CMB BD

Cheech & Chong

Top Ads
Top Ads
Top Ads

Om een of andere reden loopt het altijd op hetzelfde uit. Je wordt activist of zelfs politicus en voor je het weet ben je veranderd in precies dat type persoon dat je hebt willen bestrijden. Afgelopen dinsdag ging ik naar de Universiteit van Aruba voor de lezing van Neill Franklin van Law Enforcement Against Prohibition (LEAP). De mensen van RED waren er natuurlijk, nog altijd er niet van bewust dat juist het onderwerp van legalisatie van wiet hen de nek had omgedraaid tijdens de afgelopen verkiezingen.

Franklin’s betoog sneed op allerlei punten wel degelijk hout, trouwens. Drugs zullen er immers altijd zijn (dat is eigenlijk ook de reden waarom het vanuit electoraal opzicht weinig zin heeft om campagne te voeren voor legalisatie. Wietgebruikers komen toch wel aan hun rokerij, of het nou legaal is of niet. Je mobiliseert er dus eigenlijk geen hond mee). Door te reguleren in plaats van verbieden haal je drugs uit het criminele circuit en geef je het in handen van de overheid, dus het volk. Dat betekent minder geweld op straat, meer educatie, minder overdoses in geval van harddrugs en je kan er lekker accijns op gooien om de staatskas mee te spekken en scholen en sportfaciliteiten mee te bouwen. De vraag is natuurlijk of het wel zo verstandig is voor een klein eiland met een reputatie van smokkel en tal van drugsproducerende landen in de buurt om voorop te lopen in deze beweging. Want hoe voorkom je dat diezelfde criminele elementen en diezelfde ‘lokale economische machten die met drugsgeld invloed uitoefenen op de regering’ niet gewoon verdergaan met waarmee ze bezig waren, maar nu ‘over the counter’? Het lijkt mij overigens een giller als naast de gebruikelijke sigaretten en whisky opeens ook zaadjes en marihuana van laboratoriumkwaliteit naar Colombia worden gesmokkeld en wat dacht je van een 100 procent controle op de luchthavens van Curaçao en Bonaire voor vluchten vanuit Aruba? Wie nu klachten heeft over vertragingen mag zijn borst natmaken. Pre-clearance naar de VS en de EU? Vergeet het maar. Met andere woorden, op allerlei manieren sluit je je met legalisatie af van de rest van de wereld. Ja, je trekt weliswaar toerisme aan, maar wat heeft onze economie aan toeristen die eigenlijk alleen maar pizza, brownies en hamburgers willen eten op de raarste tijdstippen? Staten als Washington en Colorado hebben een lang traject achter de rug en zijn groot en divers genoeg om legalisatie te dragen. Aruba is klein en kwetsbaar. Wij kunnen amper een nieuwe economische tak opbouwen en zijn als land juist verplicht om onze sterke ijkpunten van zon, zee, strand, cultuur en veiligheid zoveel mogelijk te versterken en controverses te vermijden. Ik zie bij legalisering al de superverzorgde, nette dames van ATA al een meeting houden over hoe Aruba neer te zetten als ‘legal marihuana paradise’. One (Really) Happy Island. Natuurlijk krijg je als toerist al wiet aangeboden op het strand. Is het jou trouwens ook al opgevallen dat nooit – en dan bedoel ik ook echt nooit – een bericht in de krant verschijnt over een toerist die is opgepakt voor bezit van marihuana? Wie weet zijn we nu al bezig met gedogen. Waarom moeilijk doen?

En toch is de discussie voor of tegen legalisatie zich de moeite waard. Denk aan Alisha Thijsen, die afgelopen zaterdag onder mysterieuze omstandigheden overleed aan een overdosis meth. Breaking Bad op Aruba. Opeens hoor ik allerlei verhalen, zelfs over import en gebruik van heroïne op het eiland. Hadden regulering en een vangnet van educatie en opvang een verschil kunnen maken in haar geval en in het geval van zoveel anderen, zoveel jongeren vooral? Want de oubollige zeg-maar-nee-en-doe-aan-sport-en-ga-braaf-naar-school-en-luister-naar-je-ouders boodschap komt allang niet meer aan. Hoe meer je kijkt naar drugsgebruik op het eiland, maar ook naar cijfers over criminaliteit en over depressie en zelfmoord van onder meer Directie Volksgezondheid, des te meer krijg je de indruk dat we hele generaties kwijt aan het raken zijn. De oudjes zeggen dat het in de drugs zit, maar dat is te makkelijk. De waarheid is dat er een echte maatschappelijke discussie moet komen, waarin alles bespreekbaar moet zijn. Ook de mogelijkheid van regulering van drugs, om de glamour ervan weg te halen en het uit het criminele circuit te halen dat juist op jongeren aast. Franklin sprak daar ook over. Maar toch wilde de aanhang van RED het alleen maar hebben over de legalisatie van cannabis. Geen woord over Alisha van hun kant. De enkeling die het waagde om vraagtekens te zetten bij legalisatie en gebruik van cannabis werd weggesist en na afloop op Facebook op vrij onbeschofte manier voor gek verklaard. Net als degenen die hen hebben gepest tijdens de campagne. Op zo’n moment denk ik dan: jullie zijn er niet klaar voor. De echte verantwoordelijkheid die komt met legalisatie is ook voor jullie een te grote kluif.

(Gepubliceerd in Amigoe di Aruba op 5 juni, 2014)

Top Ads
Top Ads
Top Ads

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.