Sunrise

Top Ads
Top Ads

Ik heb altijd wel iets gehad met San Nicolas. Mijn moeder komt er vandaan, mijn opa en twee ooms hebben in de Lago gewerkt. Als kind ging ik er graag naartoe al was het maar om langs die oude huizen te rijden op weg naar de bowlingbaan van de Essoclub. Carnaval is daar nog altijd beter dan in Oranjestad. Calypso & Roadmarch, Jouvert Morning en de grote parade zijn voor mij de hoogtepunten van het seizoen. De beste barbecue (Fingerlicking Ranch dat nog maar sporadisch open is) en het beste Colombiaanse eten (Pueblito Paisa) is daar te krijgen. En dan heb je de Saco di Felipe, de broodjes en de full house bij Gallo Rojo en die ene oude gast die een soort van powerdrank maakt van zeewier. Allemaal in San Nicolas.

Mensen noemen San Nicolas het laatste stukje op Aruba waar de tijd stil is blijven staan. Ergens is dat ook waar. Ik kan me voorstellen dat mensen die daar zijn grootgebracht er een wrange bijsmaak van krijgen. San Nicolas is altijd verwaarloosd. Natuurlijk blijft de tijd er stilstaan, op tergende, slopende wijze. Je kan het op allerlei manieren proberen te verklaren. De raffinaderij staat ontwikkeling in de weg, het oude sluimerende racisme tegen de bovenwindse migranten door al die jaren heen, mensen vinden het – op een eiland waar alles op een afstand van niet langer dan een halfuur rijden is – ver weg, iedereen wil nog steeds zakendoen in het overvolle Noord. Misschien is het nog altijd een plek waar de lokale zakenelite in haar hoofd geen grip op kan krijgen. Het heeft er allemaal voor gezorgd dat San Nicolas maar niet economisch wilde opbloeien. Voor wie nog van ‘die goede oude tijd’ houdt waarin het eiland nog niet was volgebouwd zal het een – weliswaar wat verpauperde – oase zijn, maar van lokalen kan ik me voorstellen dat zij het graag anders hadden gezien. Dat in het afgelopen kwart eeuw de raffinaderij herhaaldelijk dicht ging, maakte het keer op keer alleen maar erger.

In de afgelopen jaren is er echter een opleving geweest, maar die bleek slechts cosmetisch. Ik kan me herinneren dat er in de aanloop naar de verkiezingen van 2009 behoorlijk wat aandacht ging naar San Nicolas. Inwoners waren politiek actief geworden en wilden oplossingen zien voor hun district. De mensen van San Nicolas Awareness Project (SNAP) organiseerden debatten die specifiek gingen over wat de verschillende partijen van plan waren met ‘p’ariba di brug’. Er werden provocerende posters opgehangen die mensen opriepen om voor kandidaten uit de buurt te stemmen en om ook te winkelen in San Nicolas om de economie draaiende te houden. AVP won en San Nicolas stond prominent in de stadsvernieuwingsplannen. Er was een brainstormsessie met inwoners en Amerikaanse planologiestudenten (de professor, zo bleek later, had grote bezwaren tegen de aanleg van een trambaan in Oranjestad. Maar dat terzijde…), maar wat daaruit kwam was toch vooral het gevoel dat er een handvol haast onoverkomelijke problemen zijn. Onder andere: wat te doen met die raffinaderij? Hoe kan dat hele gebied leefbaar en aantrekkelijk zijn met zo’n grote, vervuilende – om maar niet te noemen door ouderdom gevaarlijke – complex direct ernaast? Maar hoe raak je ervan af als je plaatselijke economie van winkels en bars juist daar haar klandizie vandaan haalt? En over die bars gesproken, hoe reguleer je de prostitutie daar op een manier dat winkelend publiek daar overdag niets van merkt?

Voor de verkiezingen van vorig jaar was SNAP nergens meer te vinden. Een aantal van hen zou hebben besloten om maar de regeringspartij en met name Mike De Meza te volgen dit keer. Met veel tamtam werd nog voor de verkiezingen een economische zone aangekondigd. Vestig in San Nicolas en krijg belastingvoordeel. Daar kwam echter helemaal niks van terecht. Ook de plannen voor een hotel bij Seroe Colorado die dan automagisch (net als de tram in Playa) voor een positieve economische spinoff zou zorgen in de buurt, bleven steken, al blijkt nu volgens minister Oduber dat er alsnog beweging in de zaak is. Ondertussen is de watertoren gerenoveerd, is er een Carnival Village aangelegd, worden er klinkers aangelegd in de Pastor Hendrikstraat en is Joe Laveist Sportpark helemaal vernieuwd. Ook zijn er plannen voor een carnavalsmuseum, maar als je de accountants vraagt die het haalbaarheidsplan hebben gemaakt of het allemaal wel effect gaat hebben, dan zeggen ze dat het weer afhangt van externe factoren. Je zou zeggen dat deze regering in ieder geval haar best heeft gedaan om het er mooi uit te laten zien. Alleen de inhoud mist nog. Minister Oduber wil samen met lokale zakenlieden alsnog proberen om iets te doen. Naar wat ik van een zakelijke deelnemer heb begrepen is het risico te groot. Oduber zelf zegt dat het nu inderdaad onbegonnen werk is om in je eentje een bedrijf te starten (de meeste winkels in de mainstreet staan inmiddels leeg). Dan maar in een keer met z’n allen. Maar hoe dan? En wanneer? Sunrise City San Nicolas blijft een van de meest spannende uitdagingen van deze regering, maar als je kijkt naar wat er van de binnenstad van Oranjestad is gebeurd door slechte planning en uitvoering, houd ik mijn hart vast.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 14-08-2014)

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.