CMB BD

Kroniek van een politieke dood

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Op gegeven moment weet je wel hoe een politieke toespraak in elkaar zit. Er wordt constant per onderwerp opgebouwd naar een climax. Je trekt je publiek telkens mee met iets persoonlijks, een ontboezeming, een openbaring van wat achter de schermen is gebeurd en je maakt het af met een kraker van een statement. Op Aruba is er volgens mij niemand die daar beter in geoefend is dan Mike Eman. Hij heeft zich zelfs die oprechte ‘denk nou eens goed na’ fluistertoon die Obama de laatste jaren hanteert, eigen gemaakt. Of het nou op een drukke partijbijeenkomst is voor de verkiezingen, een begrotingsdebat of afgelopen dinsdag bij het partijhuis voor 400 man, Mike weet hoe hij ze inpakt. Hij is een volleerd en volkomen geslepen politicus en in de afgelopen vijf jaar heb ik hem – voor zover dat kan – leren kennen als een trotse en koppige, maar ook bedachtzame en gevoelige man die meerdere keren heeft aangetoond dat hij – ook binnen dit hete politieke klimaat waarin hij zelf ook als geen ander kan schmieren – toch kan relativeren. Hij speelt altijd om te winnen en zoekt als het moet ook de grenzen op om zijn doel te bereiken, maar hij weet ook precies wanneer hij op de rem moet trappen om niet als nietsontziend of irrationeel over te komen. Ergens in de afgelopen weken liep dat echter faliekant mis.

In de aanloop naar het moment dat hij zijn hand definitief overspeelde met zijn hongerstaking, moest de druk al ondraaglijk zijn geworden. De patstelling met de gouverneur en Nederland wilde maar niet veranderen. Er viel niets af te dwingen, zelfs geen meevaller. Zijn allianties in de media, zijn meerderheid in de Staten en de slappe oppositie konden geen verschil hier voor hem maken. Alle goede wil tussen hem en Nederland bleek een zandkasteel bij hoge vloed. Ze probeerden al jaren een Cft op te dringen en het ging ze nog lukken ook. Zijn knuffels, warme woorden en samenwerking met de Nederlandse zakenwereld kon hen niet van hun doel laten wijken. Van Zwol had de boodschap al duidelijk gebracht tijdens zijn bezoek. En Rutte? Rutte is geen bourgondische Brabander of Limburgse domineeszoon die zich rood en verdwaasd van de zonnebrand en rum laaft aan de tropische geneugten en roept: “Jullie zijn leuk bezig! Ga zo door!” Rutte heeft andere dingen aan zijn hoofd. Toen hij hier op bezoek was, sliep hij in de bus tijdens de rondleiding. En Plasterk? Die vindt ons wel amusant, maar heeft vooral zijn eigen perikelen. Den Haag is een slangenkuil, naar Aruba ga je voor een hartig woordje over de staatsschuld en een weekendje uitwaaien. Een leugentje om de boel vooruit te duwen, daar zijn ze op Aruba te dom voor om over te vallen.

Mike kon geen kant op. Juancho was naar Den Haag gegaan om de boel weer glad te strijken maar de Arubaanse minister van Financiën kreeg niemand van belang te spreken. Nog een teken aan de wand. Het was buigen of barsten en de bevolking daarbuiten was ambivalent geworden ondanks dat zijn PR-machine overuren draaide. Dan maar liegen dat de gouverneur bij zinnen kwam en de noodwet voor financiering voorstelde. Dan maar de schuld op hem schuiven en roepen dat hij misschien toch tekent. Mike moest al vanaf dag één hebben geweten dat Freddy niet zou tekenen. Dat station was allang gepasseerd. Ik vermoed dat hij er zelf niet trots op kan zijn geweest dat hij de zwarte piet naar hem toespeelde en dit tot het bittere eind moest gaan volhouden. Rutte belde hem diep in de nacht en hij sliep al zo slecht. Er werden nieuwe afspraken gemaakt. En toch ging het weer mis. Ik kan me voorstellen dat Mike in wat nu zijn darkest hour was geworden, zocht naar inspiratie. Misschien pakte hij zijn dvd van ‘Gandhi’ uit de kast. Als dat waar is dan had hij de pech daar net de verkeerde boodschap uit mee te hebben gekregen. Maar hij sliep al zo slecht. De rest was, zoals dat heet, geschiedenis.

Afgelopen dinsdag was Mike’s eerste echte toespraak na zijn hongerstaking. Qua vorm en opbouw was het niet anders. Hij stond op een tafel, pakte de microfoon, keek zijn mensen aan en bouwde zijn toespraak op de vertrouwde manier op. En toch was hij zo ver van huis. Nu was de gouverneur door Nederland bedreigd. Hij had hem vorige week beloofd dat hij maandag zou tekenen. Sinds wanneer mag je openbaar maken wat de gouverneur jou vertelt? Tenzij je, net las de vorige keer, liegt. Dan ben je slechts laakbaar, maar niet strafbaar. Er viel niks meer te winnen vorige week donderdag, een veel grotere tragedie had de ‘newscycle’ gekaapt.

En laat die ramp nu ook die van Mike Eman zijn geworden. Op de vooravond van de nationale rouwdag, een moment waarop je juist als Koninkrijk samenkomt, riep hij dat hij Bosman had toegebeten dat Nederlandse bewindvoerders Rusland niet hadden veroordeeld. Rutte werd slapheid verweten maar drukte op zijn manier door. Timmermans op zijn beurt was heroïsch in zijn toespraak in de Veiligheidsraad. Misschien had Mike dat gemist, hij sliep al zo slecht. Maar nu, met al zijn krediet in het Koninkrijk verspeeld en de gouverneur in Nederland om de kastanjes uit het vuur te plukken, lijkt Mike Eman’s politieke lot bezegeld en is zijn tragiek, en met hem die van ons land, compleet.

(Gepubliceerd op 24-07-2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.