CMB BD

Reveille

Top Ads
Top Ads
Top Ads

En toen werd de lont opeens aangestoken. De wind stond al in een bepaalde richting en nu is er brand op Curaçao en op St. Maarten. Aruba smeult nog en reken er maar op dat de wind binnenkort weer onze kant op draait. Hier gaat het nog om een begroting en wordt de inzet de invoering van permanente financiële toezicht. Maar op St. Maarten wordt de formatie van een heel kabinet geblokkeerd door een aanwijzing aan de gouverneur en op Curaçao wil men de gouverneur al helemaal buitenspel zetten. De ‘Reforma’ strandt uiteindelijk bij de Rijksministerraad. Die beslissen of een dergelijk besluit wel door de beugel kan. En op dat moment kan Curaçao kiezen tussen terugkrabbelen of losbreken uit het Koninkrijksverband. En met al dat Nederlandse geld daar zou het dan nog eens flink spannend kunnen worden. Maar binnen de huidige constellatie en de vaststaande regels van het Statuut krijgt Schotte niet zijn zin en ik kan me niet voorstellen dat hij dat niet voorzag. Kennelijk wil de man, waarvan iedereen nog altijd denkt dat hij de volgende premier wordt, onafhankelijkheid voor Curaçao.

Voor de Arubaanse regering valt er weinig te schipperen, want Rutte en Plasterk hebben ons immers ook keihard in de tang. Maar Mike Eman kan in ieder geval St. Maarten niet in de steek laten. Hun premier was hier ook om steun te geven toen hij in hongerstaking ging. Daarom houdt hij zijn steun ook stevig binnen de kaders van het Statuut. Er gelden regels voor een dergelijke interventie en Nederland moet zich eraan houden en er moet onafhankelijke arbitrage komen. Maar het blijft een compromis, want ik kan me voorstellen dat Sarah Wescott-Williams wat meer van haar collega had verwacht. Probleem is echter dat er weinig te grommen valt, laat staan voor een ander, met een hand stevig om je keel.

Deze regering had al zware pech met Mark Rutte, die ook nog eens de meest stabiele Nederlandse regering in lange tijd met zich mee heeft. Alle plannen voor de regeerperiode 2009-2017 lijken nu te leunen op het idee dat het bevriende CDA altijd wel aan de macht en in de buurt zou zijn. Maar sinds die zonnige middag in Madiki toen onder het genot van gebakken vis met funchi het protocol met Donner werd beklonken is het CDA tot aan de wortels gekortwiekt. Die mooie dagen komen in ieder geval niet meer terug – je zou je zelfs af kunnen vragen of voor die tijd al hun ideeën over het Koninkrijk niet achterhaald waren – en nu heeft deze regering al een tijdje een boel plannen die een stuk moeilijker uitvoerbaar zijn. Helemaal nu we te maken hebben met Mark Rutte. Dezelfde Mark Rutte die tijdens zijn bezoek aan Aruba zijn plan al klaar had staan. Ik kan me nog herinneren dat hij achter in de toerbus diep in slaap was gesukkeld tijdens zijn rondrit op het eiland. Later op de avond in Papiamento restaurant had hij een paar directe vragen aan leden van de pers en de oppositie. Aan tafel met Mike, Evelyn, Andin en Booshi was de sfeer gespannen. Ook hier tegenover de eindbaas kon men geen verenigd front vormen. Booshi Wever stapte zelfs boos op (Ok, dat was wat minder onverwacht. High five voor Booshi). Na Rutte’s vertrek bleek zijn boodschap duidelijk. “Wil je weg, dan hoef je maar te bellen en we regelen het.” Ik bedoel maar, hoe duidelijk wil je het hebben? Die man is niet voor niets vrijgezel! Rutte’s boodschap is consistent gebleken en het stomme is dat wij (en daarmee bedoel ik alle drie de Caribische landen van het Koninkrijk) er nog altijd geen passend antwoord op hebben weten te vinden. Mark gelooft niet in het Koninkrijk, terwijl wij hier nog altijd in een soort van Oranje waas vol weemoed naar de dagen van Juliana en Beatrix lijken te snakken. Maar het zijn andere tijden. Mark Rutte gaat niet weg en zijn intenties zijn na de ingrepen op Aruba en St. Maarten duidelijk. Het Caribische deel van het Koninkrijk schikt zich in en schoont op naar de maatstaven van de ambitieuze kandidaat voor de Veiligheidsraad van de VN, of we vliegen eruit.

We spelen al een tijdje op een ander bord en het is verdomme tijd dat we eens op dat nieuwe bord drie zetten vooruit gaan leren denken. Alle oude allianties en conventies moeten van tafel en wij moeten eens beginnen aan een open, eerlijke en serieuze discussie met z’n allen over wat wij als land willen binnen dit Koninkrijk. Alles moet bespreekbaar worden, van inschikken en een Cft accepteren tot aan een gemenebest en zelfs onafhankelijkheid. Het gaat om veel meer dan dat paspoort en de vrees die kwijt te raken. Het wordt al veel moeilijker voor onze scholieren om daar te studeren, die deur wordt al dichtgetimmerd. Wat blijft er dan over? Defensie, het gebruik van ambassades en handelsbetrekkingen. Het wordt tijd om te formuleren wat wij precies willen en wat wij bereid zijn los te laten. Want of het nou het olijke CDA is of de hufterige VVD, het blijft een situatie waarin wij niet het laatste woord hebben, maar een regent aan de andere kant van de oceaan. En misschien is dat ook niet echt meer van deze tijd.

Misschien zitten we in een soort van reveille. In Nederland is de discussie over Zwarte Piet opgelaaid, puur omdat postkoloniale allochtonen voor het eerst hun gram zijn komen halen. Voorheen durfden Curaçaoënaars en Surinamers en andere Caribische afstammelingen van slaven dit niet aan. Nu moet iedereen wennen aan het idee van een politiek mondige, niet bepaald aaibare zwarte in Nederland. En dat is kennelijk toch wat anders dan veel autochtonen gewend waren. En op St. Eustatius gaat men al een referendum houden over wel of niet blijven. Ik zeg niet dat wij dat ook moeten gaan doen, maar zeg nou zelf, het getuigt wel van durf.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 23-10-2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.