Oorverdovend

Top Ads
Top Ads

(Gepubliceerd op 17 juli, enkele uren voordat premier Mike Eman zijn hongerstaking na zes dagen beëindigde…)

Er is dus sprake van een quick scan. Binnen enkele dagen moet deze klaar zijn, aldus Rutte en Plasterk. Al sinds dinsdag is het secretariaat van het Cft bezig met haar onderzoek. Daar waar nodig laten zij zich ondersteunen door Arubaanse instanties en organen, heb ik begrepen. Wellicht dat de uitgelekte brief aan ambtenaren met daarin de opdracht om niet mee te werken inmiddels is geschrapt, want hoe sneller dit voorbij is, hoe beter, ook voor de premier. Want wellicht ondertekent gouverneur Refunjol de begroting dan alsnog en kan de hongerstaking en het bizarre circus eromheen eindelijk worden stopgezet. De regering komt met voorstellen, stormt met ministers en de secretaris het kabinet binnen om dan weer met verbeten blikken terug naar de tent van de premier te lopen, maar Nederland lijkt niet te willen wijken. De voorstellen komen niet aan. De quick scan is al gaande. Nog een paar dagen te gaan en we worden weer losgelaten.
Het is duidelijk dat Rutte een koude hufter is. Hij gaf niet thuis toen een mogelijke oplossing op tafel lag afgelopen week, verklapt Eman in de NRC. Bovendien had hij zich nog voor het karretje laten spannen om stemmen in de regio te ronselen voor een Nederlandse zetel in de Veiligheidsraad van de VN (Laat het even bezinken, het kleine Nederland wil in de Veiligheidsraad. Derde op het WK is al een stunt, jongens. Blijf nuchter). Nu heeft dat een nare bijsmaak. Ronald Plasterk, die ooit zo sympathiek en bedachtzaam overkwam, blijkt nu tot twee keer toe een leugenaar. Met een beetje pech voor hem komt dat ook ter sprake in de Tweede Kamer en vliegt hij er alsnog uit. Wat voor gelijk Nederland ook zou hebben gehad werd door hem verspeeld. Als Nederland neo-kolonialisme verweten moet worden, dan ligt dat niet eens aan het willen hanteren van een Cft, dat niet meer is dan een instrument, maar aan de houdingen en leugens van deze twee regenten. Aan de andere kant, ik zeg het nogmaals, vergeet niet hoe wij met z’n allen hier zijn gekomen. Er zijn geen winnaars hier. Niemand heeft het gelijk meer aan zijn kant.
Rondlopen in en om Fort Zoutman is een bizarre gewaarwording. Je hebt de tent met daarin de hongerstakers en daarbuiten de tientallen die-hards. Af en toe komt de premier naar buiten. Ik heb gezien hoe mensen in de rij met hun kinderen hebben gestaan om hem een knuffel en een bemoedigend woord te geven. Naarmate de dagen vorderden werd het vreemder. De meute leek te zijn gewend aan de situatie en opeens was de sfeer minder ernstig. Heel raar om gezelligheid te ontwaren waar nog geen 20 meter verderop een man, de premier van dit eiland, langzaam in een tent ligt te sterven.

Dan zijn er nog de geruchten dat hij aan flesjes Ensure zou lurken. Eerlijk, hij ziet er goed uit voor iemand die alleen maar water, Gatorade en vitamin water drinkt, maar ik heb hiervoor nooit eerder een hongerstaker gezien en jij waarschijnlijk ook niet. Van wat ik heb gelezen kan je zoiets in ieder geval heel lang volhouden. De premier is bovendien fitter dan de meesten van ons – hij wandelt elke ochtend op Linear Park – en hij eet naar wat ik heb begrepen gezond vegetarisch. Maar als het echt zo zou zijn dat hij smokkelt, dan zou ik het niet eens zo erg vinden. Het was om te beginnen al een onbesuisde actie, een premier en een Arubaan onwaardig. Een fout die hij zelf ooit wellicht na heel wat jaren zal toegeven. Als het toch over een sentimentele, patriottistische boeg moet: Wij Arubanen zijn mensen die een grote mond opzetten en desnoods gaan knokken als de diplomatie is uitgespeeld. We gaan niet liggen en om aandacht vragen, niet van Richard Branson, Balkenende of wie dan ook.

Het grote misbaar dat de regering maakt, lijkt daarom lokaal niet echt aan te komen. De meningen op het eiland zijn enorm verdeeld en de enorme mensenmassa’s die te zien waren tijdens de verkiezingen zijn weggebleven. Misschien ligt het aan de verwarring over de band met Nederland die nu opeens flink verzuurd blijkt te zijn. Misschien is dit de backfire op vijf jaar lang schmieren op de foto, doodgooien met persberichten, agressieve guerilla-campagnemarketing, geleende quotes, gelikte Facebook-flyers en eenzijdige, altijd positieve berichtgeving via de grote nieuwskanalen. Wie weet is men eindelijk klaar met de sentimentele ‘imagebuilding’ van Mike Eman en zijn partij en was deze ultieme wanhoopsdaad de laatste druppel. De stilte is in ieder geval oorverdovend. Het leven gaat keihard door op Aruba. Mike Eman’s pijn en de vrees van de mensen om hem heen is ongetwijfeld dubbel, maar wellicht dat zij nu eindelijk een helder beeld kunnen krijgen van wat voor effect hun handelingen bij de man op straat hebben.

En de gouverneur? Die hoeft alleen maar te praten met de broer van de premier om te laten zien wie hij altijd is geweest. Verder blijft hij stil, kijkt hij rustig voor zich uit en doet hij wat op het schild boven de deur van zijn kabinet hangt: “Je Maintiendrai”. Nou ja, volgende keer stuurt hij misschien die begroting alsnog meteen naar Nederland om te laten vernietigen. Want wat hier nu allemaal gebeurt, mag echt nooit meer plaatsvinden.

Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.