CMB BD

De lachende derde

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Uiteindelijk werd het een stille scheiding. Er zullen ongetwijfeld verwijten over en weer zijn geweest, maar die bleven binnenskamers. Pas maanden later kwam er een bevestiging. Yrausquin had al in november zijn brief naar partijleider Mike Eman gestuurd waarin hij zijn vertrek uit de AVP aangaf. Zijn besluit was definitief, dat alleen wilde hij nog kwijt aan de pers. De premier op zijn beurt hield volledige radiostilte. Wellicht was er nog genoeg genegenheid en verwantschap over tussen Juancho en Mike om het maar hierbij te laten. Ze hadden immers zoveel samen meegemaakt vorig jaar. De brieven die ze samen schreven naar Plasterk. De tranen van de vertrekkende minister in de VIP-kamer van de luchthaven en de troostende arm van de premier om hem heen. De harde woorden van Juancho bij Fort Zoutman. Zelfs als Nederland een pistool tegen zijn hoofd had gezet, etcetera. Na de hongerstaking werd het echter stil. Iedereen leek zich terug te hebben getrokken om de eigen wonden te likken en te kijken wat de schade was. Juancho wilde toch maar geen functie onder de nieuwe minister van Financiën. Dat was eigenlijk al het teken. Hij nam zijn overbruggingstoelage en trok zich terug. Baba Herdé vertelde mij dat hij zijn oude fractiemaat steeds minder tegenkwam, maar ook dat het nieuws van afgelopen maandag zelfs voor hem een verrassing was. Verder klinkt er maar weinig gemor vanuit Cas di Partido. Dit terwijl de timing van het nieuws niet slechter kon zijn geweest voor de AVP. Er heerst onvrede en onzekerheid onder de bevolking die de carnaval en het drama eromheen niet helemaal kunnen stillen, en het Cft hijgt steeds dichter op de nek van de regering. Het vertrek van Yrausquin is daar bovenop het soort klap die je niet verwacht en juist wilt verhullen. Want juist die klappen doen het meeste zeer.

De vraag die overblijft is: wat nu? Al veel langer gaan geruchten rond dat Yrausquin eigenlijk een nieuwe partij zou (moeten) starten. Of dat hij de oude PPA van Benny Nisbet zou overnemen. Dat wijst vooral op de wens die er onder de bevolking is voor een alternatief op MEP of AVP. Een derde partij die het tijdens de campagne wel kan bolwerken om met een aantrekkelijke lijst en genoeg overtuigingskracht (lees: feesten, beloftes) het over en weer van Geel en Groen te breken. Velen hebben het geprobeerd, allen hebben zij tot nu toe gefaald. Over het algemeen valt het grotendeels te herleiden naar een aantal factoren, waarvan geld het belangrijkste is. Als ik één ding heb geleerd van de verkiezingen die ik heb meegemaakt – en de afgelopen twee van dichtbij – is het dat het eigenlijk niet meer is dan een dure missverkiezing. Het zijn de geldschieters die de richting bepalen en de marketeers en statistici die de strategie verzinnen. De politicus moet er natuurlijk ook mee eens zijn, maar uiteindelijk zelf dient hij of zij niet meer dan goedgebekt, gesoigneerd en charmant voor de dag te komen. Om dat allemaal voor elkaar te kunnen krijgen, is geld nodig. Heel veel geld. Geld dat ook van buiten Aruba moet komen om te kunnen betalen voor materiaal, adverteerruimte, staf – vaak dure huurlingen uit Latijns-Amerika of de VS die aan presidentiële campagnes hebben gewerkt -, feesten , drank en gunsten. De drempel is dus hoog om in te stappen, zelfs voor Yrausquin, mocht hij besluiten om een gooi te doen naar de macht in 2017. En om uiteindelijk als lachende derde ook te winnen? Dat vraagt om een wonder.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 5 januari 2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.