CMB BD

Beerput

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Op een gegeven moment zie je het al aankomen. Gisteren stond in een lokale krant vermeld dat het College Financieel Toezicht (Cft) op zoek zou zijn naar draagkracht binnen de bevolking. Lokale media werden benaderd en er werd zelfs eentje onder contract genomen om zo het goede nieuws over bemoeienis van de Nederlandse kolonisator in de autonome Arubaanse overheidsfinanciën te verkondigen in stad en land. Alsof dat zou helpen. Iedereen weet toch al wie ze zijn en wat ze willen en iedereen heeft al een mening erover. Een ‘charm offensive’ is gewoon weggegooid geld. Maar zover denken de tiktijgers bij Diario en op het Bestuurskantoor natuurlijk niet. Die generatie gelooft nog altijd in hetzelfde ouderwetse tactiek van zwartmaken om het zwartmaken. De oude gedachtegang uit de jaren ‘70 en ‘80, de tijd waarin hooligans van Groen en Geel elkaar nog vrolijk op straat in elkaar sloegen en de banden doorsneden en voor hoerenjong uitmaakten. Onze donkere middeleeuwen, zeg maar. Godzijdank nogmaals voor sociale media, waar dit soort emotionele diarree door versplintering van opinie geen grip meer heeft en een permanente plek heeft gekregen, netjes achter de knopjes ‘unfriend’ en ‘block’. Maar soms loopt de beerput alsnog over en word je er als pers toch in meegetrokken, want je hoort immers bij de een of de andere. Toch? Of je bent voor Aruba of je bent met de macamba’s?

Los van de vraag waarom journalisten die toch alleen maar hun werk doen bij dit soort onzin worden betrokken, wil ik de vraag eens omdraaien. Waarom opeens al die haat en paranoia? Een jaar geleden nog was het een en al liefde, inlikken en geen kwaad woord over de Europese Nederlander, maar de bijna Wielsiaanse sfeer van rond de hongerstaking van de premier is gewoon blijven hangen. Wat is er nou aan de hand dan? Jongens, was de kou niet al uit de lucht? Gingen we niet samen, hand in hand, uitzoeken hoe we elkaar zouden helpen? Dat de premier naar de VS is vertrokken om te shinennaast Joe Biden, terwijl Plasterk’s inquisiteur Richard van Zwol en het Cft hier voor zaken waren gekomen, wijst alleen maar op rust in de tent, toch? Of zie ik het verkeerd?

Naar wat ik heb begrepen zijn er inderdaad kennismakingsgesprekken geweest tussen leden van het Cft en de pers. Zelf was ik overigens niet uitgenodigd, maar het zou een open gesprek zijn geweest en zijn zelfs selfies genomen, naar wat ik heb gehoord. Gezelligheid dus. Geen gebedel, geen zak geld in een achterkamertje. Die roddel had ik trouwens ook al eens eerder gehoord in verband met Urirama. Maar dat bleek ook niet meer dan dat te zijn. Een roddel.

Maar goed, soms loopt de beerput dus over. Ik kan me herinneren dat er ergens in het eerste jaar van het eerste kabinet Eman een periode was waarin weer eens extra hard werd gekeken naar de pers. Er was geen tussenweg, je was met hen of je was tegen hen. En ik ken verhalen van keiharde intimidatie tijdens de jaren van Oduber en daarvoor. Nu er kennelijk nog geen rust is met Nederland en ook binnen de grenzen de vakbonden bloed ruiken en weer weigeren om mee te polderen in het Sociale Dialoog, kan ik me voorstellen dat men weer wat ‘zachte druk’ wil leggen op deze en gene. Deze week was het Tito. Ik vraag me af wanneer ik aan de beurt ben. Of een andere collega. Iemand zei nog laatst tegen mij dat je er alleen maar scherper van wordt. Misschien heeft hij gelijk. Maar niet op de manier die hij denkt.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 29-01-2015)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.