CMB BD

Mai en Pai

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Ik blijf me verbazen over hoe halsstarrig conservatief Aruba nog altijd is. Een paar dagen geleden was ik met schrijver Özcan Akyol in KIA. Het was mijn allereerste bezoek daar. Akyol sprak een groepje van negen jonge gedetineerden toe en we kregen hun afdeling te zien. De strafafdeling en het huis van bewaring zagen we niet. Management team-chef Fred Wijenberg hield zich consequent aan de lijn van de minister van Justitie. Er werd duidelijk gemaakt dat er nieuwbouw komt, dat personeel wordt getraind, dat het CPT-rapport slechts een advies is. We stonden in de controlekamer van de jeugdafdeling, het cellencomplex zelf mochten we niet in. “Voor je het weet krijg je een emmer urine over je heen.” Het was behoorlijk warm, de kids zaten met z’n drieën in een cel en onze aanwezigheid maakte de uit zichzelf al opgeschoten gastjes van tussen de 17 en 20 jaar alleen maar luidruchtiger. Akyol verbaasde zich over de toestand van de gedetineerden, dat heel anders -Wijenberg zei het zelf: ‘Spartaanser’ – was dan in Nederland. Volgens Wijenberg past het echter wel bij hoe men hier op het eiland denkt over detentie. Als de afdeling van airco zou worden voorzien dan zou de gemeenschap klagen dat gedetineerden wel van koude lucht mochten genieten en bejaarden in tehuizen bijvoorbeeld niet. Van de minister had ik al eerder gehoord dat een dergelijke verbetering van de leefomstandigheden geen draagkracht van de bevolking zou genieten. “Damned if you do, damned if you don’t”, dacht ik. Want intussen kon ik mij ook wel een nog betere voorstelling maken van waarom gedetineerden in opstand raken en waarom er zoveel geweld is binnen de muren van KIA. Behandel je mensen als beesten, dan worden ze dat ook. Maar het gaat niet om hen, maar om ons. ‘Wij’ slapen kennelijk lekker bij de gedachte dat bij boetedoening en recht ook onnodig leed als bonus is inbegrepen. Daar leren ze van. Komt ervan als je aan andermans spullen komt. Harde klappen, dat is pas rehabilitatie. Zo hebben we het ook van Mai en Pai geleerd.

De rigide lessen van de Arubaanse grootouders. Ken je plaats binnen de familie en binnen de maatschappij, gehoorzaam de kerk en de traditionele waarden en mondje dicht. Ze zijn nog springlevend binnen deze maatschappij. Ergens heeft het ook wel haar charme, maar het is hoog tijd voor verlichting. Vooral dat mondje dicht is funest en in sommige gevallen zelfs dodelijk. Moeilijk opvoedbare kinderen worden weggezet op plekken waar je je afvraagt of de zaken wel goed op orde zijn, maar niemand praat erover. Er circuleren steeds meer berichten van een explosief groeiende verspreiding van HIV op het eiland, maar een publiek debat, laat staan een fatsoenlijke voorlichtingscampagne, blijft achterwege. Seksuele voorlichting op school en het uitdelen van condooms tijdens carnaval blijven instrumenten van de duivel, maar intussen is er geen controle over illegale – en dus onveilige – prostitutie in Rancho en de Chinese bars.

De angst voor schande is groot en het stikt van de taboes. Over stress, psychische problemen, alcohol- en gokverslaving wordt absoluut niet gesproken, maar wanneer iemand zich opknoopt in de eigen achtertuin is het groot nieuws. Vaak worden zelfs de achterliggende redenen bekend, maar erover praten, er echt over praten en uitzoeken waar er structurele oplossingen gezocht kunnen worden (ik noem maar de herinvoering van schuldhulp, de invoering van schuldsanering voor probleemgevallen en de effectieve uitvoering van de beperking op casinobezoek voor lokalen), daar beginnen we niet aan. Men heeft terecht de mond vol van hogere straffen voor seksueel misbruik en men is mondiger geworden over huiselijk geweld en verwaarlozing, maar nog nergens wordt een volgende stap genomen. Genoeg mensen, stichtingen en andere instanties die naar ik vermoed staan te popelen om te helpen, maar voor velen binnen de bevolking is het feit dat iets er is reden genoeg om te denken dat de zaak is opgelost. Maar ondertussen wordt wel fel over en weer geschreeuwd over wie de macht moet hebben. Want ook daarin is Aruba lekker ouderwets. Hier geloven we nog in oude bloedvetes. Dat het strijdtoneel is verhuisd naar een virtuele omgeving maakt het niet minder middeleeuws.

(Aangepaste versie. Oorspronkelijk gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 16-10-2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

6 Comments

  1. Nic

    Mooi gezegd…Hetzelfde geldt voor de NIEUWE hotel..niemand is ermee eens maar niemand zegt iets hierover….het is heel frusterend dat alleen een handvol mensen een mond hebben en kritisch naar dingen kijken en de rest van de populatie conflict vermijden en blijven met een mond vol tanden…

    Reply
  2. Tirso

    Helaas, angst houd vele mensen in bedwang. De comfort zone is nog net iets te comfortabel. Ik denk dat het nog een generatie of twee zal duren voordat er dingen zullen veranderen.

    Reply
  3. ali Thiel

    ben het niet totaal oneens met je artikel. Idd moet er een en ander veranderen, maar welke model er moet worden genomen dat is de vraag. Men gaat er vaak van uit, dat Europa de ideale model is. De indiaanse cultuur en normen die was zo hoog, dat daar geen politie aan de spraak hoef te komen, alles werd opgelost. Een norm vele malen hoger en idealer dan men ooit in de westerse beschaving ooit zal worden gehaald.
    Dit is mijn mening, en je hoeft niet akkoord mee te zijn, met de ellende van vele problemen begint op het moment dat met zich gaat bemoeien met een andere cultuur, op het moment dat een ander denkt dat zijn denkzijwe en gewoontes beter zijn dan die van een andere. Elke land is anders, en als we willen samenwerken moeten we beginnen om ook anderen te respecteren en niet continue opdringen met gewoontes of triadities die aangepast dient te worden, als wij partners willen worden. Voorbeeld: Sommige europese landen denken dat als homo huwelijk niet wordt gerespecteerd, dat dat descriminatie is. Maar dit is een nieuwe gedachte die in de twintigste eeuw is onstaan. En dan wordt mensen die anders denken ouderwets genoemd. Wie discrimeert hier nu wie? Ik laat het tot hierbij!

    Reply
  4. Robert guda

    Por saka boriko foi mondi , pero no por saka mondi foi boriko….

    Toch Aruba ta mi pais y mi a bini bek pa aporta na cualkier cambio positivo…

    Reply
  5. Garyl tromp

    Wie zegt dat in Europa de gevangenissen beter zijn dan hier op Aruba. In KIA eten ze beter dan in Nederland bijvoorbeeld. De mensen hier op Aruba zijn ook niet achterlijk, want wij kunnen ook zeggen dat de nederlanders achterlijk zijn als wij willen. En ook grootendeels van de bevolking gaan niet meer naar de kerk. Ik vind dit wat jij schrijft onzin.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.