Botte messen

Top Ads
Top Ads

Kennelijk moet het zo zijn. Ergens halverwege een regeerperiode gaat de oppositie de straat op en worden zieltjes met verbaal en fysiek geweld op de tegenstander gewonnen. Dat was zo tijdens de indexeringscrisis en diezelfde zetten worden nu herhaald, als het vereffenen van een oude rekening. Toen gingen barricades omhoog en nu weer. Tijdens een vorig protest stond ik toevallig naast de premier. Er waren al een paar manifestaties geweest, ik keek hem aan en zei iets in de trant van “Daar staan we weer, hè?” Zijn antwoord was veelzeggend. “Vorige keer stonden wij aan de andere kant.” Toen was het nog een beetje anders. De begrotingscrisis, de hongerstaking en Cft waren niet aan de orde. Achteraf zou je kunnen bedenken dat Mike de golf die op hem afkwam wellicht zag aanzwellen. Anderen op het Bestuurskantoor hadden in ieder geval wel een wat angstiger blik in hun ogen. Maar wat mij bij is gebleven van dat moment is hoe relativerend en sportief de premier was, in die paar seconden voordat alweer een manifest in zijn handen werd gedrukt en hij minutenlang het geschreeuw van Bobby de Kort op een paar centimeter van zijn gezicht moest verduren. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. The circle of life. Wij bestormden ooit het paleis en nu is het jullie beurt. Zo wordt het spel zo rond de rust gespeeld. Het zijn uiteindelijk de laatste minuten (of in dit geval de laatste week voor verkiezingen) dat de wedstrijd wordt beslist.

Hoe anders was de sfeer afgelopen vrijdag. Grupo di 7, met duidelijke logistiek en steun van MEP, hoefde eigenlijk alleen maar op te dagen met hun mensen. Een manifest was niet nodig, laat staan een helder geformuleerde reden om mensen op te trommelen. Ja, doe maar stroomtarieven. Ik stond erbij toen leden van Grupo di 7, René Bernabela en politiecommissaris Trudy Hassell aan het overleggen waren over wat er precies zou moeten gebeuren. Want zelfs daar hadden de protestleiders niet over nagedacht. Stel je voor, je hebt zo’n 500 mensen op de been en je hebt geen idee van wat je gaat doen wanneer je eenmaal met z’n allen voor de deur van het Bestuurskantoor staat. Ik zou er zelf een paniekaanval van krijgen, maar zij bleven er rustig onder. Het enige wat deze mannen wilden, was dat de premier naar beneden kwam zodat iedereen hem lekker de huid kon volschelden. Hassell – en laat mij even de tijd nemen om haar vanaf hier een dikke pluim te geven voor haar oplossingsgerichte instelling en koelbloedigheid – stelde voor om een delegatie naar binnen te sturen eenmaal wanneer ze aan zouden komen, maar nee. Grupo di 7 en René Bernabela wilden Mike Eman vernederen. Dat hij er niet zou zijn en dat een ander hen misschien te woord zou staan volstond al helemaal niet. Ze wilden Mike. Ze hadden een doodskist (nou, het was een ijsjug vermomd als doodskist) al voor hem meegenomen. De rest van het verhaal ken je al. Uiteindelijk kregen ze hun zin, al was het maar omdat Mike Eman het hen zelf met open armen gaf. De premier en zijn mensen gingen eerst als dollen naar buiten en daarna nog een keer maar dan rustig, gelaten. Alsof je je niet één maar twee keer laat slachten met een bot mes. Door een achterlijke slager.

Er is een omslagpunt nu. Ik heb tijdens de manifestatie mensen gezien die ik voorheen niet zag. Rocky Kelly is zelfs een bonafide anti-held geworden, waar mensen met waardering over spreken. Er is momentum. Maar wat is er nog meer? Achter de domme gekte en het geweld schuilt een groter plan om dit omslagpunt nu te bereiken voor de grootste oppositiepartij, op weg naar 2017. Het is net zo primitief als het principe dat feesten en alcohol stemmen winnen tijdens de campagne. Het idee is dat wie de kiem van woede en ongemak in handen heeft, net zo’n resultaat kan bereiken. Het gaat verder niet om ideeën of effectiviteit. Kijk maar naar hoe MEP in de Staten nog altijd oppositie voert. Ze ageren alleen maar, kiezen hun gevechten niet eens zorgvuldig uit – het vlaggendebat ging helemaal nergens over – en gaan puur en alleen voor het vergroten van het gevoel van ongemak en boosheid dat al onder de stemmers leeft dankzij het economische wanbeleid van de regering. Maar daadwerkelijk iets toevoegen? Vergeet het maar. Er is eerder sprake van een vacuüm aan goede, nieuwe ideeën. Het gaat om boze zieltjes winnen, meer niet. Er is geen inspiratie, geen vonk. Niet eens een passend antwoord voor de grote vraagstukken die nu op tafel liggen.

Politici hier op Aruba zijn er kennelijk van overtuigd dat jij en ik vallen voor lege, grote gebaren. Geef ze nou eens ongelijk. Tot nu toe heeft het prima gewerkt. Laten we met elkaar afspreken dat we deze keer specifiek naar inhoud zullen vragen.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 25-09-2014)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

2 Comments

  1. Zahira Z. Zaandam

    Ik heb te doen met de spijkers. Die worden telkens KEIHARD op de kop geslagen. Weer zo’n stuk waar je van wil juichen.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.