CMB BD

Ruman Grandi

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Al sinds de vorige regeerperiode laten ze om de zoveel tijd een ballonnetje op. Of er geen regels kunnen worden opgelegd aan de media. Een tijdje terug kondigde AVP-Statenlid Donny Rasmijn aan dat er een wet naar de Staten zal worden gebracht die het gedrag van burgers op sociaal netwerk Facebook zal moeten inperken. Wie iets beledigends of onwaars schrijft over een ander – lees: een ambtsdrager – op zijn of haar wall kan worden opgepakt. Vorig jaar ging die vlieger niet op toen minister Otmar Oduber een kort geding aanspande tegen onder meer René van Nie en Jan de Ruyter. De rechter oordeelde dat iemand aanklagen voor wat hij of zij op Facebook of zelfs in een blog plaatst wel erg ver gaat. Het gaat hier immers niet om massamedia, maar om plekken online die mensen toch zelf moeten opzoeken. Punt is echter wel dat het op Facebook sindsdien veel makkelijker is geworden om content op je tijdlijn te krijgen waar je niet om hebt gevraagd, simpelweg omdat een vriend of vriendin het van een ‘like’ heeft voorzien.

De regering wil blijkbaar mensen twee keer doen nadenken voor ze een ongezouten mening op hun wall plaatsen. En wie weet kunnen die regels ook worden toegepast op wat mensen als ingezonden brief naar de krant sturen of roepen op de radio. Dat is het erge eraan, zo’n wet vraagt erom op allerlei manieren te worden geïnterpreteerd, welke regering ook aan de macht is. En er is al wetgeving tegen smaad en zelfs tegen belediging van ambtsdragers. Daarvoor heeft het OM onlangs twee burgers laten oppakken die de premier en de minister van Financiën op Facebook hebben staan beledigen en bedreigen? En waarom noem je de wet geen Social Mediawet, maar een Mediawet? Wat ben je van plan dan?

Ik heb twee weken geleden nog mijn mening gegeven over de rumshopfilosofen die elke dag bellen, maar ik sta keihard voor het recht van Rocky Kelly en Alberto Vrolijk om hun onzin elke dag uit te kramen, net als voor het recht van een ieder om te schrijven wat ze willen op Facebook. Het is hun account en het recht van ons allemaal. Ook dat van jou en mij, want stel dat ik in deze column eens iets zou schrijven dat iemand inhoudelijk niet bevalt? Of wonen we soms in Noord-Korea?

In 2009, toen PAR-leider Emily De Jongh-Elhage ervoor had gepleit (zelf was het haar niet gelukt om het op Curaçao voor elkaar te krijgen), stuitte het idee van een mediawet al op weerstand. Bij De Jongh-Elhage ging het deels nog over de bescherming van privacy. Daar valt nog wel in te komen als je vergeet dat er zoiets bestaat als privacywetgeving, waar pers en media zich dan ook kunnen houden, zonder dat er verder andere regelgeving aan hen wordt opgelegd. Interessant daaraan is het element portretrecht, dat aangeeft dat je als krant of web-site niet zomaar een foto van iemand kan maken en publiceren. Dus geen voor de familie herkenbare lijken, of mensen in benarde posities zoals een autowrak, een vechtpartij waar ze misschien zelf niets mee te maken hebben, een politiecontrole waarbij een lezer zou denken, ‘die heeft vast drugs in zijn auto want de politie praat met hem’.

Zelf ben ik als journalist voor privacywetgeving want het dwingt het niveau van ons vakgebied op het eiland naar een hoger plan. Bij Amigoe heb ik geleerd dat een dergelijke foto niet nodig is om nieuws te brengen of zelfs om kranten te verkopen. En nu we het toch over mij hebben, zelf zou ik ook graag zien dat de branche beschermd zou worden, zodat niet elke postbode of werkloze scholier met een camera en een door de baas illegaal aangeschafte politieradio achter ongelukken aanrijdt en vaak zelfs eerder arriveert dan de ambulance. En dan nog boos wordt wanneer slachtoffers agressief worden. Maar inmiddels weet ik ook wel dat hier, in deze kleine gemeenschap, een extra sterke hang is naar naming and shaming van mensen. Want juist wanneer bijna iedereen elkaar kent heeft dat kennelijk waarde. Daarom ook hebben de grootste media op het eiland juist belang bij gebrek aan privacy bij burgers. Er is hier altijd wel iemand die naar je kijkt of zelfs leest wat je op Facebook schrijft. PR-bedrijf Tera Group, die aandelen heeft in de grootste nieuwssite, 24 Ora, en publiciteit doet voor onder meer ministers en zelfs de politie, gaat zelfs zo ver dat ze actief sociale media van al dan niet bekende burgers bijhouden. “We’re watching YOU!”, stond stellig onder de selfie van een werknemer van het bedrijf. Ik kreeg er koude rillingen van. Tijd om dat account toch maar eens op te heffen.

(Gepubliceerd op30 mei, 2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.