Kima Momo

Top Ads
Top Ads

Ik denk dat we intussen wel kunnen concluderen dat carnaval haast onherstelbaar kapot is nu. Na al die jaren ongemak, ruzie en gekonkel zijn de lijnen definitief getrokken in het zand. Dit jaar wordt het uitgevochten en het lijkt erop dat een van de twee partijen letterlijk het veld moet ruimen om een nog ergere vorm van deze zelfde ellende te voorkomen volgend jaar. Dit is een gevecht tot de dood erop volgt.

Zoals ik al eerder had geschreven had SAC het zichzelf al moeilijk gemaakt door zich al rijk te rekenen met haar decennialang in stand gehouden alleenrecht op vergunning. Op zich werkt zo’n constructie prima. Iemand moet het doen en laat het dan maar een en dezelfde organisatie zijn. Dat het een stichting is zorgt er echter voor dat er geen directe verantwoording is. SAC heeft al deze jaren op eigen houtje gewerkt. Dat ging heel lang goed, maar kennelijk was er onvrede over de gang van zaken in de laatste jaren. Carnaval 60 was inderdaad niet het grote feest dat het had moeten zijn en daar mag SAC ook best op worden afgerekend. Maar wat volgde was emotioneel gescheld over en weer. De Minister van Carnaval pakte zijn moment tenslotte en inderdaad, nu hebben we SMAC. Alweer een stichting, dus alweer geen formele verantwoording. Dat alleen zegt al dat men eigenlijk niet op zoek was naar een echte, structurele oplossing. Je zou denken dat de regering juist directe controle zou willen nemen over zo’n belangrijke evenement waar zoveel geld in omgaat, maar meer dan een gelimiteerde rol voor Directie Cultuur en Aruba Tourism Authority zit er niet in. Het was dus gewoon een ordinaire take-over, meer niet. Dat de voorzitter van SMAC een goede vriend van de minister is, spreekt voor zich.

Maar er zijn ook andere spelers die het een en ander een stuk moeilijker hebben gemaakt de laatste jaren. Zo zijn de twee grote bierdistributeurs op het eiland, Romar en Balashi, al een paar jaar verwikkeld in een kinderachtige oorlog over wie de meeste petjes, shirts, biercozy’s, flesopeners en andere snuisterijen aan de man kan brengen. Ik heb genoeg verhalen gehoord van bands, deejays en promotoren die – soms zelfs op heel erg nare wijze – werden overgehaald om vooral niet in zee te gaan met ‘dat andere merk’. En dat allemaal niet eens zo zeer omdat het goede marketing is, maar meer vanwege wat kennelijk een persoonlijke vete is tussen de eigenaren van de twee bedrijven. Er is van nature al genoeg spanning binnen de carnaval. Jaloerse reina’s, nieuwe groepen die een graan willen meepikken, het jaarlijkse gedoe met de bands in de aanloop naar Roadmarch & Calypso. Krijg je daar ook nog bij dat Harms en De Veer feitelijk al een paar jaar als twee dronken malloten tegenover elkaar staan met hun broek omlaag om te kijken wie nou de dikste heeft. Normaal gesproken bel je de politie of negeer je dat tafereel, maar het vervelende is dat je niet om deze twee heen kan. Jongens, het gaat om bier. Na een stuk of drie maakt het echt niet meer uit welke je drinkt en tien minuten later plas je het er weer uit. Het territorium is best te verdelen. Doe je broek omhoog en ga eens een keer lekker een potje golfen met elkaar, of zo. Kan de Grote Arubaanse Bieroorlog eindelijk eens een keer voorbij zijn.

Het maakt eigenlijk niet meer uit wie het kortgeding tussen SAC en de regering wint. SAC heeft mee dat de groepsleiders (en de minister) een probleem met hen hebben, niet zozeer de carnavalsvierders. Die hoeven hun groepen echt niet trouw te zijn. Dan maar met z’n allen in Los Laga Bai, maar we gaan de parade in. Aan de andere kant blijft het de vraag of SAC, mocht ze dit overleven, lering trekt van dit debacle en een meer inclusieve en transparante werkwijze aanneemt. Als je luistert naar hoe verongelijkt en koppig voorzitter Tecla Kelly en haar team ook tijdens hun openingsceremonie weer klonken, heb ik mijn twijfels. En zo kunnen we rekenen op meer gedonder en verkeerde ‘ambiente’, niet alleen in 2015, maar ook in de komende jaren. Want de hanen in deze gevechten tot de dood erop volgt hebben een lange adem en een buik vol venijn. De Amerikanen hebben er een passende uitdrukking voor: “This is why we can’t have nice things.” Ergens is het ook weer een typisch Arubaans ding, die lokale bloedvetes. Klip-Campo, AVP-MEP, SAC-SMAC, Romar-Balashi, RCA-Estrella, Dakota-Madiki. En toch durven we onszelf ‘One Happy Island’ te noemen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 13-11-2014)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.