CMB BD

Rumshopfilosofen

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Iedereen heeft ze, guilty pleasures. De een kijkt stiekem elke dag naar novelas, ik luister elke middag naar de boze mannetjes van de radio. Heerlijk achterover zitten en de verbale diarree van vooral oude mannen die elkaar intens haten aanhoren, het heeft een therapeutische werking op me. Natuurlijk gaat het allang niet meer om de politiek, de regering of wat allemaal niet de waan van de dag is geworden. Nee, voor het handjevol mannen die steevast bellen met Pueblo na Palabra, Boca na Palabra en Pueblo ta Papia (de zenders zelf hoef je natuurlijk niet te betrappen op enige vorm van originaliteit voor wat de naam betreft) gaat het inmiddels puur om de ego’s van bellers als Rocky Kelly, Alberto Vrolijk, Michael Williams, Fa Orman, Dijkhof, Dakin, Bobby de Kort en ene Vol is Vol en de doorlopende vendetta’s tussen hen. Bij Top FM en Canal 90 bellen respectievelijk de aanhangers van MEP en AVP om hun gal te spuien over de andere kant. Maar bij Hit 94 worden mensen van de tegenpartij niet weggedrukt en dus is daar veruit het meeste amusement. Ik ken genoeg mensen die het mijden als de pest, maar ik geniet van de complottheorieën, scheldkanonnades, onheilstijdingen, verdraaide geschiedenislessen, als patriottisme vermomd narcisme, glasharde xenofobie, homofobie en ander abjecte domheid die elke middag tentoon wordt gespreid. Constant is er een groot geheim dat wordt onthuld, een waarschuwing voor een niet nader te noemen groot evenement, een oproep om de straat op te gaan omdat het land naar galemiezen gaat of een oproep om voor de regering te bidden zodat ze verder kunnen gaan met hun ‘bon trabou’. Maar meer dan alles is het een over en weer tussen deze rumshopfilosofen en nutteloze eunuchen op en naast het Bestuurskantoor.

Ja, de groep van zeven kwam eruit voort en met steun van de oppositie kwam een protestactie maar de revolutie bleef uit. Rocky Kelly werd na het in brand steken van twee olievaten de ster van de oppositie. Men heeft het natuurlijk niet meer over Urirama maar over hem en het aan hem opgelegde verbod om de Staten binnen te komen vanwege die actie. Zelf had ik hem niet daarvoor maar om zijn gebrek aan persoonlijke hygiëne de toegang ontzegd, maar ja wie ben ik. En ja, ik weet ook wel van eerste hand dat de mannetjes op het Bestuurskantoor de dagtaak hebben om elke middag te bellen en de Facebook-accounts van burgers na te lezen. Dat vind ik ook behoorlijk eng. En ja, ik vind net als ieder weldenkende Arubaan ook dat wanneer al deze lamstralen bij gebrek aan beter een fiks deel van het maatschappelijke debat voeren, het wel heel veel zegt over hoe wij er als land voor staan. Maar wat te doen? Mensen die inhoudelijk wel wat te melden zouden hebben, houden vaak liever hun mond. En geef ze nou ongelijk. Want wat zei Mark Twain ook alweer? ‘Never argue with stupid people, they will drag you down to their level and then beat you with experience.’ Misschien moet ik toch maar de radio uitzetten. Het blijft grappig, maar vooral ook een kwestie van lachen om maar niet te huilen.

(Gepubliceerd op 15 mei, 2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.