubewustzijn en duurzaamheid, maar echt concrete resultaten zijn schaars en overtreders worden niet aangepakt. In 2009 en in 2013 werden nieuwe stemmers en jonge professionals overgehaald om groen te stemmen onder het voorwendsel dat onder meer het milieu, duurzaamheid en innovatie (waarden die hoog op de agenda staan bij die groepen, zullen de statistici ongetwijfeld aan de partijleiding hebben gebriefd) prioriteit zouden krijgen. Aan dat verhaal werd ook vastgehouden, tot de dag van vandaag, maar voor het overweldigend grote deel bleef het bij mooie woorden, holle symboliek en beloftes over 2020 die gewoonweg niet waargemaakt kunnen worden. Het laaghangende fruit, dingen die relatief snel konden worden aangepakt, bleven liggen. We zijn vijf jaar verder. Een stuk of vier Green Conferences verder. Is het jou trouwens ook opgevallen hoe zwaar de nadruk daar ligt op zakendoen? Niks mis daarmee op zich, maar ergens bekruipt mij het gevoel toch dat de focus op goed nieuws en hoop daar (voor zakenlui vooral) echte vraagstellingen in de weg staat. Vervelende vragen die het cocktailuurtje en de skypesessie met Branson verpesten, zoals waarom Aruba nog steeds geen milieuwetgeving heeft, wat nou allemaal precies vrijkomt wanneer Parkietenbos weer eens in de fik staat, wat nou te doen met al die koraalduivels, hoeveel olie er wordt gelekt bij lightering van tankers buiten de kust en wat er nou in godsnaam is gebeurd met Aruba Marine Park.

We zijn vijf hele jaren verder. Nu pas wordt het gebruik van plastic zakken verboden. Daar kan je zoveel fanfare omheen doen als je wilt, maar wat heb je nog meer gedaan in die vijf hele jaren? Waarom heb je ook niet meteen verder nagedacht, bijvoorbeeld over eenzelfde verbod op voedselcontainers en cups van styrofoam, dat minstens zo schadelijk is als die plastic zakken? Half werk verraadt mindset en prioriteiten. Apathie verraadt nog veel meer. Er is in de praktijk nauwelijks handhaving voor de illegale vuilstortplaatsen. Een nutsbedrijf lekt ruwe stookolie in zee, maar van overheidswege komt er nauwelijks een reactie, laat staan dat er consequenties zijn. Ja, dit soort dingen kunnen nou eenmaal gebeuren, zegt de directeur, met zijn haar toevallig in dezelfde kleur geverfd als de olie die krabben, vissen, vogels en de zijkanten van schepen heeft besmeurd. De schade is zichtbaar, tastbaar en stinkt een uur in de wind, maar het Rampenbureau – jawel, het bestaat zeker nog – doet domweg mee aan het ‘downplayen’ van de situatie. Desgevraagd zegt de woordvoerder van WEB dat er een ‘nationaal plan’ moet komen. De ironie is haast verblindend hier. Wat er ook gebeurt, er gaan zeker geen koppen rollen. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal.

Wat net zo zwaar telt als wat er allemaal wel werd gezegd en wie er allemaal wel waren, is de constatering wie er allemaal niet waren afgelopen maandag tijdens de persconferentie, zowat een hele werkdag na de lek. Aan het begin van de eerste kabinetsperiode zou op een dag zwaar noodweer vallen. De lucht was grijs inderdaad, maar op de brandweerkazerne van Hato was het code oranje, met een serieus kijkende premier in heftig beraad met hulpdiensten. Uiteraard waren alle camera’s daar, ook de mijne. Afgelopen maandag echter, toen er echt sprake was van een calamiteit – eentje waarbij het milieu nota bene op het spel stond – was geen enkel bewindspersoon te bekennen. Later die middag stuurde de Milieu-minister (en Energie-minister, maar dat is natuurlijk helemaal geen conflict, net als dat milieu en infrastructuur eerder binnen hetzelfde ministerie ook geen rare combi was. Kom nou!) een persbericht dat zo goed een kopie had kunnen zijn van dat van WEB. Misschien heeft de WEB-directeur toch gelijk. Dit soort dingen gebeuren nou eenmaal, maar dan bij gebrek aan echte interesse, doortastendheid, prioriteiten en actie. Aan het einde van het verhaal komt het altijd neer op hetzelfde: Luister niet naar mijn mond, maar kijk naar wat mijn handen doen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 12-02-2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.