CMB BD

Echo’s

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Ik heb deze week al mijn politieke contacten en bijna al mijn contacten die iets met politiek te maken hebben van mijn vriendenlijst op Facebook verwijderd. Zaten een paar pijnlijke beslissingen tussen omdat daar ook vrienden (van beide kanten) tussen zaten, maar die zullen het vast wel begrijpen. Het is in ieder geval niet persoonlijk bedoeld. Maar wat een opluchting was dat, moet ik zeggen. Had ik al veel eerder moeten doen. Hier op Aruba is sociale media sinds de afgelopen verkiezingen een ranzige bedoening geworden. Een veels te kleine en veels te luide echokamer vol haat, ijdelheid, ergernis, misinformatie en drama. Heb lang vastgehouden aan het idee dat Facebook een handige nieuwsbron is, maar de kwaliteit van wat op je afkomt valt te vaak hard tegen. Bovendien doet het inbreuk aan de scheiding tussen werk en privé dat er toch moet zijn. En dus kijk ik weer naar domme filmpjes over katten wanneer ik tijd vrij heb, in plaats van wat deze en gene weer van dit en dat vindt. Heerlijk, en ik kan het van harte aanbevelen.

Het ziet ernaar uit dat de raffinaderij toch wordt ontmanteld. Ergens bekruipt mij het gevoel dat dit al heel lang geleden was besloten, ook als je kijkt naar de plannen voor dat vijfsterren all-inclusive hotel achter Baby Beach. Die zullen ook pas hebben getekend als ze zeker ervan waren dat dat gevaarlijke homp oud ijzer spoedig zou verdwijnen. De raffinaderij van Valero, het werd door velen al gezegd, is eigenlijk sinds de sluiting in 1985 niet meer van deze tijd, maar dat weerhoudt politici er niet van om er een soort van heilige koe van te maken. Heropeningen, sluitingen, roepen dat het niet ontmanteld moet worden omdat wie weet alsnog een of andere malloot erin zou willen stappen. Het is net als die gekke buurman die een gare, nog amper rijdende Tercel of Sentra uit 1991 aan de eerste de beste koper wil slijten. Je weet dat er alleen maar files van zullen komen. Dan roept de oppositie dat in St. Croix een raffinaderij is verkocht en heropend. Wat ze vergeten te vermelden is dat die raffinaderij, in tegenstelling tot die in San Nicolas, onder andere benzine produceert. Toch wel belangrijk. Dat bepaalde mensen en bedrijven grof geld zullen verdienen wanneer eenmaal de schaar erin gaat is een feit en daar mag inderdaad nauwkeurig naar worden gekeken. Maar dat het tijdperk van de raffinaderij eindelijk tot een eind komt is iets waar we allemaal toch best naar mogen uitkijken. Want juist uit die oude ruïnes kan iets daadwerkelijk nieuws en innovatiefs worden opgebouwd.

Dat het nog altijd niet bepaald lekker botert tussen de regering van Aruba en Nederland kan je goed opmaken uit de manier waarop uitvoering wordt gegeven – of in bepaalde gevallen niet – aan de wensen van de Rijksministerraad en de aanbevelingen van het Cft. Minister Plasterk gaf in zijn begeleidende brief die met het eindrapport aan de Tweede Kamer werd geboden de stappen aan die erna zouden volgen. Nou zijn politieke afspraken in Nederland (en zeker onder Ronald Plasterk) hartstikke vloeibaar, maar de minister van Koninkrijksrelaties kan net zo goed erop blijven aandringen dat er een aanpassing van de begroting van 2014 komt met een raming voor komende jaren en niet alleen een suppletoire begroting en een synchronisatie daarmee van de begroting van 2015, zoals minister Bermudez in de lokale media heeft aangekondigd. Ook kan hij, net als begin dit jaar, erop blijven staan dat de aanbevelingen van het IMF alsnog worden opgevolgd. Gaan we niet doen, zei Bermudez, net als zijn voorganger Yrausquin. En geef ze eens ongelijk want we kunnen echt niet binnen een jaar naar een begrotingsevenwicht. Je gaat iemand met een gewicht van 150 kilo ook niet vragen om overmorgen een triathlon te gaan doen, toch?

Het probleem is echter – zo lijkt het nu althans – dat de partijen weer langs elkaar aan het praten en doen zijn. Nederland geeft aan dat bepaalde stappen genomen moeten worden en probeert dat ook vast te leggen door specifiek aan te geven wat de volgorde is (de neerbuigend droge schoolmeester in Plasterk komt daarin goed naar voren) en dat de gouverneur pas tekent wanneer de Raad van Advies en (belangrijker nog) het Cft akkoord zijn met waar de regering mee komt. Aan de andere kant houdt Bermudez vast aan de stelling dat er geen rekening wordt gehouden met de realiteit op het eiland, maar komt hij om een of andere reden ook niet met een aanpassing van het document waar het om gaat, maar slaat hij deze in feite over door een suppletoire begroting aan te bieden. Misschien volstaat dat ook, maar wie weet zitten we weer op ramkoers. Want zoals het nu gaat ziet het er een beetje naar uit dat wanneer de gouverneur zijn besluit zal moeten nemen over Artikel 21, zo goed als precies dezelfde issues weer op tafel zullen liggen. En daarmee zou het zomaar kunnen dat Rutte en Plasterk Mike Eman definitief voor het blok zetten. Dan vraag ik me af wat de volgende stap zou moeten zijn na een hongerstaking. Jezelf net als een Tibetaanse monnik in brand steken lijkt mij sowieso geen geschikte, laat staan gewenste optie. De handdoek in de ring gooien en nieuwe verkiezingen laten afkondigen? En dan? Alsnog een permanent Cft, zoals de wens van Rutte kennelijk altijd al is geweest? Zou zomaar kunnen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 09-10-2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.